Opinion

Αν ο πόλεμος δεν είναι πια επίκαιρος, δεν είναι επειδή δεν μπορεί να τον κερδίσει κανείς με τα κανόνια του, αλλά επειδή δεν αποδίδει πλέον κανένα κέρδος.

Οι New York Times αφιέρωσαν προ ημερών ένα μεγάλο άρθρο στην απόγνωση των Ουκρανών που τηλεφωνούν σε δικούς τους ανθρώπους στη Ρωσία

Οι μυημένοι στα κοινοτικά, γνωρίζουν ότι εδώ και χρόνια όταν ανακοινώνονται μέτρα στην Ελλάδα, ειδικά όταν αυτό γίνεται τηλεοπτικά, σπάει κάθε ρεκόρ η τηλεθέαση σε συγκεκριμένα γραφεία της Κομισιόν.

Ποτέ κατά το παρελθόν δεν έχει υπάρξει, νομίζω, τόσο καθολικός αποκλεισμός και τόσο ομόθυμη καταδίκη μιας χώρας από το σύνολο όχι μόνο των χωρών της Δύσης, αλλά και όλων των brands που λειτουργούν ως σήμα κατατεθέν του τρόπου ζωής μας.

Πουθενά διαδηλώσεις, αντιπολεμικές συγκεντρώσεις, συνεχείς δράσεις για να αναδειχθεί το δράμα στην Ουκρανία

Ο Μπαρτζώκας είχε προετοιμάσει με εξαιρετικό τρόπο την ομάδα του (και) γι’ αυτό το παιχνίδι και τούτο φάνηκε από το πώς εκμεταλλεύτηκαν οι ερυθρόλευκοι όλες τις αδυναμίες των «πράσινων».

Μετά το 1945, στον δυτικό κόσμο ξεκινάει μια νέα εποχή. Ενα κύμα αισιοδοξίας και μια ελπίδα σταθερής ειρηνικής εξέλιξης και ανάπτυξης γίνεται κάτι σαν θρησκευτική πίστη. Ηδη η πεποίθηση της εγγυημένης γραμμικής εξέλιξης έρχεται από μακριά.

Καθώς ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται, και μάλιστα με αυξανόμενη αγριότητα, λόγω της σθεναρής αντίστασης των ηρωικών Ουκρανών, ας μου επιτραπούν κάποιες προσωπικές επισημάνσεις.

Τα ζώα πεθαίνουν, αλλά δεν το γνωρίζουν πως θα πεθάνουν. Αυτή η γνώση κάνει τον άνθρωπο ποιητή και φιλόσοφο

Κανένας δεν μπορεί να παραβλέψει ότι τα πανεπιστήμια είναι διασυνδεδεμένα με την παραγωγή

Η «επιλογή» προσφύγων, η επιλεκτική ευαισθησία, ανάλογα με το ποιος χτυπάει, ποιος επιτίθεται, είναι το κερασάκι στην τούρτα του ωμού «ρεαλισμού». Είναι ο απόπατος του πολιτισμού μας. Οποιο ιδεολογικό πρόσημο κι αν φέρει.

Για ορισμένους χούλιγκαν η δολοφονία του Αλκη δεν ήταν αρκετή. Τουναντίον, επιδιώκουν κι αυτοί να σκοτώσουν για να ανέβουν στην... οπαδική ιεραρχία

Οταν τα ΜΑΤ χτύπησαν τον Μάριο Λώλο - Η δίκη στις 18 Μαρτίου

Η Ρωσία είναι μια μεγάλη χώρα με ιδιαίτερα πλούσιο πολιτισμό σε όλα τα πεδία. Ευτελίζεται, απονομιμοποιείται, απομονώνεται παγκοσμίως εξαιτίας του βάρβαρου πολέμου στην Ουκρανία.

Από τα μέσα του 2021 η χώρα μας ανακάμπτει από το πανδημικό σοκ και οι νέες εστίες κινδύνων, η ενεργειακή κρίση, το παγκόσμιο κύμα πληθωρισμού και ο πόλεμος στην Ουκρανία, την απειλούν και πάλι.

Τι ανάγκη έχουμε άλλων μαρτύρων όταν ο Χριστός που δεν συμμετείχε απλώς, αλλά εξέφρασε τον ανθρώπινο πόνο σε όλο του το μέγεθος

Σε ολόκληρη ουσιαστικά την πρώην κομμουνιστική ανατολική Ευρώπη οι αυταρχικές τάσεις πλέον κυριαρχούν και οι γνήσιες δημοκρατικές αντιλήψεις υποχωρού

Η σύγχυση φρενών της Ιστορίας

Άξιος ο μισθός τους, ο κόσμος έχει μάτι και βλέπει και μαζί διαβάζει τι γράφεται και ακούει τι λέγεται από τα έμμισθα παπαγαλάκια των Καλπαζίδηδων, από τα ενεργούμενα της πουτινικής δημοσιογραφίας, από τους υπαλλήλους του ρώσικου χρήματος

Αν ο πολεμοχαρής Πούτιν πολεμά τους ναζί και αφήνει πίσω του βομβαρδισμένα μαιευτήρια, τότε οπωσδήποτε οι ναζί ίσως να μη φαίνονται και τόσο φρικτοί