Η ισοπαλία στην Τούμπα έχει διάφορες αναγνώσεις για τον Παναθηναϊκό. Υπό μία σκοπιά, σε ένα γήπεδο που έχασε εύκολα δύο φορές φέτος, την Κυριακή ήταν ανταγωνιστικός. Απέναντι στον ΠΑΟΚ που «καιγόταν» για τους βαθμούς, όχι μόνο δεν παραδόθηκε αλλά ήταν καλύτερος. Η εστία του κινδύνδευσε καθόλου και ο Λαφόν χρειάστηκε να επέμβει μόνο στη φάση του 47′ στο πλασέ του Γερεμέγεφ.

Αυτές είναι οι θετικές πτυχές του αγώνα. Γιατί υπάρχουν και οι αρνητικές. Με πιο σημαντική πως ο Παναθηναϊκός δεν διεκδίκησε επί της ουσίας κάτι περισσότερο από το παιχνίδι. Ενώ ήταν εμφανές πως μπορούσε, ειδικά μετά το 60′ όταν και ο ΠΑΟΚ σταδιακά υποχωρούσε και δεν ήταν απειλητικός.

Να το εξετάσουμε μαθηματικά. Αν ο Παναθηναϊκός νικούσε τον ΠΑΟΚ, θα μείωνε στους πέντε βαθμούς και θα τον υποδεχόταν στον δεύτερο γύρο στο «Απόστολος Νικολαΐδης». Σε συνδυασμό με την ήττα του Ολυμπιακού από την ΑΕΚ, επίσης τον πλησίαζε στους έξι και τον αντιμετωπίζει την Κυριακή του Θωμά στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Άρα, ιδανική ευκαιρία για να βρεθεί σε απόσταση ενός αποτελέσματος. Άρα, υπήρχαν βάσιμα κίνητρα για να ρισκάρει το Τριφύλλι και να ψάξει το διπλό.

Στον αντίποδα, εάν ο Παναθηναϊκός έχανε την Τούμπα, δεν θα είχε καμία συνέπεια, εκτός από λίγη γκρίνια και εσωστρέφεια. Βαθμολογικά τέταρτος ήταν, τέταρτος θα έμενε και με την ήττα. Δηλαδή, μία από τα ίδια…

Η προσέγγιση των «πράσινων» στη Θεσσαλονίκη ήταν υπερβολικά συντηρητική, σαν μην υπήρχε πλάνο για ένα λελογισμένο ρίσκο από ένα χρονικό σημείο και μετά. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να επιτεθεί, αλλά όχι με την ένταση που χρειαζόταν. Ο Μπενίτεθ δεν τόλμησε καθόλου, δεν πέρασε το σύνθημα στους παίκτες του πως «πάμε να σκοράρουμε, δεν φοβόμαστε».

Κάποιος ίσως να με αντικρούσει λέγοντας ότι το ρίσκο θα αποδυνάμωνε την ανασταλτική λειτουργία και θα άνοιγε χώρους για τον ΠΑΟΚ. Θα απαντήσω επαναλαμβάνοντας ότι ο Παναθηναϊκός τέταρτος ήταν, τέταρτος θα έμενε. Αλλά όταν έχει στον πάγκο τον Ράφα Μπενίτεθ, έχεις την απαίτηση να μεταφέρει το πνεύμα του νικητή στην πράξη, με τις αποφάσεις και το κοουτσάρισμα του.

Γιατί δεν παίζουν Αντίνο και Γιάγκουσιτς;

Δεν κατανοώ γιατί ο Ράφα Μπενίτεθ χρησιμοποίησε ως αλλαγή τον Αντίνο και καθόλου τον Γιάγκουσιτς. Η ΠΑΕ πλήρωσε 13 εκατομμύρια ευρώ για τους δύο ποδοσφαιριστές του Ιανουαρίου με την προοπτική να μετατραπούν σε βασικούς πυλώνες της ομάδας. Αν δεν παίξουν τώρα, σε ντέρμπι που δεν κρίνουν το παραμικρό και ο προπονητής δεν φάνηκε να επιδιώκει τη διεκδίκηση της 3ης θέσης, πότε θα παίξουν;

Ο Μπενίτεθ δούλευε στον Παναθηναϊκό όταν συμφώνησαν οι Αντίνο και Γιάγκουσιτς. Δεν τους βρήκε στο ρόστερ, ώστε να έχει τη δικαιολογία πως δεν ταιριάζουν στο πλάνο του. Δεν έχει λογική να τους δίνει τόσο μικρό ρόλο στο ροτέισον του. Έπρεπε να αποτελεί κεντρική γραμμή του οργανισμού πως οι δύο ποδοσφαιριστές θα είναι βασικοί και να στηριχτούν, για να προσαρμοστούν και να βελτιωθούν.

Ο Μπενίτεθ ισχυρίζεται στις δηλώσεις του πως δουλεύει σε ένα πρότζεκτ με μακροχρόνιο ορίζοντα, αλλά η διαχείριση του μοιάζει εστιασμένη στο παρόν. Σαν να προσπαθεί να αποφύγει βαριές ήττες, να έχει να παραθέσει θετικά αποτελέσματα, να προστατέψει τη φήμη του. Προσωπικά, δεν είμαι βέβαιος ότι αυτή η στάση εξυπηρετεί πραγματικά αυτό που έχει ανάγκη ο σύλλογος.