I ούτε λόγος ούτε αντίλογος τίποτα δε φυτρώνει ανάμεσα στις ξαπλωμένες πέτρες μια ακαθοριστία μου μαστίζει το σώμα και όταν ανοίγω τα μάτια ακούω μόνο το θρόισμα του φωτός
II αναπνέοντας οξυγόνο από τις παιδικές παράλιες γιορτές δένω το χέρι μου στο μολύβι που αναλίσκεται σε κυνήγια γλυκών συναισθημάτων κι’ όλο γυρεύω την ώρα να ερωτήσω τόσα όνειρα πού πήγαν και βούλιαξαν στα ρηχά του κεφαλιού μας
III πού και πού ομιλώ σαν άνθρωπος που ό,τι είχε να πάρει το πήρε κι’ εντούτοις ακόμη ταξιδεύει χωρίς μέσο μεταφορικό έτσι σαν ουτοπία ή λέξη
IV λογαριάζοντας πάντα πως οι φίλοι μου όλοι νοικοκυρεύτηκαν σε κύκλους τετράγωνα και πολυεδρικά γνωρίζοντας βαθειά πως το χώμα εκεί τρέχει πίσω μας υποχωρώντας χαϊδεύοντας εκλάμψεις λέξεων ή και φράσεις μολότωφ κομμάτια με τη μνήμη μου γίνομαι
Αθήνα 1986-1990
Ποίημα του Ανδρέα Νεοφυτίδη, που είχε δημοσιευτεί στο υπ’ αριθμόν 6 τεύχος του κυπριακού περιοδικού λογοτεχνίας και κριτικής «Ακτή» (έτος Β’, άνοιξη 1991).
Ο κύπριος δημοσιογράφος, ποιητής και στιχουργός Ανδρέας Νεοφυτίδης έφυγε από τη ζωή την περασμένη Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2026.
Ο Νεοφυτίδης, που είχε γεννηθεί στη Λεμεσό το 1948, σπούδασε φιλοσοφία στο εξωτερικό (Λονδίνο, Γκρενόμπλ).
Ακολούθως άσκησε επί μακρόν καθήκοντα αρχισυντάκτη στο ξενόγλωσσο τμήμα του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων.
Ο Μάριος Τόκας
Παράλληλα με το δημοσιογραφικό έργο, ο Νεοφυτίδης ανέπτυξε αξιοπρόσεκτη λογοτεχνική δραστηριότητα, γράφοντας (ποιήματα και στίχους) και μεταφράζοντας. Ευτύχησε να δει το όνομά του ως στιχουργού στενά συνδεδεμένο με εκείνο του καλού του φίλου Μάριου Τόκα.
Η ελευθερία (αίσθημα αυτονομίας) ενισχύει την ευτυχία σε όλο τον κόσμο, αλλά μια εκτεταμένη διεθνής μελέτη δείχνει ότι προσφέρει ακόμη μεγαλύτερη χαρά σε πλουσιότερες χώρες,