Ένας από τους λόγους του Λυσία που μας επιτρέπουν να σχηματίσουμε μια σαφή εικόνα για την κατάσταση που επικρατούσε στο εσωτερικό της Αθήνας –ειδικότερα δε στο πεδίο της οικονομικής δραστηριότητας– κατά τις πρώτες δεκαετίες του 4ου αιώνα π.Χ. είναι εκείνος που φέρει τον τίτλο Κατά των σιτοπωλών. Ο συγκεκριμένος λόγος, που εκφωνήθηκε κατά πάσαν πιθανότητα το 386 π.Χ., αφορούσε ένα ιδιαίτερα σημαντικό θέμα για την αθηναϊκή πολιτεία, το εμπόριο του σιταριού. Η σπουδαιότητα του ζητήματος αυτού οφειλόταν στο γεγονός ότι η παραγωγή σιταριού στην Αττική ήταν κατά την αρχαιότητα πολύ περιορισμένη και ως εκ τούτου ανεπαρκής για τις εκατοντάδες χιλιάδες των κατοίκων της, ντόπιων και ξένων, κάτι που σήμαινε ότι οι Αθηναίοι ήταν αναγκασμένοι να εισάγουν μεγάλες ποσότητες από το εξωτερικό (από τη Σικελία, την Αίγυπτο, την Κύπρο, τη Θράκη, προπάντων δε από τον Πόντο).
Τούτου δοθέντος, η αθηναϊκή πολιτεία, προκειμένου να αποφευχθεί ενδεχόμενη σιτοδεία, φρόντιζε να έχει στις αποθήκες της άφθονο σιτάρι, ενώ υποχρέωνε διά νόμου τους σιτεμπόρους που ταξίδευαν στα ξένα να μεταφέρουν το φορτίο τους στον Πειραιά και όχι σε άλλα λιμάνια. Μάλιστα, ελάμβανε ειδική μέριμνα για τους σιτοπώλες, που πολύ συχνά ενεργούσαν με πονηριά και ενέδιδαν στον πειρασμό της αισχροκέρδειας.
Στην υπόθεση που μας απασχολεί ορισμένοι σιτοπώλες-μέτοικοι, ενεργώντας δήθεν καθ’ υπόδειξιν των καλουμένων σιτοφυλάκων (των αρχόντων που είχαν ως έργο τους να καταγράφουν την ποσότητα του εισαγόμενου σιταριού και να φροντίζουν ώστε να μην πωλείται αυτό σε τιμή μεγαλύτερη από την καθορισμένη), είχαν παραβιάσει τη νομοθεσία σχετικά με την ποσότητα σιταριού που μπορούσαν να αγοράσουν και να αποθηκεύσουν, αλλά και με το κέρδος που μπορούσαν να αποκομίσουν. Η Βουλή των Πεντακοσίων ήθελε αρχικά να τους καταδικάσει σε θάνατο χωρίς να προηγηθεί δίκη, αλλά η υπόθεσή τους παραπέμφθηκε τελικά στην Ηλιαία κατόπιν παρεμβάσεως ενός βουλευτή – είναι αυτός για λογαριασμό του οποίου έγραψε το λόγο του Κατά των σιτοπωλών ο Λυσίας. Ο ρήτορας ζητά την καταδίκη των μετοίκων-μεσαζόντων που είχαν παρανομήσει, θίγοντας στην πραγματικότητα τα συμφέροντα όχι μόνο του αγοραστικού κοινού, των κατοίκων της Αθήνας, αλλά και των χονδρεμπόρων, των εισαγωγέων σιταριού.
*Στη φωτογραφία του παρόντος άρθρου, έκδοση του λόγου του Λυσία «Κατά των σιτοπωλών» (επιμέλεια Διογένους Χαρίτωνος, Αθήνα, 1915).