Literature

Η Αφροδίτη και η Άρτεμη, ως σύμβολα προερχόμενα από τη λαϊκή πίστη, επιτρέπουν στο αττικό κοινό να κατανοήσει τις βασικές δυνάμεις που κινούν τον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη

Στον «Ιππόλυτο» του Ευριπίδη εμφανίζεται επί σκηνής μια μεγάλη κυρία που προσπαθεί να κρατήσει κρυμμένο στα μύχια της ψυχής της τον αμαρτωλό της πόθο για τον προγονό της, μια κυρία με ηθικό έρμα

Η Μήδεια πράττει όσα πράττει σπρωγμένη από δυνάμεις της ψυχής που αποκτούν διάσταση δαιμονική

Ενώ ο μύθος ανέφερε ότι η Μήδεια είχε σκοτώσει τα παιδιά της ακουσίως, στην προσπάθειά της να τα κάνει αθάνατα, ο Ευριπίδης την παρουσιάζει ως φόνισσα των παιδιών της, που με αυτόν τον τρόπο εκδικείται τον Ιάσονα για την απιστία του

Ενώ ο Σοφοκλής ασχολείται πάντα με το σύνολο ενός χαρακτήρα, άλλως πως με το ήθος, ο Ευριπίδης έχει τον τρόπο να αξιοποιεί έως τις ακρότατες λεπτομέρειες το αίσθημα ενός ορισμένου προσώπου σε μια συγκεκριμένη σκηνή

Η Άλκηστη του Ευριπίδη θυσιάζει τη ζωή της όπως είχε υποσχεθεί την ημέρα του γάμου της έχοντας προηγουμένως βιώσει την τέλεια ευτυχία της συζύγου και της μητέρας, άρα έχοντας επίγνωση τού τι απαρνείται

Όσον αφορά τη χρονολόγηση των δεκαοκτώ σωζόμενων έργων του Ευριπίδη, ασφαλείς πληροφορίες έχουμε στη διάθεσή μας για έξι τραγωδίες του

Ο Ευριπίδης πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην ξενιτιά, και εκεί επέπρωτο να πεθάνει, όπως και ο Αισχύλος παλαιότερα

Ένα από τα δράματα της τριλογίας με την οποία είχε διαγωνιστεί το 455 π.Χ. ο Ευριπίδης ήταν οι «Πελιάδες», το πρώτο έργο του για τη Μήδεια

Η εικόνα που είχε ο κόσμος για τον Ευριπίδη, ενόσω κορυφωνόταν η ανάπτυξη του πολιτισμού της Κλασικής Εποχής, ήταν εκείνη ενός διαφορετικού, ενός ξεχωριστού ανθρώπου

Η σχέση του μεγάλου δραματουργού με τη σοφιστική ήταν μια σχέση διαρκούς και ζωηρής αντιπαράθεσης, καθώς εκείνος διατηρούσε πάντα την ανεξαρτησία του πνεύματός του και αρκετά συχνά διατύπωνε επικριτικές απόψεις για τη σοφιστική σκέψη

Στον «Ανώνυμο του Ιάμβλιχου» προβάλλεται η θέση ότι η ύπαρξη του νόμου αποτελεί φυσική αναγκαιότητα και, συγχρόνως, απαραίτητη προϋπόθεση για την κοινωνική συνοχή

Ο Κριτίας απέκτησε μεγάλη φήμη όχι χάρη στους πολιτικούς λόγους του, αλλά χάρη στην επεξεργασία του αττικού λόγου σε πολλά από τα συγγράμματά του

Στην πολύπλευρη προσωπικότητα του Κριτία συμπυκνώνονται σχεδόν όλες οι τάσεις της εποχής των σοφιστών

Ο Καλλικλής και ο Θρασύμαχος κηρύσσουν την υπεροχή του δικαίου της φύσης, ανατρέποντας έτσι την κρατούσα αντίληψη ολόκληρων αιώνων

Οι λόγοι του Ανδοκίδη χαρακτηρίζονται από απλότητα, φυσικότητα, αφηγηματική ζωντάνια και αβίαστη ροή

Ο Αντιφών κηρύσσει την ισότητα όλων των ανθρώπων

Αυτό που τίθεται εν αμφιβόλω είναι το εάν ήταν ένα και το αυτό πρόσωπο ο σοφιστής Αντιφών και ο ρήτορας Αντιφών

Ο Γοργίας θεωρούσε ότι υπήρχε μια φυσική συγγένεια ανάμεσα στο λόγο που καλλιεργούσε ο ίδιος και στον έμμετρο λόγο, δηλαδή στην ποίηση

Από τα όλα δημιουργήματα του Γοργία δύο σώθηκαν ολόκληρα, το «Ελένης εγκώμιον» και η «Παλαμήδους απολογία»