Πάμε από τα βασικά, λοιπόν. Εθνικά πρωταθλήματα (οποιουδήποτε σπορ) χωρίς γηγενείς δεν έχει κανένα ενδιαφέρον, δεν προσελκύει κόσμο και εν ολίγοις δεν υφίσταται. Στο βόλεϊ εδώ και αρκετά χρόνια η παραγωγική διαδικασία Ελλήνων παικτών πάει κατά διαόλου. Και σα να μην έφτανε αυτό, αντί η Ομοσπονδία να υπερασπιστεί τους εν δυνάμει αθλητές της εθνικής ομάδας, συντάσσεται με τα ευκαιριακά παιχνίδια της Λίγκας που ξαναπαίζει αυτές τις ημέρες το έργο «αύξηση αριθμού ξένων αθλητών», για να ξαναδούμε (αν το πετύχουν) 5 αμφιβόλου ποιότητας παλαίμαχους (κατά κανόνα) αλλοδαπούς στην εξάδα.

Κακοπαιγμένο remake από τους ίδιους πρωταγωνιστές. Άλλωστε, το στελεχιακό πρόβλημα στο άθλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο από την έλλειψη πλέον αθλητών που επιλέγουν την πετοσφαίριση. Και γιατί να την επιλέξουν; Με ποιον να ταυτιστούν; Με μια ματιά στη λίστα ξένων στη Volleyleague αν δεν πάθετε κατάθλιψη, θα βάλετε τα γέλια. Συμπαραστάτης στο θέατρο του παραλόγου και ο αναπληρωτής υπουργός αθλητισμού. Εντάξει, δικαίως. Ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει πολύ πιο βασικά πράγματα, μη ζητάμε πολλά από τον Βρούτση.

Το βόλεϊ είναι σαν την Ελλάδα. Διχάζεται. Μέση δεν έχει. Είσαι με τους δεξιούς ή με τους αριστερούς; Είσαι με τον Άδωνη ή με τους γιατρούς; Είσαι με το Ισραήλ ή με την Παλαιστίνη; Και όλα με όρους Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Πόλωση. Στην περίπτωση μας λοιπόν, είτε είσαι με τον ΠΑΣΑΠ ή με την Λίγκα. Να είσαι με το σωστό αποκλείεται. Οι παράγοντες παίζουν το παιχνίδι τους. Γνωστό εδώ και χρόνια. Δεν εκπλήσσομαι. Εκπλήσσομαι όμως με τον Καραμπέτσο που δεν βλέπει τον γκρεμό που έρχεται. Αντί να πείσει και τις ομάδες να ασχοληθούν με την παραγωγική διαδικασία, συντάσσεται μαζί τους στο αίτημα της αύξησης των ξένων. Για να δούμε κι άλλους παλαίμαχους Αγκάμεζ, γιατί οι Έλληνες είναι (δήθεν) ακριβοί και (δήθεν) άμπαλοι. Ποιας ομάδας οι ξένοι σήμερα είναι ικανοποιητικοί; Καμιάς. Το βόλεϊ παίζεται στη μισή ταχύτητα από το 2010. Τότε τουλάχιστον φέρναμε Μίλκοβιτς, Ερπ, σούπερ Βραζιλιάνους, τον Νίλσεν και πάει λέγοντας. Σήμερα θλίψη. Οργή. Και αγανάκτηση.

Αν περάσουν με πλειοψηφία μεταξύ των τριών φορέων το έκτρωμα που έχουν ζητήσει, τότε -συγγνώμη σας ζητώ- αλλά οδηγούν το βόλεϊ σε βέβαιο τέλος. Οριστικό και αμετάκλητο. Και μην έχετε καμία αμφιβολία ότι κάποια στιγμή το γιατί θα αναζητηθεί.

Κι επειδή προσωπικά δεν διχάζομαι από παρατάξεις, καταθέτω την διαφωνία μου στην αύξηση των ομάδων. Υπενθυμίζω ότι δεν πάει πολύς καιρός που αναζητούσατε ομάδα να πληροί προϋποθέσεις συμμετοχής και δεν βρίσκατε για να ανέβει κατηγορία. Ουδεμία περίπτωση υπάρχει να βρέθει 9η, 10η, 11η και 12η ομάδα που θα μπορεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της. Και τότε πάλι θα κλαίτε για τα χρεωστούμενα.

Γενικώς, συνέλθετε όλοι γιατί το βόλεϊ απλά πεθαίνει κι εσεις επιταχύνεται τη διαδικασία. Έχετε γίνει κάτι σαν… τον COVID.

Υ.Γ: Το βόλεϊ σε στέρεες βάσεις μπορεί να ανταγωνιστεί ευθέως το μπάσκετ. Έχει αποδειχθεί. Φυσικά εσείς οι παράγοντες για να υπάρχετε θέλετε το χωριό μικρό. Αλλιώς δεν θα έχετε καμία θέση. Κατανοητό και αυτό…

Ειδήσεις Σήμερα: