Opinion

Τον φαντάζεται κανείς να περηφανεύεται ότι μέσω του δικού του στόματος μιλά ο Θεός. Τον φαντάζεται να γνωρίζει τις επιταγές του Θεού του και να αλλάζει το πνεύμα του νόμου για να τις εφαρμόσει. Φαντάζεται κανείς τον Αμβρόσιο, ο οποίος αθωώθηκε στο Πλημμελιοδικείο Αιγίου, παρά τις κατηγορίες της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας για κήρυγμα μίσους, να διαχωρίζει τον κόσμο σε «καθαρούς» και «μιάσματα».

Ηρθε η ώρα της αλήθειας, αυτή που πονάει και δεν θέλουμε να ακούσουμε, αυτή που ενοχλεί και κατατρώει το πίσω μέρος του εγκεφάλου μας. Τα πράγματα είναι απλά: η χώρα βρίσκεται σε δύσκολη συγκυρία και κινδυνεύει από πλήρη απομόνωση.

Εδώ Παππάς, εκεί Παππάς, πού 'ναι ο Παππάς; Ετοιμος είμαι να το εκδώσω το silver alert για τον υπουργό ΨΗΤΠΕ ή ΨΗΠΤΕ, αδιάφορο, τον υπουργό του τίποτα, όπως συχνά έχω αναφέρει, Νίκο Παππά, ο οποίος έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης, ενώ η κυβέρνηση διέρχεται σοβαρές κρίσεις και όσο να 'ναι μια στήριξη από τους υπουργούς της την ήθελε.

Τον Σεπτέμβριο 2017, η κυβέρνηση ξεκίνησε μια μεγάλη αντεπίθεση να ξαναμπεί στο παιχνίδι. Σε όλα τα μέτωπα, με όλα τα μέσα και τις μεθόδους.

Οποιοσδήποτε πολίτης δημοκρατικής χώρας, αν έλεγε «φτύστε τους» δίνοντας εντολή στους ομοϊδεάτες του να προβούν στη συγκεκριμένη ενέργεια κατά των ομοφυλοφίλων, σίγουρα θα είχε υποστεί κάποιου είδους τιμωρία.

Από την στιγμή που συνέβησαν όσα συνέβησαν την προηγούμενη Κυριακή στην Τούμπα, όλα τα μπουμπούκια της Θεσσαλονίκης έμειναν κλειστά.

Η τραμπούκικη καταδρομική επίθεση -μια ακόμα σε ακαδημαϊκό χώρο- που έγινε το πρωί της Πέμπτης στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, κατά της καθηγήτριας Μαίρης Μπόση, εκτός από καταδικαστέα είναι και απαράδεκτη.

Η Ιστορία είναι της μόδας. Και δεν είναι αυθαιρεσία να πούμε ότι ως ένα βαθμό η ιδέα της ιστορικής γνώσης ευθύνεται για τη μετάδοση του πυρετού της εθνικιστικής έξαρσης που επιμόλυνε τις σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίες.

Ο ένας αρθρογραφεί σε κορυφαίο διεθνές έντυπο και σχεδόν περιγράφει την Ελλάδα ως τριτοκοσμική μπανανία σε καθεστώς. Ο άλλος όπου βρεθεί και όπου σταθεί έξω, λέει πως δεν θα τα καταφέρουμε και πως το περιβάλλον στην χώρα μας δεν είναι ελκυστικό. Συγγνώμη, αλλά κάτι γίνεται λάθος.

Πώς το είπε αυτό το τελευταίο ο κύριος Τζανακόπουλος; Ότι ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος χρησιμοποίησε μεταφορικά τη λέξη «όμηροι» για τους δύο έλληνες στρατιωτικούς. Άρα παρερμηνεύτηκε η δήλωσή του -για πολλοστή φορά-, αχός βαρύς ακούστηκε και κακώς τρέχαμε να ερμηνεύσουμε το «χρησμό».

Η πάλαι ποτέ κραταιά κεντροαριστερά είναι σε φάση βαθιάς κρίσης και ενώ είχαν προηγηθεί έντονες διεργασίες σε πολλά επίπεδα.

Μέσα στους επόμενους μήνες η κυβέρνηση θα πρέπει να αντιμετωπίσει μερικά δύσκολα θέματα στα οποία αν αποτύχει θα υποστεί φθορά.

H συνέντευξη είναι ποταμός: 957 λέξεις. Το θέμα της είναι το ποδόσφαιρο.

Το βασικό κυβερνητικό επιχείρημα είναι πως οι πλειστηριασμοί δεν αφορούν πρώτες κατοικίες ή σπίτια και εμπορικές επιχειρήσεις που ανήκουν σε φτωχούς ανθρώπους αλλά σε μεγαλοοφειλέτες και μπαταχτσήδες. Μάλιστα, εδώ και καιρό, το επιχείρημα συμπληρώνεται με το εξής: το κίνημα κατά των πλειστηριασμών εξυπηρετεί τους τελευταίους.

Την Τρίτη στη συνεδρίαση της Προανακριτικής Επιτροπής για την υπόθεση Novartis, στην οποία είχε κληθεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος έπειτα από δικό του αίτημα, ακούστηκαν δύο διατυπώσεις πολιτικώς αυθάδεις. Ο Κώστας Δουζίνας, καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και βουλευτής Α' Πειραιώς του ΣΥΡΙΖΑ, είπε στον κ. Βενιζέλο ότι η παραπομπή του στην Προανακριτική με 185 ψήφους σχετιζόταν με την πολιτική του θέση. Όχι με την υπόθεση καθεαυτή.

Για τους μαθητές στη δεκαετία του 1980 -αν επιτρέπονται οι γενικεύσεις- ο Στίβεν Χόκινγκ μπήκε στη ζωή μας σαν ένας κομήτης από άγνωστη κατεύθυνση. Έφερε μαζί του τη σαγήνη που προκαλεί ακουσίως το «διαφορετικό», αλλά έφερε και το αίνιγμα της ίδιας της ζωής. Γέμισε αρκετές από τις βαρετές ώρες μας με την αναζήτηση για μαύρες τρύπες και έκλεισε το μάτι στη φυσική μας περιέργεια για τον κόσμο πέρα από τον ήδη γνωστό.

«Είμαι εναντίον κάθε τιμητικής διάκρισης, απ' οπουδήποτε κι αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία απ' το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε ― αυτό το απαίσιο "υπείροχον έμμεναι άλλων" που μας άφησαν οι αρχαίοι».

Ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει μεταξύ των ιδιοκτητών ταξί και των εταιρειών διαμεσολάβησης που δραστηριοποιούνται και στην Ελλάδα έχει και θύτες και θύματα.

Είναι μυστήριοι τύποι αυτοί οι Πορτογάλοι. Ηπιοι, σεμνοί, πειθαρχημένοι, σέβονται την ιεραρχία και τους κανόνες. Ενα ολόκληρο Μνημόνιο έφαγαν κι έκαναν όλη κι όλη μια διαδήλωση. Απεχθάνονται τα άκρα. Αλλά στη δύσκολη στιγμή ορθώνουν το ανάστημά τους και δείχνουν ποιοι είναι. Κάπως έτσι έγιναν το success story της Ευρώπης.