Λένα Παπαληγούρα: «Το γυμνό είναι ένα ακόμη κοστούμι»

Τι σημαίνει για σενα ηθοποιία; Το ότι ασχολήθηκες με την υποκριτική θα έλεγες ότι συμβαδίζει με ένα είδος επανάστασης;

Είχα από πολύ μικρή αγάπη για το θέατρο και η επιλογή μου να ασχοληθώ με αυτό ήταν πολύ συνειδητή. Δεν ξύπνησα μια μέρα κι είπα αυτό θα κάνω.. ήταν κάτι που το έλεγα σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Δε ξέρω γιατί με γοήτευε τόσο πολύ. Ίσως γιατί βλέπω το χώρο του θεάτρου σαν ένα χώρο ελευθερίας και ουσιαστικής επικοινωνίας των ανθρώπων. Σαν ένα ομαδικό παιχνίδι που ξεγελά το χρόνο . Είναι αυτή η περίεργη έκθεση ,η επικοινωνία και η ελευθερία με την κάλυψη ενός ρόλου. Είμαι αρκετά κλειστός άνθρωπος και το ξεγύμνωμα ψυχής που απαιτεί αυτή η δουλειά και ως προς τους άλλους ανθρώπους αλλά και σε σχέση με τα κείμενα νομίζω ότι με ανοίγει. Με αυτή την έννοια ίσως ναι , να ήταν η επιλογή αυτή μια μορφή αθόρυβης επανάστασης.

Τελευταία σε είδαμε στα «Ερείπια»/«Blasted» της Σάρα Κέιν, ένα έργο σκληρό, αλλά με πολλά νοήματα. Το ότι θα εμφανιζόσουν γυμνή επί σκηνής γέννησε ενδοιασμούς και δεύτερες σκέψεις;

Για μενα το «Blasted» είναι μια κραυγή αγωνίας για τη μοίρα του σύγχρονου ανθρώπου, μια τρομερή ανάγκη για επιστροφή στην αθωότητα. Θέτει πάρα πολλά θέματα για τα όρια της ανθρώπινης βιαιότητας, το φόβο του θανάτου, την πίστη, την ελπίδα. Άκουσα για πρώτη φορά για την Κέιν όταν ανέβηκε το «Καθαροί πια» στο θέατρο οδού Κυκλάδων. Ήθελα πολύ να πάω γιατί πάντα θαύμαζα τον Βογιατζή αλλά δε με άφησαν να μπω γιατί ήμουν ανήλικη. Πήρα όμως το έργο και έτσι σιγά σιγά την ανακάλυψα. Νομίζω ένιωσα σοκ διαβάζοντας την, σαν κάποιος να μου έδωσε ένα γερό χαστούκι. Αναρωτιόμουν πόσο θάρρος χρειάζεται για να μπορείς να γράψεις αυτά τα έργα και πως μπορεί κανείς να τα αναπαραστήσει. Κρύβουν τόσο απόγνωση που είναι για μενα ακριβώς αυτό που λέει ο Πίντερ. Τρομαγμένα και τρομερά. Τα έργα της Σάρα Κέιν είναι ανεξάντλητα ,ακόμα και τώρα κάθε μέρα στην παράσταση ανακαλύπτουμε καινούρια πράγματα. Όπως λοιπόν καταλαβαίνετε υπήρχαν άλλα θέματα που μας δυσκόλεψαν στη διαδικασία προσέγγισης αυτού του έργου, πολύ περισσότερο από το ελάχιστο γυμνό που έχει η παράσταση. Το γυμνό στο θέατρο είναι για τον ηθοποιό ένα άλλο κοστούμι. Συνεπώς έχουμε να κάνουμε με ένα καλλιτεχνικό θέμα και θέαμα το οποίο σε πολλά έργα είναι απαραίτητο.

Υπήρχε κάποια στιγμή που να φοβήθηκες να τσαλακωθείς;

Όχι μου αρέσει πολύ να τσαλακώνομαι. Το θεωρώ πρόκληση για τον ηθοποιό. Το τσαλάκωμα σε κάνει να βουτάς μέσα σου. Συνήθως είναι δύσκολο και ενίοτε οδυνηρό αλλά όταν συμβαίνει είναι εξαιρετικά απελευθερωτικό.

Άκουσες κάποιο αρνητικό σχόλιο για τον αποκαλυπτικό χαρακτήρα της παράστασης;

Κάποιοι θεατές όντως δε το αντέχουν. Η σκληρότητα του έργου τους ζορίζει και αυτό είναι κατανοητό. Το πιο φοβερό ήταν μια κυρία που λιποθύμησε. Μας είπε ότι έκανε τόσες σκέψεις βλέποντας την παράσταση που δε μπόρεσε να το διαχειριστεί. Άλλοι ταξιδεύουν μέσα στην παράσταση και γοητεύονται από αυτήν..

Στα «Ερείπια» υποδύεσαι με επιτυχία μια νεαρή γυναίκα που είναι μεν ευαίσθητη υποφέρει, όμως, από ανασφάλειες και ψυχoλογικά σκαμπανεβάσματα. Θα μπορούσες να διακρίνεις κοινά στοιχεία με τη φιγούρα αυτή;

Νομίζω ότι το κοινό μου στοιχείο με την Κέιτ είναι αυτό το αθώο κομμάτι. Διατηρώ και εγώ με νύχια και με δόντια ένα κομμάτι της παιδικότητας μου και δεν θέλω κανείς να μου το πάρει. Αυτό ίσως με κάνει να αγαπώ και να δένομαι πολύ σαν την Κέιτ. Επίσης έχω και εγώ κάτι εύθραυστο και δυνατό μαζί που εντοπίζω και στην ηρωίδα μου. Έχω μια δυσκολία σαν εκείνη να παίρνω τελεσίδικες αποφάσεις.

Bιώνεις ακραίες καταστάσεις όπως η ηρωίδα του έργου;

Νομίζω ότι ιστορικά αυτή τη στιγμή όλοι βιώνουμε μια ακραία κατάσταση. Ως προς την προσωπική ζωή τώρα , δε θέλω να φτάνω σε ακραίες καταστάσεις. Προσπαθώ να προλαβαίνω τα πράγματα πριν φτάσουν στα όρια τους. Βέβαια καμιά φορά ένας έντονος έρωτας ,που είναι αναμφισβήτητα το πιο υπέροχο συναίσθημα, μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες συμπεριφορές.

Ποιο το ωραιότερο σχόλιο που έχεις ακούσει μέχρι στιγμής από το κοινό;

Πρόσφατα μου είπε κάποιος «πως μπορεί ένα τόσο μικρό πλασματάκι να κρύβει τόσο πάθος και δύναμη;» Ε με συγκίνησε πάρα πολύ! Ήθελα να τον αγκαλιάσω..

Ποια τα όνειρά σου για το μέλλον, τι συνεργασίες θα ήθελες να κάνεις και σε τι έργα να πρωταγωνιστήσεις;

Κάνω αυτή τη στιγμή πρόβες στην «Ιφιγένεια» του Ζαν Ρενέ Λεμουάν, ένα μονόλογο για το πρόσωπο της «Ιφιγένειας» που σκηνοθετεί ο ίδιος ο συγγραφέας και θα παρουσιαστεί για λίγες παραστάσεις το Μάιο στο θέατρο «Από Μηχανής». Η «Ιφιγένεια» του Λεμουάν μας προσφέρει την ανάγνωση ενός έργου με λυρικές εξάρσεις που χαρακτηρίζονται από μια εντελώς σύγχρονη δραματικότητα. Επίσης το καλοκαίρι θα κάνω την Αθηνά στις Τρωάδες που θα σκηνοθετήσει ο Θέμις Μουμουλιδης. Θα είναι ένας πολύ ωραίος θίασος και θα κάνουμε μια μεγάλη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Ανυπομονώ! Τέλος, μέσα Ιουνίου θα πάμε και λίγο με την «Αντιγόνη» μας ,την παράσταση που σκηνοθέτησε η Νατάσσα Τριανταφύλλη πέρσι για το φεστιβάλ Αθηνών, στο Παρίσι! Θα παίξουμε στην Ουνέσκο. Νομίζω θα ναι φοβερή εμπειρία και τιμή να λέω τα λόγια της Αντιγόνης μέσα σε αυτό το κτήριο που σημαίνει τόσα πολλά.

Συνέντευξη: Ελισάβετ Σταμοπούλου