Literature

Οι ατομιστές μάς παραπέμπουν σε ένα δυαδιστικό κοσμοείδωλο για την ψυχή, όταν κάνουν λόγο για την κίνησή της, που μεταδίδεται στο σώμα, και τις λειτουργίες που αυτή εκτελεί

Ο ατομισμός αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη επιφυλακτικότητα τις μαρτυρίες των αισθήσεων, όπως και οι Ελεάτες

Η αναγωγή των αισθητικών εντυπώσεων σε μεγέθη που μπορούμε να τα συλλάβουμε μαθηματικώς συνιστά ένα σημαντικό βήμα προς τις μεθόδους της σύγχρονης φυσικής επιστήμης

Η προσήκουσα θέση του Λεύκιππου βρίσκεται ανάμεσα στον Αναξαγόρα και τον Δημόκριτο

Ο ατομισμός συνδέεται κατεξοχήν με το όνομα του Δημόκριτου από τα Άβδηρα, μια ιωνική αποικία σε θρακικό έδαφος, πατρίδα και του Πρωταγόρα

Ο Διογένης, συνεχίζοντας τη διδασκαλία του Αναξιμένη, πρεσβεύει ότι η βασική ύλη είναι κυρίως ο αέρας

Δεν έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα για τον τρόπο με τον οποίον ο Αρχέλαος διαμόρφωσε τη θεωρία του Αναξαγόρα, ούτε και γνωρίζουμε μετά βεβαιότητας αν η ηθική περιλαμβανόταν στη διδασκαλία του

Η κληρονομιά της ιωνικής φυσικής φιλοσοφίας μέσα στο σύστημα του Αναξαγόρα είναι αναμφισβήτητη, αλλά εξίσου σημαντικά είναι και τα νέα στοιχεία

Ο Αναξαγόρας εμφανίζεται στο ιστορικό προσκήνιο ως συνεχιστής της σκέψης των μεγάλων στοχαστών της Μιλήτου του 6ου αιώνα π.Χ.

Ο Ελλάνικος, που επιθυμούσε να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στο μύθο και την ιστορική παράδοση, έθεσε τις βάσεις για τα συστηματικά χρονογραφικά έργα των Ελληνιστικών κυρίως Χρόνων

Ο Ελλάνικος είναι ο πρώτος πολυγράφος που συναντούμε στη γραμματολογία των Ελλήνων

Σε αντίθεση με την οδό της αλληγορικής ερμηνείας, που αναζητούσε βαθύτερο νόημα στην παράδοση, ο δρόμος του ορθολογισμού επιχειρούσε να ανακαλύψει ιστορικά γεγονότα κάτω από το μυθικό περικάλυμμα

Η αναμέτρηση με το μύθο είναι ένα ζήτημα που συγκινεί έντονα τους πνευματικούς ανθρώπους του 6ου και του 5ου αιώνα π.Χ.

Ο τρόπος της διήγησης του Ηροδότου τον τοποθετεί κοντά στο έπος —«ομηρικώτατον» τον χαρακτήριζαν ήδη από την αρχαιότητα—, ενώ επιρροή άσκησε πάνω του και η δραματουργία της εποχής του

Η άποψη του πατέρα της ιστοριογραφίας, που βρίσκεται πίσω από ολόκληρο το έργο του, θα μπορούσε να διατυπωθεί ως εξής: αυτό που συμβαίνει είναι πεπρωμένο

Για τον πατέρα της ιστοριογραφίας η ελευθερία ταυτίζεται με την ελληνική —σε πλήρη αντίθεση προς την ανατολίτικη— μορφή ζωής, που επιτρέπει στο άτομο αλλά και στην κοινότητα την ανάπτυξη των ηθικών δυνάμεων, φυσικά μέσα στο πλαίσιο του νόμου

Στο ηροδότειο έργο, που τοποθετείται στην αρχή της ευρωπαϊκής ιστοριογραφίας, συνυπάρχουν η ευσέβεια και η κριτική διάθεση, η επιστημονική θεώρηση της φύσης και οι αρχαίοι μύθοι για τους θεούς, η ορθολογιστική ερμηνεία και το υπερφυσικό

Η δίκαιη αξιολόγηση του Ηροδότου ως ιστορικού δεν πρέπει να έχει ως αφετηρία το πόσο υστερούσε αυτός έναντι του Θουκυδίδη, αλλά τις πηγές που είχε στη διάθεσή του

Στο κέντρο του ηροδότειου έργου βρίσκεται ο άνθρωπος, ενώ οι όποιες γεωγραφικές παρεκβάσεις συνάπτονται ως επί το πλείστον με τις συνθήκες ζωής του ανθρώπου

Κατηγορηματική απάντηση στο ερώτημα αν το έργο του Ηροδότου έμεινε ανολοκλήρωτο δεν είναι εύκολο να δοθεί, καθώς ορισμένες προαναγγελίες του κατά τη διάρκεια της αφήγησης των γεγονότων μπορεί να έμειναν ανεκτέλεστες λόγω απροσεξίας και μόνον