Η Μαίρη Λίντα και οι περασμένες αγάπες

Η Μαίρη Λίντα γεννήθηκε στον Πύργο, όπου ο πατέρας της, ο κυρ Αλέκος, είχε ένα αρτοποιείο που την πρώτη φουρνιά την έδινε πάντοτε στους φτωχούς, μετακόμισε με την οικογένεια της στον Κολωνό όταν εκείνος αρρώστησε, και κάπως μοιραία, ούσα 7 χρονών, άκουσε μια ραδιοφωνική ανακοίνωση που της κίνησε το ενδιαφέρον: κάθε Σάββατο, ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και θιασάρχης Ορέστης Λάσκος βρισκόταν στο Αλκαζάρ, όπου αναζητούσε νέα ταλέντα.

Όπως έγραψε κάποτε και ο σοφός Σαίξπηρ, «ηδονή και δράση κάνουν τον χρόνο να φαίνεται λίγος», και η μικρή κυρία Λίντα (όπως την βάφτισε ο Λάσκος, ο οποίος έδινε αυτό το επίθετο συχνά πυκνά σε ανερχόμενα ονόματα), κατηφόρησε προς το κινηματοθέατρο που θα της χάριζε μια ζωή γεμάτη περασμένες αγάπες, ηλιοβασιλέματα και χειμώνες.

Περασμένες αγάπες

Ο Ορέστης Λάσκος, ο δεύτερος νονός της, όπως τον αποκαλούσε χαριτολογώντας, δεν άργησε να αναγνωρίσει το ταλέντο της όταν την είδε στο πάλκο και, λίγο καιρό αργότερα η μεροκαματιάρα Λίντα, άρχισε να οργώνει τα θέατρα και τα νυχτερινά κέντρα της πόλης: από το Μισούρι, το Κυψελάκι μέχρι και τα Πεύκα.

Στα 11 της χρόνια, η μοίρα της επιφύλασσε, άλλα παιχνίδια, πιο μεγάλα, που μονάχα ο θεός μπορεί να δει: η νεαρή καλλιτέχνις βρέθηκε στο πολυτελές κέντρο «Πίγκαλς», για να κάνει πρόβα με την ορχήστρα και τον μαέστρο και τότε, αντίκρισε για πρώτη φορά τον Μανώλη Χιώτη, ο οποίος «ήταν ήδη φίρμα, ενώ εκείνη ένα κοριτσάκι».

Εικάζω πως, ξέρετε τη συνέχεια της ιστορίας μας: οι δυο τους, έγιναν ένα από τα πιο παθιασμένα μουσικά δίδυμα της δεκαετίας του ’60 (πολλά χρόνια αργότερα, ακόμη τραγουδούμε ελαφρώς μεθυσμένοι τις επιτυχίες τους, από το «Περασμένες μου αγάπες», μέχρι το «Δε θέλω πια να ξαναρθείς») ενώ πέρα από τις φωνές τους, και τα σώματα τους έγιναν ένα.

Το 1958, οι Μαίρη Λίντα και Μανώλης Χιώτης ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου, με κουμπάρα τη Ρένα Βλαχοπούλου, κόντρα σε όσους διαφωνούσαν λόγω των σχεδόν δύο δεκαετιών που τους χώριζαν.

Πριν παντρευτούν, η μητέρα της, της έλεγε: «Βρε παιδάκι μου, αυτός είναι μεγάλος, τι θέλεις εσύ από τον Χιώτη;» και εκείνη απαντούσε πως, «αν δεν τον πάρω, θα πεθάνω».

Ο βαθύς, οξύς και ζωηρός έρωτας τους, τελικά δεν έσβησε ποτέ: παρόλο που οι δρόμοι τους χώρισαν το 1966 και ο συνθέτης που έκανε τον Λευκό Οίκο να χορέψει συρτάκι έφυγε από τη ζωή λίγα χρόνια αργότερα, η Μαίρη Λίντα εξομολογήθηκε σε συνέντευξή της στην εκπομπή «Προσωπικά» της ΕΡΤ, ότι, παρόλο που είναι χορτάτη στη ζωή της, ένα πράγμα θα λησμονεί πάντοτε. Τον Μανώλη Χιώτη.

«Το μόνο που λείπει από τη ζωή μου και θα λείπει για πάντα, είναι ο Χιώτης», είπε. «Ήταν σκληρός, αλλά όχι πάντα. Εκεί που έπρεπε, δεν ήταν. [Ούτε μαζί μου ήταν]. Κατάλαβε το λάθος του [όταν χωρίσαμε], αλλά ήταν αργά. Και εγώ τότε του είπα, πως, οι πεθαμένοι δεν ξαναζούν. Ήταν σκληρό αυτό που του είπα, αλλά και εκείνος έτσι μου φέρθηκε. Ήμουν ένα κοριτσάκι, με πήρε από το σπίτι μου, από τον πατέρα μου, έζησα μαζί του για αρκετά χρόνια και ευτυχισμένα και δυστυχισμένα, γιατί δεν είναι όλα πάντα ρόδινα και όταν πια κατάλαβα ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε μαζί, πήρα [τηλέφωνο] την πρώην γυναίκα του, τη Ζωή, και της είπα ότι θα χωρίσω με τον Μανώλη και πως ο δρόμος είναι ελεύθερος», εξιστόρησε, με την ίδια να αποσαφηνίζει ότι πήρε την απόφαση, όσο βρισκόταν μαζί του στην Αμερική, αλλά ο χωρισμός ήρθε στην Ελλάδα.

Φωτογραφία: Φίνος Φιλμ

Υστερόγραφο

Η Μαίρη Λίντα, δεν είναι πια κοντά μας. Όμως η ιστορία της, πλανάται στην ατμόσφαιρα: η γυναίκα που θυσίασε την παιδική της ηλικία για το πάλκο (πράγμα που καθόλου δεν την ένοιαξε, όπως αποκάλυψε πολλές δεκαετίες αργότερα), τραγούδησε στον Λευκό Οίκο για τα γενέθλια του Αμερικανού προέδρου Λίντον Τζόνσον, συνεργάστηκε με τους θρυλικούς Βασίλη Τσιτσάνη, Γιάννη Παπαϊωάννου, Γιώργο Μητσάκη, Μίκη Θεοδωράκη και Μάνο Χατζηδάκι, μας χάρισε διαμάντα όπως το «Εσύ είσαι η αιτία που υποφέρω», και κατάφερε να φύγει από τους κακοποιητικούς συντρόφους της, επειδή είχε «για χρυσό βραχιόλι, τη φωνή της», παραμένει αιώνια στον κόσμο που υστερεί σε ζωή.