Opinion

Οι αυταπάτες της Ενωμένης Ευρώπης συνθλίβονται στη σκληρή πραγματικότητα της επιστροφής του ανταγωνισμού των Μεγάλων Δυνάμεων.

Οι άνθρωποι νιώθουν μοναξιά, ριγμένοι μέσα στον κόσμο

Η εικόνα του Ολυμπιακού ήταν καλή. Οπως αντίστοιχα και εκείνη της ΑΕΚ ήταν καλύτερη από τη συνηθισμένη της στο Φάληρο. Ετυχαν και οι δύο σε μια νύχτα ισοπαλίας.

Βαρύτατο δυστυχώς το τίμημα που καλείται να πληρώσει η ανθρωπότητα, άλλη μια φορά, για ένα δυναμικό ηγέτη που υποτάσσει το κοινό καλό στον ακόρεστο γιγαντισμό του

Ειδεχθές το έγκλημα και πρέπει να τιμωρηθεί. Οχι όμως από τον όχλο που θα εφαρμόσει το νόμο του Λιντς

Aυτό που σήμερα η ιστοριογραφία για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία κατέγραψε τότε, δημιουργεί τώρα πολύ πιο απτά αποτελέσματα στην Ιστορία.

Η ρωσική ηγεσία χρησιμοποίησε την Ουκρανία και την καταστροφή της διά των όπλων ως βάση συνολικής επαναδιαπραγμάτευσης με τις ΗΠΑ και με τη Δύση.

Από την Τετάρτη, άρχισε να αντιγράφει και τον Γιώργο (Παπανδρέου). Πήγε στην Πάτρα, στην «έδρα» των Παπανδρέου και χωρίς κανέναν ενδοιασμό και αυτοσυγκράτηση, γύρισε και τους είπε των ανθρώπων που τον περιστοίχιζαν, «Αν δεν αλλάξουμε, θα βουλιάξουμε»!!

Μπορεί το εκλογικό τοπίο να έδειχνε θολό και να υπήρχαν διάφορες ημερομηνίες στο τραπέζι, αλλά η εξάντληση της τετραετίας αποτελούσε πάντα τη βασική επιλογή του Πρωθυπουργού

Oι απλοί, καθημερινοί Ρώσοι μπορεί να αδυνατούν να κάνουν κάτι σήμερα για να σταματήσουν τα εγκλήματα στην Ουκρανία, γράφει στο Project Syndicate ο Αριεχ Νάιερ, επίτιμος πρόεδρος των Open Society Foundations και ιδρυτικό στέλεχος του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 1978

Τρεις εκλογικές αναμετρήσεις έρχονται το αμέσως προσεχές διάστημα σε μια Ευρώπη με ανανεωμένη αίσθηση της σημασίας της και της σημασίας της ενότητάς της.

Ο Ολυμπιακός είναι η κορυφαία ομάδα στην Ευρώπη και πλέον στοχεύει στο three - peat

Το νεότερο ρεύμα των ολιγαρχών που κυριαρχούν και σήμερα στον ρωσικό οικονομικό ορίζοντα έχει κι αυτό βαθύτατες σοβιετικές ρίζες

Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει. Οι διαβεβαιώσεις, πόσω μάλλον τα σκωπτικά σχόλια, της Μαρίας Ζαχάροβα, του Σεργκέι Λαβρόφ, του Ντμίτρι Πεσκόφ ή όποιου άλλου μεταφέρει τη φωνή και τη βούληση του εγγαστρίμυθου δικτάτορα δεν ενέχουν μεγαλύτερη αξιοπιστία από το πέταγμα του γαϊδάρου.

Συγκέντρωση έξω από το σπίτι της οικογένειας, απειλές, κατάρες, συνθήματα στους τοίχους του σπιτιού, λιντσάρισμα των συγγενών της.

Δεν γρονθοκοπάς κάποιον επειδή σε στραβοκοίταξε. Ούτε επειδή αμόλησε μια ανοησία. Εκεί προφανώς έχασε το δίκιο του - και παρ' ολίγον το Οσκαρ - ο Γουίλ Σμιθ.

Η δουλειά των δικαστών είναι να κρίνουν χωρίς να επηρεάζονται από το «κοινό περί δικαίου αίσθημα»

Μου ήρθαν στο μυαλό οι ελληνικές «περιπέτειες» ύστερα από μια αναφορά του προέδρου του Κινήματος Αλλαγής Νίκου Ανδρουλάκη στο Φόρουμ του Οικονομικού Ταχυδρόμου, για το πορτογαλικό παράδειγμα

Η απειλή θανάτου χτύπησε και την πόρτα του σπιτιού μας.

Κατά έναν τρόπο που δείχνει παράδοξος, ο τούρκος πρόεδρος αντιμετωπίζεται ως πρόσωπο εμπιστοσύνης και από τη Μόσχα και από το Κίεβο