Ελεάννα Ζεγκίνογλου

Αυτό το μήνα, η στήλη μας «Σε Πρώτο Πρόσωπο», φιλοξενεί την αξιόλογη ερμηνεύτρια Ελεάννα Ζεγκίνογλου, η οποία κοιτώντας κατάματα τη σύγχρονη, ανθρώπινη κατάσταση, μιλάει τόσο εύστοχα γι’ αυτή.
Για αυτά, που χάσαμε την ικανότητα να μοιραζόμαστε, στο όνομα μιας «πλαστικής» καταξίωσης, για το μέτρημα και το ξόδεμα μιας ζωής.
Με τα μάτια και την καρδιά ανοιχτή ζητάει πίσω τη γειτονιά, το χαμόγελο, την ανθρωπιά. Μάταια? Οχι, γιατί υπάρχει η τέχνη, η μουσική, ο πολιτισμός και συμπληρώνω: και η ελπίδα μέσα από την καθαρή σκέψη νέων ανθρώπων όπως αυτή της Ελεάννας.

Ελεάννα Ζεγκίνογλου
«Ενα Ταξίδι Που Δεν Εκανες Ποτέ»

Έτσι όπως έρχεται το φως , άλλη μια μέρα αρχίζει πάνω απ’αυτό το μεγάλο χωριό. Μια μέρα λιγότερη από χτες μας μένει. Ο χρόνος μετράει πάντα αντίστροφα για μας τους από σάρκα φτιαγμένους.
Νήμα λεπτό το κορμί κι η ζωή μετρημένη.Το ξέρουμε? Το θυμόμαστε? Οι περισσότεροι από μας ξυπνάμε “μηχανικά” το πρωί, βγαίνουμε υπνωτισμένοι στο δρόμο, για ν’ακολουθήσουμε πάντα το ίδιο δρομολόγιο, περιμένοντας πάντα στο ίδιο μέρος, την ίδια ώρα, το λεωφορείο που δε θα κάνει ποτέ στάση στη Χαβάη…
Ανοίξαμε παράθυρο στον κόσμο, το Διαδίκτυο μας φέρνει πιο κοντά…Ανοίξαμε παράθυρα νέας γενιάς, κλείσαμε τα παράθυρα της γειτονιάς….

Τον πρωινό του καφέ πίνει ο διάολος μέσα μου και ψιθυρίζει πνιγμένες κραυγές. Γιατί βάλαμε τ’ όνειρο φυλακή?
Απ’ το πρωί ως το βράδυ μετράμε.. Μετράμε τα τάλαντα που δεν περισσεύουν. Τη ζωή μας αν βγαίνει ως τον άλλο μήνα. Μετράμε τι παίρνουμε για να δούμε αν αξίζει να δώσουμε.
Ξύπνα Βασίλη, ξύπνα… Δε σ’έστειλε ο κόκκορας στον ψυχίατρο Βασίλη. Η εξάρτησή σου απ’το χρήμα σ’έβγαλε εκτός, κι εσένα κι εμένα και όλους. Χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι πέσαμε σε “εθνική κατάθλιψη” Βασίλη.
Ιππόδρομος, λαχεία, λόττο προ-το πουλάνε ελπίδα τοις μετρητοίς. Κι εσύ αυτήν αγόραζες Βασίλη…
Διαδίκτυο-προξενήτρα, διαλέχτε φωτό απ’ την ασφάλεια του χώρου σας… Πολλές φορές έτυχε να ακούσω ιστορίες ανθρώπων που “έσκαβαν” τα social networks για γνωριμία και τα έφτιαχναν εν αγνοία τους με το…γείτονά τους! Ανοίξτε τις πόρτες ρε παιδιά, πιο γρήγορα θα βρεθείτε…
Ισως είναι η στιγμή να αναπροσδιορίσουμε τις ανάγκες μας. Δε θέλει λεφτά η ευτυχία, θάρρος θέλει και τώρα θα φανεί ποιοι έχουμε κότσια να χαμογελάμε έστω κι άφραγκοι…

Πάντα θαύμαζα τη δύναμη του φόβου. Ο φόβος είναι μεγαλύτερος εχθρός από το πρόβλημα καθ’αυτό.
Ο φόβος είναι η χρυσή συνταγή για να κρατήσεις τον ελέφαντα μέσα στο τσίρκο χωρίς αλυσίδα. Και τα έχει καταφέρει καλά αυτόν τον καιρό.
Υμηττός, Κυριακή στην πλατεία, κανείς σχεδόν. Οι καφετέριες “κλαίνε”-κλαίω κι εγώ μαζί τους που δεν αναγνωρίζω πια τη γειτονιά μου…

Διψάσαμε για “θέμα” κλεισμένοι στο σπίτι -που να πας? Σε λίγο θα πληρώνεις και το περπάτημα.
Μια τηλεόραση για κάθε δωμάτιο, γέμισε το σπίτι χαζόκοτες και κοκκοράκια, μπούτια και κοιλιακούς το πρωί, βία και φτηνορομάντζα το βράδυ.
Ειδήσεις, η υπέρτατη σαπουνόπερα, προσφέρει αίμα, ίντριγκα, αδρεναλίνη, φόβο, προσδοκία και όλ’αυτά δωρεάν…
Ναύλο μετ’επιστροφής είχαν στην τσέπη οι τραγικοί πρόσφυγες του ’22. Τόσα χρόνια στο σχολείο, πιπιλίσαμε υπερήφανα τις εθνικίζουσες διαστροφές του κάθε γράφοντος ιστορικού, για να καταλήξουμε στο άλλο άκρο: το συνωστισμό! Μάλλον γι αυτό, ως ενήλικες πια, δεν ιδρώνει τ’αυτί μας με την τηλεόραση…

Ε.Σ.Υ -ασφαλισμένοι 1-0 ως συνήθως. Στη λίστα των εξεταζόντων και αποθανόντες γιατροί. Δεν υπάρχετε! Στην κυριολεξία … Όσοι ακόμα τα’χουν, αγοράζουν την υγεία τους. Οι υπόλοιποι προσευχόμαστε να μη σπάσουμε πόδι…Και κυρίως, να μη μας στρίψει. Ο ψυχίατρος είναι από τα ακριβότερα σπορ…
Κρασί στο νερό μου. Ναι, ναι κρασί στο νερό μου. Αμπελάκια έχουμε. Νερό πόσο ακόμα θα έχουμε?
Αίγυπτος, Τυνησία, Μπαχρέιν, Λιβύη….Παίζουμε ντόμινο? Και τα ποτά ρεφενέ. Βάζουμε το αίμα, βάζετε το πετρέλαιο?
Να δεις που το τείχος στον Έβρο θα το χτίσουν τελικά. Όχι για να μην μπουν μέσα άλλοι λαθρομετανάστες, αλλά για να μη βγούμε εμείς έξω! (Ατάκα του καλού μου φίλου Σταμάτη Πανταζόπουλου).
Εμείς φταίμε. Μαζί τα φάγαμε, το είπε κι αυτός ο αντιπαθητικός χοντρούλης κύριος, που τώρα ελλείψει άλλων επιχειρημάτων, παίζει το τελευταίο και καλό του χαρτί, την Εθνική Ενοχή. Τ’ακούς Βασίλη? Εσύ τα’φαγες, γι’ αυτό πλήρωνε τώρα και κυρίως, μη διαμαρτύρεσαι.
Σφυράγαμε δήθεν αδιάφορα βέβαια γιατί όλοι ξέραμε. Κι όλοι μαζί το βουλώναμε. Από κάποιο γαλάζιο ή πράσινο παιδί καρότο περιμέναμε.

Πυρηνικά καταστρέφουν τον πλανήτη εδώ και δεκαετίες. Αργά και σταθερά….Και πλένε, εσύ, νοικοκυρά στους 30 για να τον σώσεις…
Ο σεισμός στην Ιαπωνία με το τσουνάμι του, πήρε μαζί χιλιάδες ψυχές. Δε βαριέσαι… Μακριά από μας και όπου θέλει ας πάει.
Τέλος δεν έχει, ούτε επίλογο, ούτε κατακλείδα. Κανείς δε βρήκε ποτέ τις οδηγίες χρήσης ασφαλούς διαγωγής του βίου του. Η μέρα που έρχεται είναι το κλειδί. Αφήνω το “μεθαύριο” στην ώρα του.
Ευτυχισμένοι όσοι τέχνας κατεργάζονται. Όσοι παίρνουν λέξη και κάνουν τραγούδι. Όσοι παίρνουν συναίσθημα και το κάνουν χρώμα στον καμβά. Γιατί αυτοί είναι οι αληθινοί ιστορικοί του σήμερα…

Ελεάννα Ζεγκίνογλου

Επιμέλεια: Ελσα Γράψα