«Ένας από τους σημαντικότερους βιότοπους της Πελοποννήσου με πλούσια χλωρίδα και ορνιθοπανίδα (έχουν παρατηρηθεί 140 περίπου είδη πουλιών), η μυθική λίμνη Στυμφαλία, κινδυνεύει με εξαφάνιση. Κατά τη μυθολογία, στη λίμνη κατοικούσαν οι Στυμφαλίδες όρνιθες που επιτίθενταν στους ανθρώπους και έκαναν ζημιές στις καλλιέργειές τους. Σήμερα το ρόλο των μυθικών ορνίθων φαίνεται ότι έχει αναλάβει ο άνθρωπος, που με μανία επιτίθεται στον αξιόλογο αυτό υγρότοπο με σκοπό την οριστική εξαφάνισή του από το χάρτη.
Πρόσφατα ένα μεγάλο τμήμα από τους καλαμιώνες της λίμνης κάηκε και η λίμνη παρουσιάζει σήμερα ένα θλιβερό θέαμα. Η φωτιά απείλησε ακόμα και τον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας Στυμφάλου, αφού η καμένη έκταση βρίσκεται ελάχιστα μέτρα από αυτόν. Από την άλλη μεριά η περιοχή υποφέρει από έντονη κυνηγετική πίεση και από την αλόγιστη χρήση του νερού για αρδευτικούς σκοπούς. Φαίνεται πως σε λίγο καιρό μόνο οι ενημερωτικές πινακίδες του Δήμου Στυμφαλίας θα έχουν απομείνει στην περιοχή για να μας θυμίζουν ότι κάποτε εδώ υπήρχε μια όμορφη λίμνη…»
Αγγελής Αλέξανδρος, Αθήνα. Δευ 26/9/2005 9:59 μμ


Απάντηση 1: Τρι 27/9/2005 11:32 πμ
«Σχετικά με τα όσα γράφει ο Αγγελής Αλέξανδρος από την Αθήνα, περί κυνηγετικής πίεσης στη λίμνη, θα έπρεπε να ξέρει ότι το κυνήγι στη Λίμνη Στυμφαλία απαγορεύεται αυστηρότατα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Η παραδοσιακή αυτή δραστηριότητα για πολλά χόονια δεν είχε καμμία επίπτωση στη φύση, σε αντίθεση με τον νεοεισερχόμενο τουρισμό ήπιας ή όχι μορφής, αφού για να γίνει αυτός γίνονται και επεμβάσεις στη φύση. Σαν παράδειγμα μπορώ να αναφέρω το τι έγινε σε μια πανέμορφη ρεματιά μετά τη Στυμφαλία στο δρομο προς Καστανιά. Εκεί λοιπόν κάποιοι που θεώρησαν οικόπεδό τους τη ρεματιά έφτιαξαν μονοπάτια και γεφυράκια πάνω από το νερό για να είναι πολύ εύκολα επισκέψιμη η ρεματιάαπό όλους όσοι αγαπούν τη φυση και θέλουν να βρεθούν μέσα στα πλατάνια, να περάσουν πάνω από το ποταμάκι, να καθίσουν να φάνε και να πιούν, και αφού από την πολυ-κυκλοφορία έχουνεκδιωχθεί το 90% των ζωντανών που ζουν εκεί, να φιλοσοφίσουν μετά περί κυνηγετικής πίεσης. Η όποια κυνηγετική πίεση για χρόνια άφηνε τα ζωντανά στηθέση τους. Και αυτά δεν τα γράφω τυχαία αφού για χρόνια πήγαινα εκεί, και τη διαφορά από τη χρονιά που έγινε αυτή η τοσο όμορφη επέμβαση εκεί την εζησα πολύ έντονα.
Πιστεύω λοιπόν, πως ο τουρισμός στην επαρχία πρέπει να γίνεται, για να ερχόμαστε κοντά στον κόσμο της επαρχίας-αγρότες, κτηνοτρόφους και στους αντιπαθείςσε πολλούς κυνηγούς-, κοντά σε έναν άλλο κόσμο που υπάρχει και δεν τον ξέρουμε οι περισσότεροι που ζούμε στα αστικά κέντρα, για να στηριχθούν οικονομικά αυτοί που έχουν ακόμα τα κουράγια να ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία,και όχι να ανοίγουμε δρόμους και μονοπάτια για να βλέπουμε τα δέντρα από κοντά και πιο εύκολα.»
Ηλίας Γιαννόπουλος

Απάντηση 2: Τρι 27/9/2005 4:06 μμ
«Θα ήθελα να επισημάνω, πως η κάλυψη του μεγαλύτερου τμήματος της λίμνης από καλαμιές, είναι αποτέλεσμα της αλόγιστης χρήσης φυτοφαρμάκων, και όχι διαδικασία της φύσης. Πιθανότατα κάηκαν εσκεμμένα, σε μια προσπάθεια ανάκτησης της φυσικής ισορροπίας, προφανώς με λάθος τρόπο. Υπάρχει επιστημονική έρευνα πάνω σε αυτό που δεν παρατίθεται, για λόγους χώρου. Το βέβαιο είναι, πως η καλαμοκάλυψη είναι ανησυχητική. Στο ευρύτερο θέμα της κυνηγεσίας, εκτιμώ πως η φυσιολατρία απολαμβάνεται μόνο με τις 5 γνωστές αισθήσεις μας. Πιστεύω πως αρκετό «»όπλο»» για την φυσιολατρία, αποτελεί η φωτογραφική μηχανή. «Όποιος αρέσκεται στην θέα του αιμμοραγούντος και σπαρταρούντος θηράματος για τον όποιο λόγο, ας πετάξει την μάσκα του φυσιολάτρη δεχόμενος πως απλά του αρέσει αυτό, στον βωμό του επιτυχημένου. (Αρκεί να μας το τεκμηριώσει). Εν ολίγοις, ας μου πει κάποιος κυνηγός, τι έχασα στα 23 χρόνια που φωτογραφίζω την Ελληνική ύπαιθρο χωρίς να έχω σκοτώσει κουνούπι. Δηλαδή, όποιος σπάει ένα ετοιμόρροποκλαδί, η, κλωτσάει μια πέτρα από τη μέση του μονοπατιού, χρίζεται ως φυσιολάτρης; Μην μου πείτε οτι κάνατε κι» άλλα. Πείτε μου αν θα το κάνατε χωρίς το δέλεαρτου θηράματος. Όσο και αν θέλετε να τα ταυτίσετε, άλλο ο φυσιολάτρης και άλλο ο κυνηγός.»
Χάρης Τούλιος, Αθήνα

Απάντηση 3: Παναγιώτης Καλλίρης Δασολόγος – Περιβαλλοντολόγος, Δασαρχείο Κορίνθου, Τετ 28/9/2005 11:52 μμ
Διάβασα προσεκτικά τις αναφορές των κ.κ. Αγγελή Αλέξανδρου, Ηλία Γιαννόπουλου και Χάρη Τούλιου. Τους συγχαίρω για την πρωτοβουλία να δημοσιοποιήσουν τις απόψεις τους με πραγματικά πολιτισμένο ύφος. Συγχαίρω και σας για την φιλοξενία και πρόσφορα του βήματος. Είναι πράγματι ενθαρρυντικό και ενδιαφέρον ότι πολίτες με διαφορετικά βιώματα, χόμπι και συνήθειες ενδιαφέρθηκαν για την περιοχή της λίμνης Στυμφαλίας. Η αναφορά ότι η λίμνη «κινδυνεύει» πρέπει να τίθεται πάντα σε εισαγωγικά. Και αυτό γιατί οι υγροτοπικές περιοχές συνήθως δεν είναι σταθερά οικοσυστήματα, λόγω της φύσεως τους, αλλά αρκετά ευμετάβολα πολύ σύνθετα ευαίσθητα αλλά οικολογικά δυναμικά.Δεν συμφωνώ με ακραίες απόψεις που κατά καιρούς εκφράζονται από τους επονομαζόμενους «οικολόγους» ή «κυνηγούς».
Διαβάστε τη συνέχεια πατώντας εδώ.


Απάντηση 4: Πεμ 29/9/2005 10:25 πμ
«Αγαπητοί μου κύριοι, μια από τις αιτίες με βαρύνουσα σημασία για το πρόβλημα της Στυμφαλίας είναι η αλόγιστη χρήση των υδάτινων αποθεμάτων που διαθέτει. Δυστυχώς, στην πατρίδα μας δεν υπάρχει αξιόλογος πολιτικός σχεδιασμός για την αξιοποίηση των φυσικών πόρων, και δη των υδάτινων. (Οι επιστήμονες υπάρχουν, οι πολιτικοί κοιτούν τ»αστέρια). Όσον αφορά τη φυσιολατρεία και την κυνηγετική μανία των «φυσιολατρών», θα ήθελα να προσθέσω στα ορθά λόγια του κ. Τούλιου, πως … τι πιο όμορφο από ένα περίπατο στη φύση με τη μουσική υπόκρουση των κελαϊδισμάτων των πτηνών! Τι πιο οικολογικό από τη διασφάλιση της ισορροπίας στη φύση από αυτή που πηγάζει από τιςίδιες δυνάμεις της(βλ. Έλεγχος πληθυσμός εντόμων). Τι πιο αποκρουστικό από δηλώσεις κυνηγών¨ «Γέμισα έναν καταψύκτη πέρδικες, τσίχλες…..κλπ». Ποιός μπορεί να πιστέψει πως ο σημερινός δυτικός άνθρωπος έχει την ανάγκη των θηραμάτων για να ζήσει!
Λάζαρος Εξαρχάκος, Λονδίνο


Ειδήσεις Σήμερα: