Αλέξανδρος Δρόσος: «Μεγάλος ενθουσιασμός και πολύ άγχος για την εμφάνισή μου στο Μέγαρο»

Είσαι ένας νέος καλλιτέχνης σολίστ του πιάνου και συνθέτης. Αρχικά θα ήθελα να σε ρωτήσω από πόσο μικρός είχες ανακαλύψει αυτή την ιδιαίτερη κλίση σου και πότε άρχισες να στρέφεσαι επαγγελματικά προς το πιάνο; Τι έχεις σπουδάσει; Tι ή ποιος σε παρακίνησε να ασχοληθείς με το πιάνο;

Ξεκίνησα μαθήματα πιάνου σε πολύ μικρή ηλικία όταν με έστειλαν οι γονείς μου, όπως στέλνουν οι γονείς πολλά παιδάκια. Μέχρι το τέλος των σχολικών μου χρόνων ήταν η μόνη δραστηριότητα με την οποία ασχολούμουν σε τακτική βάση. Κάπου στα 16, μόλις πήρα το πτυχίο μου του πιάνου, αποφάσισα ότι θέλω να ασχοληθώ με τη μουσική επαγγελματικά, ταυτόχρονα όμως συνειδητοποίησα ότι δεν επιθυμούσα να ασχοληθώ μόνο με το κλασικό πιανιστικό ρεπερτόριο. Ήταν μια απόφαση στην οποία βρήκα μεγάλη στήριξη από τους δικούς μου όπως και από τη δασκάλα μου του πιάνου Μαρία Ευστρατιάδη. Σπούδασα σύνθεση στο Trinity Laban Conservatoire of Music and Dance στο Λονδίνο. Ταυτόχρονα συνέχισα τα μαθήματα πιάνου και όταν τελείωσα τις σπουδές μου, άρχισα να ασχολούμαι επαγγελματικά και με την εκτέλεση.

Zεις μόνιμα στη Γερμανία, πιστεύεις ότι στην Ελλάδα είναι πλέον δύσκολο να ακολουθήσει κανείς τον δρόμο που επιθυμεί;

Είμαι πολλά χρόνια στο εξωτερικό – από το 2007 – συνεπώς δεν είμαι ο καταλληλότερος κριτής της κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα σήμερα. Η εικόνα που έχω πάντως είναι πως από τη μία τα πράγματα έχουν οικονομικά δυσκολέψει πολύ για τον καλλιτεχνικό κόσμο, από την άλλη νιώθω πως προκύπτει και αναπτύσσεται μια καλλιτεχνική αντίληψη και διάθεση για πρωτοβουλία που νωρίτερα δεν υπήρχε.

Tι σε ώθησε στο να «μεταναστεύσεις»; Πώς είναι η ζωή σου στη Γερμανία; Σου λείπει η Ελλάδα;

Το Βερολίνο ήταν μια πόλη που ανέκαθεν έβρισκα ελκυστική για τον τρόπο και το κόστος ζωής, όπως και για τα καλλιτεχνικά της δρώμενα. Δουλεύω σε ένα μαγαζί αναπαλαίωσης πιάνων που είναι ταυτόχρονα και συναυλιακός χώρος που φιλοξενεί σόλο μουσικούς, σύνολα δωματίου ή τζαζ σχήματα. Είναι ένας πολλαπλά ωφέλιμος για μένα χώρος, από καλλιτεχνική και οικονομική άποψη, αλλά και πηγή γνώσεων για το ίδιο το όργανο. Παράλληλα δουλεύω σε διάφορα ανεξάρτητα projects είτε ως εκτελεστής, είτε ως συνθέτης. Η αλήθεια είναι όμως ότι η Αθήνα μου λείπει πάρα πολύ και θα ήθελα σε κάποιο – όχι πάρα πολύ μακρινό – διάστημα να δω τον εαυτό μου να μένω μόνιμα εκεί ή, ιδανικά, να μοιράζω το χρόνο μου μεταξύ Βερολίνου και Αθήνας.

Το πιάνο είναι ο βασικός συντελεστής της καθημερινότητάς σου;

Αυτή την περίοδο, λόγω της συναυλίας του Μεγάρου, ναι. Υπάρχουν βέβαια περίοδοι που επικεντρώνομαι πιο πολύ στη σύνθεση ή στην αναπαλαίωση.

Όταν παίζεις πιάνο τι σε ευχαριστεί περισσότερο; Ποια η αίσθηση που σου χαρίζει;

Για να είμαι ειλικρινής το πιάνο είναι στοιχείο της ταυτότητάς μου εδώ και πολλά χρόνια και το βρίσκω δύσκολο να αποστασιοποιηθώ αρκετά για να απαντήσω ένα τέτοιο ερώτημα.

Όταν συνθέτεις ποια η πηγή της έμπνευσής σου;

Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί παράγοντες που με ωθούν να ξεκινήσω να γράφω ένα κομμάτι, Ακόμα τους ανακαλύπτω. Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της διαδικασίας αυτής όμως, είναι το ότι χρειάζεται να δουλεύω συγκεκριμένες ώρες ‘γραφείου’ κάθε μέρα, απερίσπαστα, χωρίς να μπαίνω κάθε μισή ώρα στο ίντερνετ, ακριβώς όπως ο καθένας στο αντικείμενο εργασίας του. Το να κοιτάξω το φεγγάρι, να καταληφθώ από κατάνυξη και δακρύζοντας να γράψω τρεις συμφωνίες δεν μου έχει συμβεί ακόμα.

Συνολικά πόσα ρεσιτάλ πιάνου έχεις δώσει;

Όταν ήμουν φοιτητής είχα δώσει κάποια ρεσιτάλ στο Southwark Cathedral του Λονδίνου ενώ σήμερα παίζω συχνά στο Piano Salon Christophori που είναι ο χώρος στον οποίο εργάζομαι. Στην Αθήνα έχω δώσει μόνο ένα.

Το 2009 κέρδισες το βραβείο σύνθεσης Daryl Runswick για το έργο δωματίου «Bricks». Πώς ένιωσες και ποιο στοιχείο του έργου σε «κατακτά»;

Ήμουν ιδιαίτερα χαρούμενος, επειδή ήταν η πρώτη φορά που αναγνωριζόταν ένα έργο μου.

Ποιος είναι ας το πούμε ο μουσικός «μέντοράς» σου;

Αν εννοείς κάποιον που θαυμάζω και με έχει επηρεάσει στον τρόπο που βλέπω τη μουσική, αυτός μάλλον είναι ο παλιός μου καθηγητής της σύνθεσης στο πανεπιστήμιο Edward Jessen.

Πώς και επέλεξες να περιλάβεις στο πρόγραμμά σου έργα δύο κορυφαίων εκπροσώπων της σύγχρονης ευρωπαϊκής μουσικής: του Γάλλου Ολιβιέ Μεσσιάν και του Ολλανδού Σίμεον τεν Χολτ;

Με το πρόγραμμα αυτό, επιχείρησα να δώσω μια εικόνα της μουσικής μου προσωπικότητας, στο βαθμό που έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα. Ο Μεσσιάν και ο Τεν Χολτ αν και πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους, νιώθω πως έχουν επηρρεάσει, έμμεσα ή άμεσα, τον τρόπο που γράφω μουσική. Επιπλέον βρίσκω πολύ ενδιαφέρον το διαφορετικό είδος ‘δυσκολίας’ στη μουσική του κάθε συνθέτη. Ο Μεσσιάν απαιτεί αρκετά ακούσματα και σημεία αναφοράς για να γίνει πλήρως κατανοητός. Αντίθετα ο Τεν Χολτ δυσκολεύει κυρίως έμπειρους ακροατές ή μουσικούς ειδήμονες ,ως επι το πλείστον εκπροσώπους του μοντερνισμού, καλώντας τους να αγνοήσουν εκλεκτικισμούς και τεχνικές που έχουν αναπτύξει για να ακούν μουσική σε μεγαλύτερο βάθος και να εξισωθούν με τον μέσο ακροατή στην πίστη του ότι κάτι που είναι άμεσο και απλό, δεν είναι κατ’ ανάγκη δεύτερης κατηγορίας.

Σε ποιον πιανίστα θα ήθελες να μοιάσεις περισσότερο;

Δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο πιανίστα σαν μοντέλο, μάλλον θα έλεγα πως υπάρχουν συγκεκριμένες εκτελέσεις οι οποίες με επηρέασαν ανά καιρούς όπως η 2η και 3η Παρτίτα του Μπαχ από Glenn Gould, το 2o κονσέρτο Ραχμάνινοφ από Leif Ove Andsnes, οι μπαλάντες του Σοπέν από Arthur Rubinstein ή για να αναφερθώ και στη συναυλία του Μεγάρου, τα Vingt Regards του Μεσσιάν από Pierre-Laurent Aimard ή το Canto Ostinato του Τεν Χολτ από Ivo Janssen.

Πώς προέκυψε η εμφάνισή σου στο Μέγαρο Μουσικής;

Πρότεινα στο Μέγαρο μία συναυλία μου για πιάνο με επίκεντρο το Canto Ostinato του Τεν Χολτ. Επειδή όμως δεν είχα κάποια ηχογράφηση να στείλω όταν μου ζητήθηκε, έστειλα αντ’αυτού ένα δίσκο με ηχογραφήσεις συνθέσεών μου από το πανεπιστήμιο. Έστειλα το Canto Ostinato λίγες βδομάδες αργότερα. Όταν έλαβα θετική απάντηση, το αποτέλεσμα ήταν μια συναυλία με έργα σύγχρονων συνθετών και δικές μου συνθέσεις.

Το ότι είσαι απόφοιτος της σχολής Μωραΐτη πιστεύεις ότι βοήθησε στην καλλιτεχνική σου ανέλιξη; Διαμόρφωσε κατά κάποιο τρόπο τη μουσική σου παιδεία;

Δύο άνθρωποι στα σχολείο έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην μουσική μου εκπαίδευση: Ο κ. Michael Biondi, καθηγητής μουσικής στο τμήμα του διεθνούς απολυτηρίου (ΙΒ) τα δύο τελευταία χρόνια, χωρίς τον οποίο δεν θα είχα καταφέρει να γίνω δεκτός σε κάποια σχολή. Οι γνώσεις που μου έδωσε, έθεσαν τις βάσεις για όση μουσική γνωρίζω σήμερα. Ο κ. Στάθης Μονογενής, δάσκαλος μουσικής στο δημοτικό και καθηγητής στο γυμνάσιο είχε πάρει την πρωτοβουλία να φτιάξει τη χορωδία του σχολείου, μέλος της οποίας υπήρξα για τουλάχιστον 4 χρόνια. Η συμμετοχή μου στην χορωδία ήταν καθοριστική στην κατανόηση και αντίληψή μου για τη μουσική. Επιπλέον μου είχε προσφέρει πολύτιμη βοήθεια στην αγορά του πιάνου στο οποίο έμαθα στη συνέχεια να παίζω.

Γονείς και φίλοι τι λένε γι’αυτήν σου την μεγάλη επιτυχία; Προλαβαίνεις να βγεις;

Το περιμένουμε όλοι, ελπίζω και εγώ να είναι επιτυχία. Η αλήθεια είναι πως δεν πολυβγαίνω αυτό το διάστημα.

Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να αλλάξεις στην καθημερινότητά σου;

Λιγότερο Facebook.

Πώς νιώθεις που σε λίγες μέρες θα εμφανιστείς στο Μέγαρο;

Μεγάλο ενθουσιασμό αλλά και πολύ άγχος.

Συνέντευξη: Ελισάβετ Σταμοπούλου