38

Με ολοσέλιδο άρθρο της η βρετανική εφημερίδα Independent τάσσεται υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα, αφού, όπως αναφέρει, έληξε ο ιστορικός ρόλος που έπαιξαν τα Γλυπτά στην Αγγλία και είναι ώρα να γίνει μια χειρονομία εθνικής εμπιστοσύνης, αυτή του επαναπατρισμού, που είναι με τον τρόπο του εξίσου περήφανος όπως και η αρχική απόκτησή τους από τον Ελγιν.

Στο άρθρο του Στίβεν Μπέιλι με τίτλο Καλή απαλλαγή και υπότιτλο Ποιος χρειάζεται τα Μάρμαρα γίνεται εκτενής αναφορά στο χρονικό της αρπαγής των Γλυπτών από τον Ελγιν. Ο Μπέιλι συνεχίζει λέγοντας ότι όλα τα μεγάλα μουσεία της Ευρώπης, το Λούβρο, το Μουσείο της Περγάμου στο Βερολίνο, η Γλυπτοθήκη του Μονάχου είναι γεμάτα με γλυπτά από τη λεηλατημένη Ελλάδα. Ομως, μόνο τα Ελγίνεια Μάρμαρα ασκούν τέτοια αντιπαράθεση, ίσως επειδή το Βρετανικό Μουσείο προβάλλει έναν τόσο αυταρχικό και άκαμπτο κομπασμό: τη φιλοσοφική υπόθεση ότι η Βρετανία του 19ου αιώνα αποτέλεσε το μεγαλύτερο προστάτη της πνευματικής ανάπτυξης και ότι ήταν δικαίωμα και ευθύνη του Λονδίνου να φροντίσει την παγκόσμια κληρονομιά, προκειμένου να προαχθεί ο πολιτισμός εν γένει.


Προτάσσοντας το ερώτημα σε ποιον ανήκει η κληρονομιά του παρελθόντος, η εφημερίδα παρουσιάζει τρία επιχειρήματα για τη μη επιστροφή των Μαρμάρων: το πρώτο αναφέρει ότι ανήκουν στον Ελγιν, αφού αυτός τα έσωσε από τους απρόσεκτους Τούρκους και χωρίς την παρέμβασή του θα χάνονταν για πάντα στη λήθη του χρόνου.


Το δεύτερο επιχείρημα έχει βάση τη μουσειακή ανεπάρκεια της σύγχρονης Αθήνας να εκθέτει τέτοιους θησαυρούς, ενώ το Λονδίνο έχει γίνει κατά κάποιο τρόπο η προέκταση της καλλιτεχνικής δημιουργίας που ξεκίνησε στα χρόνια του Περικλή και το νόμιμο σπίτι κλασικών έργων τέχνης.


Σύμφωνα με το τρίτο και πιο ισχυρό επιχείρημα, η επιστροφή των Μαρμάρων στην Αθήνα θα δημιουργούσε ένα προηγούμενο που θα απορύθμιζε παγκοσμίως το μουσειακό κόσμο. Αν τα Μάρμαρα επέστρεφαν στην Αθήνα, δεν θα έπρεπε να επιστρέψει και η Μόνα Λίζα από το Λούβρο στο Μιλάνο; είναι το ερώτημα που θέτει η εφημερίδα.


Και τα τρία επιχειρήματα έχουν βάση. Το πρώτο είναι αλήθεια. Το δεύτερο είναι κατά το ήμισυ αλήθεια, ενώ το τρίτο όντως θα οδηγούσε σε μια αναρχία που θα υπονόμευε τα βασικά ιδιοκτησιακά δικαιώματα. Αλλά, αφού τα Ελγίνεια είναι τόσο μοναδικά, γιατί να μη γίνει γι αυτά και μόνο μία εξαίρεση; είναι η απάντηση στο ερώτημα που αποτελεί και ένα από τα βασικότερα επιχειρήματα του Βρετανικού Μουσείου.


Ο Στίβεν Μπέιλι κλείνει το άρθρο του λέγοντας: Ο Ελγιν βρήκε τα Μάρμαρα, τώρα ήλθε η ώρα να τα χάσουμε.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Ειδήσεις Σήμερα: