Ξεκίνησε με πιάνο και κιθάρα σε ροκ μαθητικές μπάντες της Θεσσαλονίκης, μέχρι που γνώρισε την τρομπέτα ως φοιτητής στον Βόλο. Και αυτός ο έρωτας ήταν… κεραυνοβόλος. «Ήρθα και σε πρώτη επαφή με τον Miles Davis και τον Chet Baker οπότε και αποφάσισα πως ήθελα να παίζω σαν κι αυτούς». Ο Στέλιος Χατζηκαλέας πήρε την απόφαση να αφήσει τις σπουδές του, να πάει στην Ολλανδία και να ξεκινήσει το δικό του τζαζ ταξίδι.

Σήμερα μετράει περισσότερα από δέκα χρόνια στη δισκογραφία. Παράλληλα είναι καθηγητής σε Μουσικό Σχολείο, ενώ δεν έχει πάψει να ασχολείται με την ιστιοπλοΐα. Και όταν όλα αυτά ενώθηκαν, τότε «γεννήθηκε» η νέα του δουλειά The Sea Inside – την οποία και θα παρουσιάσει στις 24 Φεβρουαρίου στο Half Note Jazz Club.

Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή, είχαμε μια γρήγορη συζήτηση μαζί του, για τη τζαζ, τη θάλασσα και τις αλλαγές στη ζωή.

Πείτε μας λίγα λόγια για τη νέα σας δουλειά, με τίτλο The Sea Inside.

Η νέα δουλειά του κουαρτέτου αυτού, είναι εντελώς διαφορετική από τους προηγούμενούς μου δίσκους, καθώς πλέον προσεγγίζω και άλλα είδη της σύγχρονης μουσικής δημιουργίας όπως η ποπ, και η electroacoustic. Κρατάμε τη σύγχρονη τζαζ αισθητική ως αφετηρία και εργαζόμαστε πάνω σε νέες προσεγγίσεις χωρίς απαραίτητα να μ’ ενδιαφέρει αν κάτι είναι σύγχρονο, παραδοσιακό, παλιό ή νέο. Για παράδειγμα, εκτός των original συνθέσεων μου, έχουμε «πειράξει» J.S. Bach και F. Schubert. Επίσης συμμετέχει πλέον στο γκρουπ και ο Χρύσανθος Χριστοδούλου (ιδρυτής των Modified Dog) στα live electronics. Οπότε το ηχάκι πλέον κινείται σε νέα νερά κι έχει αρκετό ενδιαφέρον. Πάντα το άγνωστο, φέρνει την περιπέτεια και δεν ρουτινιάζω – κάτι το οποίο με μζιεριάζει ακραία.

Ποιες ήταν οι σημαντικότερες πηγές έμπνευσης για αυτή τη δουλειά;

Σίγουρα τα σταθερά σημεία αναφοράς μου. Τρομπετίστες δηλαδή που με συντρόφευαν ανέκαθεν στην πορεία μου, και τη μελέτη μου, όπως οι Mathias Eick, Enrico Rava, Ambrose Akinmusire. Τα τελευταία χρόνια όμως ξανακούω δίσκους των Portishead, Moby, Kneecap, Wu-Tang Clan  ενώ παρακολουθώ στενά την underground electro, psychedelic και hip hop σκηνή στην Αμερική (κυρίως απ’ την πλευρά του Detroit).

Πως προέκυψε ο τίτλος του δίσκου;

Από μικρό παιδί με γοήτευε η θάλασσα. Το απρόβλεπτο, η δύναμη και η σαγήνη των δυνάμεων του νερού, ότι ποτέ δεν είναι η ίδια. Ότι ποτέ ο αέρας, το κύμα, το νερό δεν είναι το ίδιο. Ότι τα πάντα αλλάζουν ανά δευτερόλεπτο. Ήμουν (και είμαι ακόμα) αθλητής ιστιοπλοΐας από πολύ μικρός οπότε ήρθε η ώρα να αφιερώσω και κάτι στον έρωτά μου, που ποτέ δεν είναι ο ίδιος – στη θάλασσα αναφέρομαι.

Πώς ξεκινήσατε να ασχολείστε με τη μουσική και πως μπήκε η τρομπέτα στη ζωή σας;

Μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησα να παίζω πιάνο στα πρώτα χρόνια του δημοτικού σχολείου. Αργότερα στην εφηβεία λίγο κιθαρίτσα και μπασάκι σε σχολικές ροκ μπάντες (η Θεσσαλονίκη τότε ήταν τεράστιο μουσικό χωνευτήρι νέων μουσικών τάσεων) και στα φοιτητικά μου χρόνια ξεκίνησα τρομπέτα όντας φοιτητής πλέον στο Βόλο, με τον αγαπημένο μου δάσκαλο, Κωνσταντίνο Γράβο. Ο οποίος και με βοήθησε πολύ να αγαπήσω το όργανο και να μελετήσω περισσότερο. Εκείνο τον καιρό ήρθα και σε πρώτη επαφή με τον Miles Davis και τον Chet Baker οπότε και αποφάσισα πως ήθελα να παίζω σαν κι αυτούς. Κάπου εκεί παράτησα τις σπουδές μου και μετακόμισα στην Ολλανδία να σπουδάσω τρομπέτα.

Τι είναι τζαζ για εσάς;

Η διαφορετικότητα. Η αποδοχή πως το κάθε τι αλλάζει. Η αποδοχή πως όλα τα ωραία κρατούν λίγο. Το να ζω στο έπακρο το κάθε δευτερόλεπτο. Το ν’ αποδέχομαι τη διαφορετικότητα σε κάθε επίπεδο. Το get a life.

Πώς βλέπετε, σήμερα, τη σχέση των νέων με τη τζαζ μουσική;

Υπάρχει ένα ενδιαφέρον. Κυρίως σε μορφές της τζαζ που έχουν περισσότερο ένα cross over ήχο. Επειδή εργάζομαι και σε Μουσικό Σχολείο, οι έφηβοι αγαπούν το νέο, το φρέσκο. Τώρα το αν πηγαίνουν σε τζαζ συναυλίες (και ειδικά στην Αθήνα), είναι άλλη κουβέντα.

Ποιο είναι το πιο… τζαζ μέρος της Ελλάδας και γιατί;

Υπάρχει τέτοιο και δεν το ξέρω;! Αλλά και να υπήρχε θα προσπαθούσα να το αποφύγω. Ίσως καμιά όμορφη ταράτσα με 360 θέα. Αλλά κι αυτό υπό προϋποθέσεις.

Ποιον καλλιτέχνη ή συγκρότημα ακούτε πολύ αυτή την περίοδο;

Τον περσινό χειμώνα τον πέρασα με Sophie Lies, στο repeat.

Το καλοκαίρι σπάνια ακούω μουσική αλλά όταν ακούω, ψάχνω κάτι αρχαίες άριες του C. Monteverdi ή κάποια soundtracks του Ennio Morricone.

Το 2026 με καλωσόρισε με Charlie Haden & the Liberation Music Orchestra. Και τον τελευταίο μήνα έχω ερωτευτεί τα κουιντέντα πνευστών των Luke Howard & Nadje Noordhuls

Τι θα ζήσουν οι θεατές στο Half Note Jazz Club στις 24 Φεβρουαρίου;

Σίγουρα θ’ ακούσουν κάτι νέο και όμορφο. Και θα δουν τέσσερα όμορφα κι ευγενικά αγόρια στη σκηνή.

Λίγα λόγια για τη συναυλία

Ο τρομπετίστας και συνθέτης Στέλιος Χατζηκαλέας, παρουσιάζει τη νέα του δουλειά με τίτλο The Sea Inside, την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου στο Half Note Jazz Club, μαζί με τρεις από τους πιο αναγνωρισμένους νέους καλλιτέχνες της ελληνικής τζαζ σκηνής.

To νέο κουαρτέτο παρουσιάζει ανέκδοτες συνθέσεις των τελευταίων ετών, που πρόκειται πολύ σύντομα να ηχογραφούν και να αποτελέσουν τον 4ο προσωπικό δίσκο του τρομπετίστα. Αφορμή αυτή τη φορά, η θάλασσα.

Προπώληση εισιτηρίων στο inTickets.

Ειδήσεις Σήμερα: