Λευτέρης Ξανθόπουλος

Αυτό το μήνα, η στήλη μας «Σε Πρώτο Πρόσωπο», φιλοξενεί τον βραβευμένο σκηνοθέτη Λευτέρη Ξανθόπουλο (Καλή Πατρίδα Σύντροφε) και εξαιρετικό ποιητή επίσης, καθώς πρόσφατα κυκλοφόρησε την 7η ποιητική συλλογή με τίτλο «Η Εβδομη Βροχή», ο οποίος μας διηγείται μια από τις καθημερινές και ιδιαίτερες ιστορίες του.
Λευτέρης Ξανθόπουλος
«Η Μερσεντέ»

Ο τυπάκος στο μηχανάκι, βγήκε από παράδρομο κοντά στα Μέγαρα, στην Αθηνών – Κορίνθου. Ήταν νόμιμος καθόλα, φορούσε κράνος, έτρεχε με χαμηλή ταχύτητα και είχε πιάσει τη δεξιά, την ακρινή λωρίδα του οδοστρώματος με κατεύθυνση προς Αθήνα.
Πρέπει νά ήταν γύρω στα πενήντα. Τα πυκνά γένια πάνω στο στήθος του είχαν αρχίσει να γκριζάρουν τούφες – τούφες. Μπροστά του, στη λαβή του τιμονιού, κρεμασμένες δεξιά και αριστερά, δύο πλαστικές σακκούλες σουπερμάρκετ, στο ίδιο μέγεθος και με ίδιο όγκο η κάθε μια, ισοβαρείς για να μην μπαλαντζάρουν στην οδήγηση, παραγεμισμένες ως φαίνεται, με κάποιο κοινό και στις δύο περιεχόμενο.
Έπεφτε το φως, Κυριακή απόγευμα, αρχή καλοκαιριού, η ώρα της επιστροφής από τα εξοχικά. Δεν είχαν πιάσει ακόμα οι μεγάλες ζέστες και το μπουφάν απαραίτητο για τον εκτεθειμένο οδηγό, κουμπωμένο ως ψηλά στο λαιμό, για να γλυτώσει από τη βραδυνή ψύχρα και την υγρασία, που είχαν κιόλας αρχίσει να ενοχλούν.
Οι λωρίδες κανονικής κυκλοφορίας μποτιλιαρισμένες πήχτρα, πήγαιναν με βήμα σημειωτόν.
Ο τυπάκος, μπήκε και κάθισε στη λωρίδα ασφαλείας, που όπως λέει και ο Κώδικας δεν πρέπει να πατιέται, αλλά να παραμένει αδειανή και διαθέσιμη για τους αδύναμους, τα νοσοκομειακά και τους αναξιοπαθούντες. Το μηχανάκι βρέθηκε σύντομα στην άκρη ακριβώς της λωρίδας και με το τρανζιστοράκι του κολλημένο στα λαϊκά, πιασμένο με χαρτοταινία πάνω στο τιμόνι, πήγαινε.
Πίσω στη σχάρα, δεμένοι σφιχτά με ελαστικά χταπόδια που ζευγάρωναν μεταξύ τους και συστρέφονταν, δυο ντενεκέδες φέτα Τυρνάβου ΑΑΑ, χωρίς καπάκι, από τους οποίους, κάθε τόσο και λιγάκι και σε κάθε βαθούλωμα του δρόμου, σε κάθε μικρό σαμαράκι, αναπηδούσαν σπόροι καλαμποκιού.
Το καλαμπόκι κατρακυλούσε πίσω από το μηχανάκι και μπίσταγε με απίστευτη ευλυγισία, τρέχοντας πίσω από το δίτροχο στο δρόμο, λες και ήθελε κάτι να προλάβει. Όμως, να προλάβει τι; Αφού οι ρόδες του οχήματος που ακολουθούσε αλλά και του επόμενου και του μεθεπόμενου από πίσω, άγριες μυλόπετρες από καουτσούκ, άλεθαν με απόλυτη ακρίβεια και χωρίς καθόλου τύψεις ό,τι κινητό ή ακίνητο, ζωντανό ή αποθαμένο είχε την απρονοησία ή την αποκοτιά ή την ατυχία να βρεθεί επάνω στη γυαλιστερή επιφάνεια της ασφάλτου.
Από τη μεσαία λωρίδα, και μετά από συνεχείς ελιγμούς και απανωτά προσπεράσματα, αποσπάστηκε και στοιχίθηκε πίσω από το δίκυκλο, μια ολοκαίνουργια Μερτσέντες πεντακοσάρα, κουπέ.
Στο τιμόνι ένας ψαρομάλλης καλοβαλμένος, αθλητικός και δίπλα του μια ξανθιά μικρή με υπέροχα πόδια, και μαλλιά που κατρακυλούσαν καταράχτες πάνω στους ώμους της· και οι δυό δεμένοι με τις ζώνες ασφαλείας.
Ο τυπάκος με το μηχανάκι και τους γκαζοντενεκέδες, του ‘δωσε και κατάλαβε. Κοντά δέκα χιλιόμετρα τον πήγε καροτσάκι τον τύπο με την απαστράπτουσα.
΄Ολο αυτό το διάστημα, ο οδηγός του γερμανικού οχήματος, έκανε ό,τι μπορούσε για να δείξει τη δυσαρέσκειά του, να εναντιωθεί στον μπροστινό του, που δεν τον άφηνε να περάσει. Όταν πια ο εποχούμενος του δικύκλου θεώρησε καλό ότι έκανε το κέφι του ή ότι βαρέθηκε ή ότι ξεθύμανε το ταξικό του απωθημένο, έβγαλε φλας δεξιά, έκανε στο πλάι και τον άφησε να περάσει· κύριος.
Έλα όμως που είχε πήξει πιά για τα καλά η εθνική και η αβάντα της Μερτσέντες αποδείχτηκε εκ των πραγμάτων άχρηστη. Τότε, το δίκυκλο που προχωρούσε μπροστά χωρίς εμπόδια, έκοψε ταχύτητα και με μια υπολογισμένη κίνηση, περνώντας πίσω από τη Μερτσέντες, ο τυπάκος με το κράνος βρέθηκε δίπλα στον οδηγό του ακριβού αυτοκινήτου. Το μηχανάκι, έκανε νόημα με το χέρι και ο οδηγός από μέσα κατέβασε το τζάμι.
-Με συγχωρήτε κύριε, ακούστηκε η φωνή πίσω από το κράνος, γιατί μου αναβοσβήνατε τα φώτα πρίν.
-Ρε πατριώτη, έκανε ο αθλητικός προσπαθώντας να χαμογελάσει, πολύ αργά πας, άσε και μας να περάσουμε.
-Πρώτον, λέει ξανά το μηχανάκι, αν εμείς οι δυο ήμασταν πατριώτες, θα ήξερες να πηγαίνεις από τη σωστή λωρίδα και όχι από τη βοηθητική να κλέβεις δρόμο και δεύτερον, έχεις τσίλικη μερσεντέ και αεράτη, δεν ξέρω τι δουλειά κάνεις, σίγουρα όμως θα κλέβεις και στο ζύγι, είπε και ανοίγοντας μαλακά το γκάζι, με τον αέρα της πρωτιάς και τον αέρα του νικητή, όπως τουλάχιστον νόμιζε, πέρασε μπροστά από το ακριβό αυτοκίνητο γυρίζοντας στο σημείο απ’ όπου μόλις πριν από λίγο είχε ξεκινήσει, στην άκρη του δρόμου, δίπλα στα χωράφια με τα αναιμικά κλήματα.
Από το τρανζιστοράκι του πάνω στο τιμόνι, ένας βραχνός αμανές, ίδιος θολό ηλιοβασίλεμα.-

Λευτέρης Ξανθόπουλος
04 Ιουλίου 2010
leftxanth@yahoo.gr

Η ποιητική συλλογή «Η Εβδομη Βροχή» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη