Συνέντευξη με τον Brett Anderson (Suede)

Οι Suede κλείνουν την παγκόσμια περιοδεία τους με μια εμφάνιση στην Αθήνα

– Πότε ήταν η πρώτη φορά που θυμάστε να εκφράζετε την επιθυμία σας να γίνετε μουσικός;
Brett Anderson- Όσο ήμουν στο σχολείο απεχθανόμουν τη μουσική. Πήγα σε ένα μεγάλο δημόσιο σχολείο και τα μαθήματα μουσικής γίνονταν με τρόπο απαρχαιωμένο και βαρετό. Μάθαμε πότε γεννήθηκε ο Μπετόβεν αλλά ποτέ δεν αγγίξαμε καμιά κιθάρα ή τύμπανα.
Πάντα μπορούσα να τραγουδώ αλλά πίστευα πως το μάθημα της μουσικής ήταν ένα ανέκδοτο. Όπως όλα τα έξυπνα παιδιά που πηγαίνουν στο δημόσιο κατευθύνθηκα στα μαθηματικά και τις επιστήμες στα οποία και ήμουν άριστος. Από τα δέκα μου ήθελα να εργαστώ για τη Nasa.
Μεγάλωσα σε μικροσκοπική εργατική εστία, η οποία και δονείτο υπό τις μελωδίες του Franz Liszt, καθώς ο πατέρας μου ήταν παθιασμένος με την κλασική μουσική.
Όπως κάθε έφηβος που σέβεται τον εαυτό του θεωρούσα ανόητη τη μουσική που άκουγε ο πατέρας μου. Όταν όμως ανακάλυψα συγκροτήματα όπως οι Crass και οι Sex Pistols, τότε ένιωσα πως η μουσική τους είχε να πει πράγματα για μένα και για τη ζωή μου, πολύ πιο απτά, από τη σφαίρα της φαντασίας που με παρέπεμπε η μουσική του 18ου αιώνα.
Μία μέρα, καθώς βαριόμουνα, έπιασα την παλιά φτηνή κλασική κιθάρα της αδερφής μου και ξεκίνησα να μαθαίνω κάποια ακόρντα. Υποθέτω πως η προβλεπόμενη αλληλουχία των γεγονότων που ξέρεις, ξεκινάει από εκείνη τη στιγμή και φτάνει μέχρι τη σημερινή, με εμένα να κάθομαι σε ένα δωμάτιο κάποιου ξενοδοχείου στο Χονγκ Κονγκ, έτοιμος σχεδόν για το soundcheck.

– Από που πηγάζει η έμπνευση ενός τραγουδιού; Πρόκειται για μία εσωτερική εντύπωση που εξερευνείτε και αναπτύσετε σε λέξεις ή αφήνεστε να ακολουθήσετε ένα μουσικό μονοπάτι;
BA- Συχνά η έμπενυση για ένα κομμάτι προέρχεται από μία φράση που μπορεί να με συναρπάσει και γύρω από αυτήν θα χτίσω ολόκληρους στίχους. Πάντα μου άρεσαν οι αμφιλεγόμενες φράσεις που μπορεί να έχουν πολλές ερμηνείες όπως το »animal lover» καθώς και οι ομόφωνες λέξεις όπως το »moving».
Συνήθως η σπουδαία τέχνη είναι αμφιλεγόμενη, γεμάτη πράγματα που δεν λες, που αποσιωπείς, έτσι πιστεύω πως και τα καλύτερα τραγούδια είναι με αυτήν την έννοια »εξπρεσσιονιστικά»…

– Θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε την εκτέλεση των κομματιών σας στις συναυλίες με κάποιο είδος θεατρικής παράστασης;
BA- Το ροκ και το θέατρο αποτελούν αταίριαστους εραστές πιστεύω. Είναι δύσκολο να μην φανείς ότι προσποιείσαι υπερβολικά. Έχοντας πει αυτό η συνεργασία του Michael Clark με τους Fall στο I Am Curious Orange, ήταν πραγματικά εμπνευσμένη. Πιστεύω πως λειτούργησε γιατί υπήρχαν παραλληλισμοί τόσο με τις δουλειές του Smith όσο και με του Clark, αλλά επίσης και μία έμφυτη αναπάντεχη συγκίνηση μεταξύ του ροκ και του μπαλέτου.

– Τα b sides των Suede για πολλούς θαυμαστές ήταν το ίδιο όμορφα με τα βασικά κομμάτια των άλμπουμ. Υπάρχουν τέτοια τραγούδια που πιστεύετε πως δεν έτυχαν της προσοχής που τους άξιζε;
BA- Κάτι για το οποίο μετανιώνω ακόμη, παρότι προσπαθώ να μην μετανιώνω για πολλά πράγματα, είναι η ποιότητα των τραγουδιών που απρόσεχτα πετάξαμε στα b sides. Κομμάτια όπως τα To The Birds, My Insatiable One, Europe is our Playground, Killing of a Flashboy, The Living Dead, This Time. Μερικές φορές μένω άυπνος το βράδυ.

– Η πρώτη σας εμφάνιση στην Ελλάδα έγινε το 1994 στην περιοδεία σας για τον δίσκο Dog Man Star. Πιστεύετε πως οι Suede ακούγονται ακόμη επίκαιροι στις μέρες μας και αν ναι γιατί;
BA- Θα ήθελα να πιστεύω πως ακόμη είμαστε πολύ επίκαιροι. Πιστεύω πως τα καλά τραγούδια που αντέχουν στον χρόνο, είναι αυτά που διαπραγματεύονται την ανθώπινη κατάσταση. Αγάπη, μίσος, εκδίκηση, σεξ, ζήλεια, αποξένωση κτλ. Όλα αυτά είναι συναισθήματα για τα οποία ο άνθρωπος μάχεται ακόμη, από τότε που σύρθηκε έξω από τις σπηλιές.

– Με ποιο τρόπο το διάλειμμα από το συγκρότημα σάς έχει αλλάξει σαν καλλιτέχνη; Θα μπορούσε να ισχύει και το αντίθετο, ότι δηλαδή είχατε αλλάξει σαν άνθρωπος και χρειαζόταν να συνεχίσετε μόνος;
BA- Το »διάλειμμα» από τους Suede ήταν απαραίτητο για μένα τόσο για την προσωπική μου όσο και για την καλλιτεχνική μου εξέλιξη. Το να είσαι μέλος ενός πετυχημένου συγκροτήματος σε κρατά σε μία δύστροπη παιδική ηλικία, χρειαζόταν να δραπετεύσω από την κάψουλα και να σταθώ όρθιος μόνος μου για λίγο. Τα σόλο άλμπουμ που έκανα με έχουν διδάξει τόσα μα τόσα πολλά, που ποτέ δεν το μετάνιωσα που διέλυσα την μπάντα το 2003.

– Τα δύο τελευταία σας άλμπουμ ήταν ιδιαίτερα ενδόμυχα. Βέβαια τέτοια στοιχεία εσωτερικότητας είχατε δείξει και με τους στίχους σας από την εποχή των Suede. Αυτή τη φορά όμως και η μουσική μοιάζει να ακολούθησε τις λέξεις σας όσο πιο βαθειά γινόταν.
BA- Δεν ήθελα ποτέ να επαναλάβω τη συνταγή της επιτυχίας των Suede.
Αυτό θα ήταν πολύ βαρετό για όλους, ειδικά για μένα. Υποθέτω πως, αν μη τι άλλο είμαι ένοχος για το ότι αντέδρασα υπερβολικά σε αυτό το θέμα. Στον πρώτο σόλο δίσκο προσπαθούσα ακόμη να βρω κάπου να πατήσω αλλά στο Wilderness νιώθω πως είχα ανακαλύψει μία νέα φωνή, που παρ’ όλα αυτά ήταν δική μου και αυτός ο δίσκος λοιπόν, αποτελεί για μένα το σημείο μηδέν της προσωπικής μου καριέρας.
Ακόμα νιώθω πολύ περήφανος για τα τραγούδια και θεωρώ κομμάτια όπως τα Chinese Whispers, Different Place και Funeral Mantra πως περιέχουν κάποιοες από τις πιο έντονες και ποιητικές, στιχουργικά μου στιγμές. Με το Slow Attack ήθελα να γράψω περισσοτερο »ιμπρεσσιονιστικά» υποθέτω.
Οι λέξεις να είναι πιο αποσπασματικές και λιγότερο παραστατικές. Διάβαζα πολύ την ποίηση του Ted Hughes και περνούσα αρκετό χρόνο στην ισπανική ύπαιθρο, έτσι το άλμπουμ πήρε έναν βουκολικό, κτηνώδη, σχεδόν παγανιστικό τόνο.

– Πώς θα περιγράφατε το νέο σας άλμπουμ; Οι ημέρες από τις »σημειώσεις από το υπόγειο» έχουν τελιεώσει;
BA- Το Black Rainbows είναι ο πρώτος ροκ δίσκος που έχω κάνει εδώ και 6 χρόνια. Ολόκλρηρη η μουσική συνθέθηκε σε αυτοσχεδιασμούς, έτσι έχει μία δυναμική, ζωντανή ποιότητα. Πιστεύω πως μέχρι σήμερα είναι η καλύτερή μου στιγμή στη σόλο καριέρα μου.

– Πώς άλλες μορφές τέχνης μπορούν να επηρεάσουν έναν τραγουδοποιό και εκτελεστή; Πώς αυτή η επιρροή μετουσιώνεται στις ιστορίες της καθημερινής ζωής που περιγράφετε στα τραγούδια σας;
BA- Είμαι μεγάλος λάτρης της οπτικής τέχνης και περνάω άπειρες ώρες- σχεδόν μου τρέχουν τα σάλια- μπροστά από τους πίνακες των μεγάλων ζωγράφων. Hans Holbein, Edouard Manet, Bruegel και Vermeer μεταξύ πολλών άλλων. Πραγματικά δεν γνωρίζω άμεσα πως κάτι τέτοιο τροφοδοτεί τη μουσική μου, εκτός του ότι όλα αυτά αποτελούν εκδοχές της ίδιας πράξης, του εορτασμού της ομορφιάς και της αλήθειας.
Η αγάπη για τη λογοτεχνία προφανώς έχει πιο άμεσο αντίκτυπο.

– Τί σας κάνει ευτυχισμένο;
BA- Η οικογένειά μου είναι αυτό που μου δίνει ευτυχία. Και τα παγωτά mars.

– Αγαπημένο σας ελληνικό νησί;
BA- Έχουμε ένα σπίτι στη Μεσόγειο αλλά δεν έχω κάνει διακοπές για πολύ καιρό στην Ελλάδα, εκτός από μία φορά στη δεκαετία του ’80 όπου πέρασα μια ερωτική βδομάδα με μία πρώην κοπέλα μου στην Ζάκυνθο. Ήταν πολύ όμορφα και μεθύσαμε τρομερά με ούζο.

Η συνέντευξη έχει δοθεί στον Κίμωνα Καλαμάρα και έχει δημοσιευθεί στον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης