Literature

Ο Ηρόδοτος απέκτησε το δικαίωμα του πολίτη των Θουρίων, γι’ αυτό και σε χειρόγραφα του έργου του αναφέρεται όχι μόνο ως Αλικαρνασσεύς αλλά και ως Θούριος

Ο Ηρόδοτος διατήρησε μεν διά βίου την κλίση του προς το δωρικό χαρακτήρα, το χαρακτήρα της δωρικής φυλής, αλλά γνώρισε και τον ιωνικό χαρακτήρα, χωρίς βεβαίως να γοητευτεί από αυτόν

Ο Δάμων κατάφερε να συλλάβει σε όλο του το βάθος το ζήτημα της επίδρασης της μουσικής στο χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του ανθρώπου

Ο Δάμων, ο οποίος καταγόταν από τον αττικό δήμο της Όας (Πανδιονίδα φυλή), συνδέθηκε στενά με τον Περικλή, από τη μια ως δάσκαλός του στη μουσική και από την άλλη ως σύμβουλός του στις πολιτικές υποθέσεις

Δυναμική ήταν κατά τους Κλασικούς Χρόνους η εξέλιξη του επιγράμματος, ενώ η επική ποίηση έκανε αισθητή την παρουσία της στον 5ο αιώνα π.Χ. κυρίως χάρη στον Χοιρίλο από τη Σάμο και τον Αντίμαχο από την Κολοφώνα

Πέραν του διθυράμβου, σε μεγάλη ακμή κατά την Κλασική Εποχή υποθέτουμε ότι βρίσκονταν το σκόλιο και η ελεγεία, δεδομένου ότι ένα μεγάλο μέρος της ανδρικής ζωής κατελάμβανε —όπως και στην Αρχαϊκή Εποχή— η χαρούμενη συντροφιά του συμποσίου

Ο Οιδίποδας οδηγείται από την απόλυτη πτώση στη μέγιστη ανύψωση (αφηρωισμός) και καθιερώνεται ως προστάτης της αττικής γης

Στον «Οιδίποδα τύραννο» βλέπουμε τον άνθρωπο που χτυπήθηκε με φοβερό τρόπο και τιμωρήθηκε με πολύ μεγάλη σκληρότητα από τους θεούς, ενώ στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ», παραδόξως, ο ίδιος άνθρωπος είναι ταυτόχρονα ο εκλεκτός των θεών

Το μήνυμα του «Φιλοκτήτη» θα μπορούσε να συνοψιστεί στην ακόλουθη φράση του Πινδάρου: «Το φυσικό τους δεν το αλλάζουν ούτε η κόκκινη αλεπού ούτε το βροντερό λιοντάρι»

Τη μοίρα του Φιλοκτήτη πραγματεύτηκαν και οι τρεις μεγάλοι της αττικής τραγωδίας

Κεντρική ιδέα της «Ηλέκτρας» είναι η απονομή της δικαιοσύνης και η αποκατάσταση της ισορροπίας που διαταράχθηκε βίαια από τους σφετεριστές της εξουσίας

Η Ηλέκτρα ξεσκεπάζει την υποκρισία της Κλυταιμνήστρας και υπερασπίζεται το δίκαιο και τη θέση του σε αυτόν τον κόσμο

Ο βασιλιάς Οιδίποδας δεν είναι μόνον ένας άνθρωπος που υπομένει, που περιμένει παθητικά το πεπρωμένο του, αλλά ένας άνθρωπος που με επιβλητική στάση πηγαίνει να το συναντήσει

Στον «Οιδίποδα τύραννο» συναντούμε κάτι διαφορετικό, κάτι νέο σε σχέση με τα παλαιότερα σωζόμενα έργα του μεγάλου τραγικού: δύναμη και συνοχή στη σύνθεση

Ο άνθρωπος, ενώ πιστεύει ότι με κάθε βήμα του απομακρύνεται από το πεπρωμένο του, στην πραγματικότητα έρχεται πιο κοντά σε αυτό

Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, το τρίτο από τα σωζόμενα έργα του Σοφοκλή, οι «Τραχίνιαι», τοποθετείται από χρονολογικής απόψεως ανάμεσα στην «Αντιγόνη» και τον «Οιδίποδα τύραννο»

Ο Κρέοντας καταδικάζει την Αντιγόνη σε θάνατο, κι αυτή είναι η αφετηρία του δρόμου που θα οδηγήσει στην καταστροφή του

Η Αντιγόνη υπακούει στον ηθικό νόμο, υποστηρίζει τους αιώνιους νόμους των θεών, που δεν μπορεί να τους αχρηστεύσει καμία ανθρώπινη διαταγή

Στο πλαίσιο της σύγκρουσης που ξεσπά για την απαγόρευση ταφής, η ανθρωπιά υψώνει τη φωνή της εναντίον της εκδικητικής θέλησης μιας εξουσίας που δε γνωρίζει το μέτρο της

Ο «Αίας» αντλεί το θέμα του από τον Τρωικό κύκλο και αναφέρεται στην κρίση του δικαστηρίου που αποφάσισε για τα όπλα του Αχιλλέα