Από παιδί φοβόμουνα πως ο καθρέφτης
θα μου ’δειχνε άλλο πρόσωπο ή μια τυφλή
απρόσωπη προσωπίδα που θα ’κρυβε
κάτι ασφαλώς φοβερό. Φοβόμουνα επίσης
πως ο σιωπηλός χρόνος του καθρέφτη
θα ξέφευγε από τη συνηθισμένη ροή του,
τις ώρες του ανθρώπου, και θα εγκαθιστούσε
στα ακαθόριστα φανταστικά όριά του
όντα, μορφές και χρώματα καινούργια.
(Δεν το ’πα σε κανέναν, ντρέπονται τα παιδιά.)
Τώρα φοβάμαι ότι ο καθρέφτης περικλείνει
το αληθινό πρόσωπο της ψυχής μου,
χτυπημένο από ίσκιους και λάθη,
και που το βλέπει ο Θεός· ίσως κι όλος ο κόσμος.

«Ο καθρέφτης» του Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ποιήματα (μετάφραση Δημήτρης Καλοκύρης, εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα)

Μια αιρετική —επιτρέψτε μου— άποψη, σε μια μέρα θλιβερή, σε μια επέτειο τραγική.

Μακριά από διχασμούς και φανατισμούς, «βεβαιότητες» και δογματισμούς.

Χωρίς τις τετριμμένες εκφράσεις και τους χιλιοειπωμένους αφορισμούς για τους δίπλα μας ή τους απέναντί μας, για όλους τους άλλους πλην ημών των ιδίων.

Η αναμέτρηση με τον καθρέφτη μας, με τον εαυτό μας, με τα δικά μας πάθη και τα δικά μας λάθη.

Ειδήσεις Σήμερα: