Σταύρος Λογαρίδης «Σε Πρώτο Πρόσωπο»

Αυτό το μήνα, η στήλη μας «Σε Πρώτο Πρόσωπο», φιλοξενεί, έναν σπουδαίο δημιουργό και ερμηνευτή, τον Σταύρο Λογαρίδη, ο οποίος μοιράζεται μαζί μας, την οργή, και την αλήθεια της ψυχής του, υπενθυμίζοντάς μας ότι η φωνή δεν είναι μόνο για τραγούδι…

Σταύρος Λογαρίδης
«Και ο ήλιος να ντρέπεται να βγει»

Καλημέρα, πάλι βρέχει… στο Σύνταγμα επιτέλους αγανακτισμένοι πολίτες, πάνω από 80.000 αγανακτισμένοι Αθηναίοι… τι λε ρε παιδί μου!!!
Πρέπει να είμαστε ή πολύ υπομονετικός, ή πολύ πλούσιος λαός, ή πολύ μαζοχιστές λέω από μέσα μου… όταν κάθε κωλοκόμμα κατεβάζει για πλάκα ανά πάσα στιγμή τόσους και άλλους τόσους και άμα τους κάτσει καλά και άλλους τόσους και πάει λέγοντας… Τι λέει αυτό; Τι γίνεται ρε παιδιά; Πρέπει πάντα να μας καθοδηγεί κάποιος; Μόνο σε μαντρί αισθανόμαστε ασφαλείς;
Η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ δεν ξεπουλάει, ο ΟΤΕ δεν ξεπουλάει, ο ΟΣΕ δεν ξεπουλάει… τι γίνεται ρε παιδιά… Ας ήξερα όλα αυτά τα κομματόσκυλα θα ενοχληθούν όταν έρθει η ώρα να πουλήσουμε και κανένα νησί; Ρε φίλε, τη ΔΕΗ ο μπαμπάς σου κληρονομιά σου την άφησε; Τι γίνεται ρε παιδιά;;; Ποιος είναι ποιος, τι είναι τι; που είναι ποιο; Χάσαμε τον μπούσουλα. Τι φωνάζετε ρε ανισόρροποι; Φυσικά και δυστυχώς θα πουληθούν οι κερδοφόρες επιχειρήσεις ξέρει κανείς κάποιον που θα επενδύσει σε οργανισμό που έχει ζημιές;
Κερδοφόρες δεν έγιναν από την τίμια εργασία σας, κερδοφόρες έγιναν επειδή μας γδύνετε εδώ και χρόνια. Και βέβαια επειδή αποτελείται το άγιο δισκοπότηρο της ελληνικής κοινωνίας, το ταμπού του ελληνικού κράτους, έχετε καβαλήσει θρασύτατοι και ασυνείδητοι τεμπέληδες και σαδιστάκια… που μας ταλαιπωρείτε εδώ και χρόνια στους διαδρόμους των υπηρεσιών που τις έχετε μετατρέψει σε άσυλο τεμπέληδων… Α ρε αγωνιστές των συμφερόντων σας…
Εγώ ξέρω από τη στιγμή που ιδιωτικοποιήθηκαν οι τηλεπικοινωνίες πληρώνω τα μισά λεφτά απ´ ότι πλήρωνα πριν στους λογαριασμούς μου, τι θέλετε; Να κάθεστε και να σας πληρώνουμε;. εδώ σας αφήνω και πάω σε άλλο θέμα… Τι γίνεται ρε παιδιά;
Ο αντιπρόεδρός μας, παραπονιέται ότι τον φωνάζουν υπέρβαρο σ´ αυτό τον έπιασε η ευαισθησία… μάλλον θα προτιμούσε να τον φωνάζουν βλάκα, διότι μόνο ένας βλάκας αποκαλεί Ναζί κάποιον που πρόκειται να μας δανείσει λεφτά…
Εγώ μπορώ να αποκαλώ όποιον όπως θέλω, εσύ κύριε Πάγκαλε είσαι ο αντιπρόεδρος μιας κυβέρνησης που θεωρείται ευρωπαϊκή… επίθετα στους Ευρωπαίους μόνο τριτοκοσμικές χώρες συνηθίζουν να ξεστομίζουν… Που νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Στην παράγκα του Σίμου; Γιατί δεν ξεκινάτε επισήμως να διεκδικήσετε σαν σοβαρό κράτος τα λεφτά από τους Γερμανούς κύριε Πάγκαλε;
Και βρίζετε όταν αισθάνεστε στριμωγμένος στη γωνία σαν κακομαθημένο παιδάκι… υπέρβαρε, ε υπέρβαρε… Γιατί δεν σε φώναζε ο κόσμος χοντρό τόσα χρόνια; Τώρα το θυμήθηκαν; Ή τους το θύμησες εσύ τώρα… κύριε αντιπρόεδρε;… Τι γίνεται ρε παιδιά; Για τον Γεώργιο Παπανδρέου Junior δεν θα μιλήσω διότι τον συμπαθώ τον κακομοίρη… βρε τι έπαθε αυτό το παιδί!!!
Φιλόδοξος από καραμπόλα της μαμάς; Αλτρουιστής που θυσιάζει την αξιοπρέπεια του; Τόσο μ….. που συγκατοικεί με Σαμαρά στα νειάτα του; Τι να πεις… Φαντάζεστε τον Σαμαρά φοιτητή; χαχαχα πολύ προοδευτική κι ανατρεπτική ομάδα στο Αμέρικα κάποτε, ε; Φράουλες κι αίμα, ένα πράγμα… Για τον Κωστάκη τον πρώην πρωθυπουργό μας κι όλη του τη συμμορία δεν μιλάω, διότι θα πέσει κανένα κοψίδι στο κεφάλι μου και θα με κάψει.
Όταν η δεξιά μετά τον πόλεμο, -αλλά και το ΠΑΣΟΚ αργότερα – και μέχρι σήμερα, άφησε τον πολιτισμό, τις τέχνες και την παιδεία στο έλεος του ΚΚΕ, δείχνοντας ενδιαφέρον μόνο για την μπίζνα και την καλοπέραση… πως περιμένει κανείς να έχουμε αυτόνομη προσωπικότητα και προσωπική πρωτοβουλία για οποιοδήποτε πρόβλημα; όταν επί χρόνια περιμένουμε να μας νταντέψει το κράτος σε όλα;
Και τι κράτος ε; Διαμάντι…. Εδώ χαμω δεν έχουμε δει ούτε ένα ταλέντο, -σε οποιοδήποτε επάγγελμα- να προκόβει, έστω και κατ εξαίρεση, μια φορά… Ολα τα κομματόσκυλα, όλοι οι κλαδικοποιημένοι λιμνάζουν στα νερά της «επιτυχίας»… τι γίνεται ρε παιδιά;
Ο Έλληνας μόνο από το κράτος έμαθε να τα οικονομάει, θαρρείς και μόνος του δεν μπορεί να δημιουργήσει τη ζωή του… έτσι τον μάθανε έτσι τον γαλούχησαν τον άμοιρο λαό μας… και το θλιβερό είναι ότι αυτό δεν έχει θεραπεία, δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη….
Κι όποιος τα θίγει αυτά γίνεται βαρετός και κινδυνεύει να γίνει και γραφικός στο τέλος…. Τι γίνεται ρε παιδιά; Που είστε; Στο Σύνταγμα; Ολίγους βλέπω για την ώρα… ελπίζω να αλλάξουν την εικόνα οι μέρες που έρχονται… Αλλάζουμε θέμα….
Ξύπνησα και βρέχει, στο Σύνταγμα κόσμος φωνάζει… Πόσο μ᾽ αρέσει η βροχή!!! Τι ρομαντικός καιρός… Τα πουλάκια να πετούν βρεγμένα κι ευτυχισμένα που βρέχονται… να τινάζουν τα φτερά τους χαρούμενα… τα λουλούδια να τσιτώνουν το κορμί τους κι ο ήλιος να ντρέπεται να βγει…
Για μουσική θα τα πούμε άλλη φορά, τώρα δεν έχω κέφια…

Επιμέλεια: Ελσα Γράψα