Όλοι προσπάθησαν να με σπάσουν – Η Ζιζέλ Πελικό στους New York Times

«Τον περασμένο μήνα, ταξίδεψα στο Παρίσι για να συναντήσω τη Ζιζέλ Πελικό, τη γυναίκα που βρέθηκε στο επίκεντρο της μεγαλύτερης δίκης για μαζικό βιασμό που έχει γίνει ποτέ στη Γαλλία. Μιλήσαμε για σχεδόν τρεις ώρες για τη ζωή της πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την φρικτή κακοποίηση που υπέστη στα χέρια του συζύγου της, με τον οποίο ήταν παντρεμένος 50 χρόνια».

Η Lulu Garcia-Navarro υπογράφει τη μεγάλη συνέντευξη του New York Times Magazine αυτής της εβδομάδας. Σε αυτό το θαρραλέο κείμενο για τη γυναίκα που απαίτησε, διεκδίκησε και ανάγκασε όλους να δουν τι σημαίνει έμφυλη βία, η Πελικό, μια αδιαπραγμάτευτη ηρωίδα του σήμερα, επιβεβαιώνει το σθένος και την ανάγκη για την ντροπή να αλλάξει πλευρά.

Η Ζιζέλ συνάντησε τον Ντομινίκ Πελικό όταν ήταν μόλις 19 ετών. Όπως παραδέχεται η ίδια, η αντίθεση ανάμεσα στον στοργικό άνδρα που γνώριζε και στον δράστη που αποκαλύφθηκε είναι τρομακτική.

Οι αποκαλύψεις για το έγκλημα δεν διέλυσαν μόνο τη ζωή της Ζιζέλ Πελικό, αλλά προκάλεσαν μια βίαιη έκρηξη στο εσωτερικό της οικογένειάς της. Όταν στις 2 Σεπτεμβρίου 2024 προέβη σε μια πράξη εξαιρετικού θάρρους, όταν παραιτήθηκε από το δικαίωμα στην ανωνυμία, επιβάλλοντας μια ανοιχτή διαδικασία η Πελικό μας κάλεσε όλους να γίνουμε μάρτυρες του ανομολόγητου. Για αυτή τη γυναίκα, η δίκη της ήταν το κλειδί για να δώσει φωνή σε όλες.

Σήμερα η Ζιζέλ έχει κάνει μια νέα αρχή, έχει έρθει ξανά κοντά με την κόρη της, έχει φύγει μακριά από τον σπίτι του πόνου, και γνωρίζει ξανά να ζει με νέους φίλους και έναν νέο έρωτα.

Σε πείσμα του ερέβους που θέλησε να την κατασπαράξει, η Πελικό έχει ακόμη ελπίδα. Θέλει να μάθει το γιατί, έστω και την ύστατη ώρα, λυτρώνοντας την ίδια και τα παιδιά τους από τις σκιές του παρελθόντος.

Στην πρώτη της μεγάλη συνέντευξη σε αμερικανικό μέσο, συζητώντας με τη Garcia-Navaro, η Πελικό αφηγείται τη μάχη και τη νίκη της. Ακολουθούν κάποια σημεία από τη συζήτηση τους που η ίδια η Garcia-Navaro ξεχώρισε. Αυτή είναι η απόδοση του εισαγωγικού άρθρου στα ελληνικά:

«Μου μίλησε για τη στιγμή που έμαθε ότι, κατά τη διάρκεια μιας δεκαετίας, την είχε ναρκώσει και βιάσει επανειλημμένα και είχε καλέσει τουλάχιστον 70 άνδρες στην κρεβατοκάμαρά τους για να της επιτεθούν ενώ ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών και αναίσθητη. Συζήτησε επίσης την απόφασή της να παραιτηθεί της ανωνυμίας της στη δίκη αυτών των ανδρών, και τον αντίκτυπο των αποκαλύψεων σε αυτήν και τα τρία παιδιά της, συμπεριλαμβανομένης της κόρης της, Καρολίν Νταριάν, από την οποία ήταν μέχρι πρόσφατα αποξενωμένη.

Ακολουθούν μερικές από τις αξέχαστες στιγμές από τη συζήτησή μας, που μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη εδώ.

«Πάντα το αποκαλούσαμε το σπίτι της ευτυχίας»

Η Ζιζέλ γνώρισε τον Ντομινίκ Πελικότ όταν ήταν και οι δύο 19 ετών. Τον περιέγραψε ως ένα ντροπαλό αγόρι που κοκκίνιζε εύκολα. Σύντομα παντρεύτηκαν και, ακολουθώντας την επιθυμία της να «φύγει μακριά και να ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή», μετακόμισαν στα προάστια του Παρισιού. Στην αρχή δεν είχαν πολλά, αλλά ήταν ερωτευμένοι και ήθελαν να δημιουργήσουν οικογένεια. Είπε ότι είχε βρει τη «χαρά της ζωής» μαζί του.

‘Όλοι οι φίλοι και η οικογένειά μας τον συμπαθούσαν. Ήταν πάντα έτοιμος να βοηθήσει, αθλητικός. Γνώριζα μόνο έναν ευγενικό και φροντιστικό άνθρωπο. Κάτι που είναι τρομακτικό’ αφηγείται.

Το 2013, αποσύρθηκαν σε ένα σπίτι στο Μαζάν, στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας, περιτριγυρισμένο από ελαιόδεντρα και λουσμένο στο φως του ήλιου, με τις πόρτες ανοιχτές σε οικογένεια και φίλους.

‘Νόμιζα ότι θα είχα μια ευτυχισμένη σύνταξη με τον κύριο Πελικό. Το σπίτι στο Μαζάν ήταν ένα μέρος όπου μπορούσαμε να έχουμε φίλους και παιδιά κατά τη διάρκεια των διακοπών. Πάντα το ονομάζαμε σπίτι της ευτυχίας’ λέει.

Αν και ο Ντομινίκ είχε αρχίσει να την κακοποιεί το 2011, τα πράγματα κλιμακώθηκαν στο Μαζάν και η Ζιζέλ άρχισε να υποφέρει από μυστηριώδεις λιποθυμίες.

«Την ημέρα που ανακάλυψα την αλήθεια»

Ώρες πριν η Ζιζέλ μάθει για την χρόνια κακοποίησή της από τον Ντομινίκ, έτρωγαν πρωινό μαζί «σαν να μην είχε συμβεί τίποτα».
Εκείνο το απόγευμα, κλήθηκαν στο αστυνομικό τμήμα για να συζητήσουν, σκέφτηκε, ένα περιστατικό στο οποίο ο σύζυγός της πιάστηκε να βιντεοσκοπεί γυναικείες φούστες.

Όταν την ανέκριναν κατ’ ιδίαν στο τμήμα, είπε ότι είδε το «πρόσωπο του αστυνομικού να αρχίζει να αλλάζει» καθώς έδειξε μια στοίβα φακέλων. Περιείχαν φωτογραφίες, που τραβήχτηκαν από τον Ντομινίκ. Σε αυτές η Ζιζέλ βιαζόταν από έναν άγνωστο.

Είπε ότι έμοιαζε με «κούκλα από κουρέλια», αναίσθητη στο κρεβάτι της, αγνώριστη ακόμη και στην ίδια. Ο Ντομινίκ είχε επίσης καταγράψει βίντεο με πολλές επιθέσεις, αλλά αρνήθηκε να τα κοιτάξει στο αστυνομικό τμήμα εκείνη την ημέρα. Άλλαξε γνώμη μόνο λίγο πριν από τη δίκη, επειδή ήξερε ότι θα παρουσιάζονταν στην αίθουσα του δικαστηρίου ως αποδεικτικά στοιχεία.

«Ο πόνος δεν ενώνει απαραίτητα μια οικογένεια»

Μιλώντας για τον αντίκτυπο των αποκαλύψεων στην οικογένειά της, η Ζιζέλ είπε:

‘Ο πόνος δεν ενώνει απαραίτητα μια οικογένεια. Πρέπει να καταλάβεις, είναι σαν μια έκρηξη που τα διαλύει όλα. Προσπαθούμε να συνέλθουμε, ο καθένας με τον δικό του τρόπο και στον δικό του χρόνο’.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας, η Ζιζέλ έμαθε επίσης ότι η αστυνομία είχε βρει και άλλες φωτογραφίες. Σε αυτές οι νύφες της ήταν στο ντους και η κόρη της κοιμόταν με εσώρουχα, τις οποίες η Ντάριαν είπε ότι δεν αναγνώριζε. Αφού ο ανακριτής δεν άσκησε πιέσεις για μια υπόθεση που αφορούσε την κόρη της, εκείνη επέλεξε να αποστασιοποιηθεί από τη μητέρα της λόγω «έλλειψης υποστήριξης».

Η Ζιζέλ εξήγησε:

‘Δεν ήθελα να βυθιστεί σε αυτόν τον πόνο. Είναι αλήθεια, λοιπόν, ότι μπορεί να μην ήμουν επαρκώς υποστηρικτική μαζί της στην αρχή. Ήταν θυμωμένη μαζί μου εξαιτίας αυτού, κάτι που είναι απολύτως λογικό. Αλλά δεν την εγκατέλειψα. Προσπάθησα να απαλύνω τον πόνο της. Δεν νομίζω ότι το έβλεπε έτσι. Και γι’ αυτό έβαλε κάποια απόσταση μεταξύ μας’.

Στη συνέχεια η Πελικό είπε:

‘Είναι αλήθεια ότι αυτό που πέρασε η Καρολάιν είναι εξαιρετικά οδυνηρό. Είμαι βαθιά συγκινημένη από τον πόνο της, επειδή αυτή η επίμονη αμφιβολία είναι μια αναπόφευκτη κόλαση. Δεν υπάρχουν απαντήσεις. Υπάρχουν αυτές οι δύο φωτογραφίες της να κοιμάται που ανοίγουν πολλά ερωτήματα. Αλλά δεν έχω καμία απάντηση, και ο κύριος Πελικό δεν της έδωσε καμία απάντηση’.

Αφού η Ζιζέλ υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στα τέλη του περασμένου έτους, η κόρη της επικοινώνησε μαζί της. Η Ζιζέλ είπε ότι αρχίζουν να επιδιορθώνουν τη σχέση τους και ότι μιλάνε τακτικά.

«Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει ο κόσμος»

Στη Γαλλία, τα θύματα σεξουαλικής βίας έχουν το δικαίωμα να προστατεύεται η ταυτότητά τους κατά τη διάρκεια μιας δίκης. Με την ενθάρρυνση της κόρης της, η Ζιζέλ πήρε την εξαιρετική απόφαση να παραιτηθεί από την ανωνυμία της, επιτρέποντας μια ανοιχτή διαδικασία.

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2024, αφού οι δικηγόροι της ενημέρωσαν το δικαστήριο ότι παραιτείται του δικαιώματός της σε κεκλεισμένων των θυρών δίκη, αντιμετώπισε τον πρώην σύζυγό της, καθώς και δεκάδες από τους άνδρες που την είχαν βιάσει και τους 45 δικηγόρους τους.

Αυτό είπε στον εαυτό της:

‘Κράτα γερά, αγαπητή μου, θα φτάσεις μέχρι τέλους’.

Η απόφαση της Ζιζέλ Πελικό να αντιμετωπίσει τους βιαστές της πρόσωπο με πρόσωπο σε δημόσια θέα την ανέδειξε σε μια ηρωίδα κατά της έμφυλης βίας. Κατακλύστηκε από επιστολές ευγνωμοσύνης από όλο τον κόσμο. Η ίδια αντιλήφθηκε τον αντίκτυπο της απόφασής της. Η Πελικό λέει στη συνέντευξη:

‘Νομίζω ότι ολόκληρες γενιές γυναικών έχουν φιμωθεί, και αυτή η δίκη επέτρεψε σε αυτές τις γυναίκες να μιλήσουν ανοιχτά’

«Ελπίζω ότι όταν θα βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο, θα μπορεί να μου πει την αλήθεια»

Στα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν από τη σύλληψη του Ντομινίκ μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης, η Ζιζέλ μετακόμισε σε ένα μικρό γαλλικό νησί, έκανε νέους φίλους και βρήκε νέα αγάπη.

Η ίδια γράφει στα απομνημονεύματά της, A Hymn to Life: Shame Has to Change Sides [Ένας Ύμνος στη Ζωή: Η Ντροπή Πρέπει να Αλλάξει Πλευρά’, τα οποία θα δημοσιευτούν στις 17 Φεβρουαρίου, ότι θέλει να μιλήσει με τον πρώην πλέον σύζυγό της στη φυλακή. Όταν τη ρώτησα σχετικά, μου είπε:

View this post on Instagram

A post shared by Susanna Lea (@susanna__lea)

‘Ελπίζω ότι όταν θα είμαστε πρόσωπο με πρόσωπο, θα μπορεί να μου πει την αλήθεια, τόσο για την κόρη του όσο και για όλα τα άλλα για τα οποία κατηγορείται τώρα. Ίσως να έχει κάποιες τύψεις. Κρατάω ακόμα αυτή την ελπίδα. Ίσως είμαι αφελής, ίσως δεν θα πάρω απάντηση’.