43

Πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, Κυριακή, από την ημέρα που η Ελλάδα έχασε έναν από τους σπουδαιότερους ανθρώπους της. Ήταν 18 Μαρτίου του 1996 όταν ο μεγάλος ποιητής Οδυσσέας Ελύτης έφυγε από κοντά μας από ανακοπή καρδιάς.

Μυτιληνιός στην καταγωγή, ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 2 Νοεμβρίου του 1911, ενώ το 1914 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.


Παρά την αρχική του επιλογή να σπουδάσει χημεία, τελειώνοντας το Γυμνάσιο στράφηκε στη Νομική. Η σχέση του, όμως, με την ποίηση είχε αρχίσει από πολύ νωρίς, αφού από μαθητής ακόμα έγραφε ποιήματα, πολλά από τα οποία δημοσίευε με ποικίλα ψευδώνυμα στη «Διάπλαση των Παίδων.


Η πρώτη, ωστόσο, επίσημη δημόσια εμφάνιση του Οδυσσέα Ελύτη έγινε το 1935 μέσα από το περιοδικό «Τα Νέα Γράμματα» και από τότε έως το 1940 είχε δημοσιεύσει σειρά ποιημάτων και μεταφράσεων. Εκείνη την περίοδο γνώρισε τον Ανδρέα Εμπειρίκο.


Μέχρι το 1945 είχαν κυκλοφορήσει οι «Προσανατολισμοί», έργο που εδραίωσε τη γλωσσική και εκφραστική του ιδιαιτερότητα, και το «Ασμα ηρωικό και πένθιμο για τον χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας».


Η έκδοση του «Αξιον Εστί» και η συλλογή «Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό» έδωσαν το 1960 τέλος στη δεκαπεντάχρονη ποιητική απουσία του Ελύτη. Όλο αυτό το διάστημα ο ποιητής έγραψε θεωρητικά και δοκιμιακά κείμενα, μετέφρασε θεατρικά έργα («Η νεράιδα» του Ζιροντού, «Ο κύκλος με την κιμωλία» του Μπρεχτ, «Οι δούλες» του Ζενέ), συνεργάστηκε ως τεχνοκριτικός με την εφημερίδα Καθημερινή, ταξίδεψε στη Γαλλία και την Αγγλία, όπου είχε την ευκαιρία να γνωρίσει σημαντικούς ποιητές και εικαστικούς καλλιτέχνες.


Και μετά την έκδοση του «Αξιον Εστί», όμως, ο Ελύτης αποσύρθηκε από τη δημόσια ποιητική δράση. Επανήλθε το 1971 με την έκδοση της συλλογής «Το Φωτόδεντρο και η Δέκατη Τέταρτη Ομορφιά» και από τότε έως το 1979, οπότε τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ, θα εκδοθούν: «Ο ήλιος ο ηλιάτορας» (1971), «Τα ρω του έρωτα» (1972), «Το μονόγραμμα» (1972), «Ο ζωγράφος Θεόφιλος» (1973), «Ανοιχτά Χαρτιά» (1974), «Τα ετεροθαλή» (1974), «Η μαγεία του Παπαδιαμάντη» (1976), «Δεύτερη γραφή» (1976), «Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο» (1978), «Μαρία Νεφέλη» (1978).


Η πρώτη του συλλογή μετά το Νόμπελ είναι τα «Τρία ποιήματα με σημαία ευκαιρίας» και ακολουθούν οι εκδόσεις: το «Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου», «Μικρός Ναυτίλος», «Τα ελεγεία της Οξώπετρας», «Δυτικά της λύπης», «Ο κήπος με τις αυταπάτες», «2Χ7ε» και, τέλος, το μεταθανάτιο «Εκ του πλησίον» (1998).


Η προσφορά του Οδυσσέα Ελύτη αναγνωρίστηκε αρκετές φορές. Με το «Αξιον Εστί» απέσπασε το Κρατικό Βραβείο, ενώ ανακηρύχθηκε διδάκτορας των Πανεπιστημίων Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Σορβόνης και Λονδίνου.


Η είδηση του θανάτου του το 1996 προκάλεσε πανελλήνια συγκίνηση και εκατοντάδες ήταν εκείνοι που παρακολούθησαν την κηδεία του, η οποία έγινε χωρίς επισημότητες, όπως ο ίδιος είχε ζητήσει.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Ειδήσεις Σήμερα: