40 χρόνια Aliens: Όχι απλά το καλύτερο σίκουελ που έγινε ποτέ – «Αλληλεγγύη, ενδυνάμωση, εργατιά»

Αν και το 1986 η κινηματογραφική ελίτ υποβάθμισε το Aliens, το σίκουελ του Τζέιμς Κάμερον στο εφιαλτικά γοτθικό Alien του Ρίντλεϊ Σκοτ, σε ένα «θορυβώδες blockbuster» ή μια «μιλιταριστική παραβολή», η ταινία που έχει αντέξει μέσα στο πέρασμα του χρόνου δείχνει να δικαιώνεται.

Ετερόκλητες ιστοσελίδες και ακαδημαϊκοί του κινηματογράφου έχουν γεμίσει το διαδίκτυο με επανεκτιμήσεις της ταινίας, φέρνοντας αναγνώσεις που κάνουν την ταινία ακόμη πιο ενδιαφέρουσα από αυτό που θεωρείται από πολλούς. Ναι, το Aliens είναι ίσως το καλύτερο σίκουελ που γέννησε ποτέ η μηχανή του Χόλιγουντ. Ναι, το Aliens είναι πολλά περισσότερα από αυτό.

Για το Jacobin το Aliens είναι ένα αυθεντικό έπος της εργατικής τάξης έχοντας στο επίκεντρό του την Έλεν Ρίπλεϊ, μια υποβαθμισμένη εργάτρια αποθήκης που μετατρέπει το μητρικό ένστικτο σε όπλο ταξικής αλληλεγγύης, οδηγώντας μια ομάδα αναλώσιμων στρατιωτών σε μια ριζοσπαστική ανταρσία ενάντια στα συμφέροντα μιας αδίστακτης πολυεθνικής.

Όταν το σίκουελ του Τζέιμς Κάμερον έφτασε στις αίθουσες τον Ιούλιο του 1986, η ελίτ της αμερικανικής κριτικής εμφανίστηκε βαθιά διχασμένη και πραγματικά μπερδεμένη.

Αντί να εξυμνεί την τυφλή στρατιωτική ισχύ, ο Κάμερον χρησιμοποίησε τους πεζοναύτες του ως άλλους Αμερικανούς στρατιώτες στο Βιετνάμ: παγιδευμένους σε έναν άγνωστο τόπο, με τεχνολογία ακατάλληλη για τις συνθήκες, θύματα της αλαζονείας των ανωτέρων τους

Η διάσημη Πολίν Καέλ το υποβάθμισε σε ένα «διογκωμένο γοτθικό κόμικ για ενήλικες», ενώ άλλοι στάθηκαν επικριτικά στη μεταστροφή από τον εσωτερικό τρόμο του πρωτότυπου Alien (1979) του Σκοτ στην καταιγιστική, θορυβώδη δράση.

Ο Ρότζερ Ίμπερτ, μάλλον ο πιο επιδραστικός κριτικός κινηματογράφου των ΗΠΑ, ομολόγησε με δέος ότι η ταινία ήταν «εξαντλητικά έντονη» ξεκινώντας την κριτική του με το ερώτημα αν έπρεπε να επαινέσει την τεχνική αρτιότητα ή να πει στον κόσμο ότι η ταινία τον άφησε ράκκο και δυσαρεστημένο. Κατέληξε σε θετική κριτική, παρά την αρνητική του διάθεση.

Ακόμα και οι αριστερές πένες της εποχής επιχείρησαν να ερμηνεύσουν την ταινία μέσα από ακραία πρίσματα. Κάποιοι είπαν πως είναι μια ταινία που προωθεί την αντιμεταναστευτική πολιτική του Ρίγκαν, άλλοι την ερμήνευσαν ως μια προσπάθεια «ξεπλύματος» των αμερικανικών εγκλημάτων στο Βιετνάμ, με κάποιους αναλυτές να φτάνουν στο σημείο να υποστηρίζουν τι οι θεατές έπρεπε να ταυτιστούν με τα ίδια τα Xenomorphs που χαρακτήρισαν «αμυνόμενους αντάρτες».

Η πραγματικότητα, ωστόσο, διαψεύδει αυτές τις θεωρίες. Ο ίδιος ο Κάμερον είχε ξεκαθαρίσει ότι το Aliens αποτελούσε το αντίδοτο σε εθνικιστικά πυροτεχνήματα όπως το Rambo: First Blood Part II -το αρχικό προσχέδιο του οποίου είχε γράψει ο ίδιος, πριν το παραλλάξει ριζικά ο Σιλβέστερ Σταλόνε.

Αντί να εξυμνεί την τυφλή στρατιωτική ισχύ, ο Κάμερον χρησιμοποίησε τους πεζοναύτες του ως άλλους Αμερικανούς στρατιώτες στο Βιετνάμ: παγιδευμένους σε έναν άγνωστο τόπο, με τεχνολογία ακατάλληλη για τις συνθήκες, θύματα της αλαζονείας των ανωτέρων τους.

Σαράντα χρόνια μετά, η επέτειος του φιλμ προσφέρει το απαραίτητο ιστορικό βάθος για μια ριζική αναθεώρηση καθώς το Aliens βγάζει από επάνω το τον τίτλο του Κορυφαίου Σίκουελ και διεκδικεί τη θέση του στα κινηματογραφικά χρονικά ως μια πολυσύνθετη κινηματογραφική άσκηση.

Εκεί που οι σύγχρονοί του έβλεπαν μια αντιδραστική παραβολή του Ψυχρού Πολέμου ή μια μιλιταριστική απόπειρα ξεπλύματος του τραύματος του Βιετνάμ, το φιλμ αποκαλύπτεται ως ένα βαθιά ταξικό έπος και το έργο του Κάμερον, σε συνεργασία με την αρχετυπική ερμηνεία της Σιγκούρνι Γουίβερ, επαναπροσδιόριζουν την έννοια του ήρωα-εργάτη στην καρδιά του ύστερου καπιταλισμού γράφει ο The Guardian.

Προλεταριάτο στο διάστημα

Η ταξική συνείδηση του franchise δεν γεννήθηκε στο Aliens -προϋπήρχε στο πρωτότυπο φιλμ του 1979. Στο Alien του Σκοτ, το πλήρωμα του Νοστρόμο δεν αποτελούνταν από εκλεκτούς επιστήμονες ή ιδεαλιστές εξερευνητές, αλλά από μισθωτούς εργάτες που μετέφεραν εκατομμύρια τόνους μεταλλεύματος στην υπηρεσία μιας απρόσωπης πολυεθνικής και των οποίων η βασική έγνοια ήταν το ζήτημα των μπόνους.

Αυτή η εστίαση στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα είχε μάλιστα προκαλέσει τα σνομπ σχόλια κριτικών της ελίτ, όπως ο Μπρένταν Γκιλ, ο οποίος σημείωνε υποτιμητικά ότι το «διάστημα είναι ακατάλληλο μέρος για ανθρώπους με ανατροφή», ενοχλημένος από την επιλογή του σκηνοθέτη να αναδείξει εργάτες σε ήρωες, από τα πλάνα που είχαν σε πρώτο πλάνο «λούμπεν στοιχεία που χρησιμοποιούν βρισιές του δρόμου».

Στο σίκουελ ο Κάμερον παίρνει αυτή την ταξική μαγιά και την προεκτείνει στο πλαίσιο της οικονομικής πραγματικότητας της δεκαετίας του ’80, της εποχής του Ρίγκαν και της αποβιομηχάνισης.

Η Ρίπλεϊ είναι η Αμερικανίδα εργάτρια της εποχής εκείνης: στερημένη από συνταξιοδοτικά δικαιώματα, χωρίς κοινωνικό δίκτυο ασφαλείας, αναγκασμένη να πουλήσει εκ νέου την εργατική της δύναμη στην ίδια Εταιρεία που τη θυσίασε, προκειμένου απλώς να επιβιώσει

Όταν η Έλεν Ρίπλεϊ ξυπνά μετά από 57 χρόνια μετά από κρυονική, δεν αντιμετωπίζεται ως ηρωίδα, αλλά ως νομικό και οικονομικό βάρος για την Εταιρεία Γουέιλαντ-Γιουτάνι. Στη βασική σεκάνς της ανάκρισης, το εταιρικό συμβούλιο ακυρώνει την εμπειρία της επειδή κατέστρεψε πολύτιμο εξοπλισμό, δηλαδή το ίδιο το σκάφος. Η τιμωρία της είναι η άμεση καθαίρεση της και ο εκτοπισμός της.

Η Ρίπλεϊ απογυμνώνεται από τον βαθμό του αξιωματικού και μετατρέπεται σε απλή υπάλληλο αποθήκης στις αποβάθρες του διαστημικού σταθμού. Όπως σημειώνει ο μελετητής Βίβεκ Τσίμπερ, ενώ στο πρώτο φιλμ ανήκε στην κατηγορία των εξαίρετων εργαζομένων που διαχειρίζονταν τεχνικές λειτουργίες, στο Aliens είναι η απόλυτη προσωποποίηση της υποβαθμισμένης εργάτριας.

Η μόνη της αξία για την αγορά εργασίας είναι η άδεια που διαθέτει για να χειρίζεται το Power Loader, ένα υπερμεγεθές κλαρκ.

Η Ρίπλεϊ είναι η Αμερικανίδα εργάτρια της εποχής εκείνης: στερημένη από συνταξιοδοτικά δικαιώματα, χωρίς κοινωνικό δίκτυο ασφαλείας, αναγκασμένη να πουλήσει εκ νέου την εργατική της δύναμη στην ίδια Εταιρεία που τη θυσίασε, προκειμένου απλώς να επιβιώσει.

Η σύγκρουση της Ρίπλεϊ με τα εταιρικά στελέχη, όπως ο Μπερκ, αναδεικνύει την ηθική της ανωτερότητα. Όπως είχε δηλώσει και η Σιγκούρνι Γουίβερ το 1986, η Ρίπλεϊ δεν κινείται από μιλιταριστικό ένστικτο, αλλά από ένα βαθύ αίσθημα ευθύνης και συμπόνιας για τους γύρω της.

Weyland-Yutani: Η Megacorporation ως Ύστερος Καπιταλιστικός Μολώχ

Ο πραγματικός εχθρός στην ταινία δεν είναι τα τέρατα. Τα Xenomorph άλλωστε είναι ένας οργανισμός που κινείται βάσει των ενστίκτων της επιβίωσης και της αναπαραγωγής.

Ο αληθινά κακός είναι η πανταχού παρούσα Εταιρεία Weyland-Yutani. Μια υποδειγματική μονοπωλιακή κολοσσιαία επιχείρηση, η οποία αντιμετωπίζει άνδρες, γυναίκες, παιδιά και εξωγήινους ως αναλώσιμους πόρους στον βωμό του κέρδους και της επέκτασης.

Η Εταιρεία αντιπροσωπεύει έναν καπιταλισμό που έχει αποσυνδεθεί πλήρως από κάθε ηθικό φραγμό. Οι αποικίες στο διάστημα δεν δημιουργούνται για την επέκταση της ανθρωπότητας, αλλά ως επενδυτικά ρίσκα.

Όταν ο Κάρτερ Μπερκ, το αρχετυπικό στέλεχος με τα σπορ ρούχα και την εταιρική ξύλινη γλώσσα, στέλνει τους αποίκους να εξερευνήσουν το ναυάγιο χωρίς προειδοποίηση, το κάνει για να κατοχυρώσει τα δικαιώματα της ανακάλυψης για λογαριασμό των μετόχων.

Για την Εταιρεία, οι αποικιακές οικογένειες, οι πεζοναύτες και η ίδια η Ρίπλεϊ δεν είναι ανθρώπινες οντότητες, αλλά αναλώσιμοι πόροι. Η πολιτική διάσταση της ταινίας γίνεται ακόμα πιο σαφής μέσα από τον τρόπο που ο Κάμερον χειρίζεται τους πεζοναύτες.

Η Εταιρεία αντιπροσωπεύει έναν καπιταλισμό που έχει αποσυνδεθεί πλήρως από κάθε ηθικό φραγμό. Οι αποικίες στο διάστημα δεν δημιουργούνται για την επέκταση της ανθρωπότητας, αλλά ως επενδυτικά ρίσκα

Επίδοξοι προστάτες, αλλά στην πραγματικότητα και αυτοί κομμάτι του προλεταριάτου, οι στρατιώτες του μιλάνε επίσης τη γλώσσα του δρόμου, οπλισμένοι με υπερσύγχρονη τεχνολογία, αλλά στερημένοι από κάθε ουσία.

Ο ίδιος ο Κάμερον είχε δηλώσει ότι η αποτυχία τους απέναντι στον αόρατο εχθρό ήταν ο δικός του τρόπος να σχολιάσει την αποτυχία του αμερικανικού στρατού στο Βιετνάμ, εκεί όπου υπήρχαν πολλά πυρά, πολύς θάνατος και ελάχιστη λογική.

Η κρίσιμη πολιτική καμπή του φιλμ συμβαίνει όταν η εργατική τάξη, δηλαδή η Ρίπλεϊ και οι επιζώντες στρατιώτες, συνειδητοποιεί την προδοσία της Εταιρείας.

Όταν αποκαλύπτεται ότι ο Μπερκ σκοπεύει να περάσει λαθραία τα έμβρυα των εξωγήινων στη Γη για να χρησιμοποιηθούν ως βιολογικά όπλα, η ομάδα προχωρά σε μια ριζοσπαστική πράξη ταξικής ανυπακοής.

Η απόφασή τους να βομβαρδίσουν τη βάση δεν είναι μια πράξη ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας, αλλά μια συλλογική άρνηση να ακολουθήσουν τις εντολές του Κεφαλαίου, προκειμένου να προστατεύσουν την ανθρωπότητα από την εταιρική απληστία.

Η ανατροπή των έμφυλων κλισέ

Ένα από τα πιο γόνιμα πεδία αντιπαράθεσης γύρω από το Aliens αφορά τις έμφυλες πολιτικές του. Η φεμινιστική κριτική της δεκαετίας του ’80 εμφανίστηκε διχασμένη απέναντι στην ταινία και τις ηρωίδες της.

Ορισμένες συγγραφείς κατηγόρησαν τον Κάμερον ότι εξημέρωσε τη ριζοσπαστική αυτονομία της Ρίπλεϊ μετατρέποντάς την σε μια συντηρητική φιγούρα της Υπερ-Μητέρας λόγω της σχέσης της με το ορφανό κορίτσι, τη Νιουτ. Η κριτικός Σίλα Μπένσον είχε γράψει χαρακτηριστικά ότι η Ρίπλεϊ έγινε μια εικόνα βγαλμένη από τις σύγχρονες στατιστικές: η Μόνη Μητέρα Που Θριαμβεύει.

Ωστόσο, αυτή η ανάγνωση παραγνωρίζει τη ρηξικέλευθη φύση της ερμηνείας της Σιγκούρνι Γουίβερ -που δικαίως της χάρισε μια ιστορική υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για ταινία του είδους.

Η Ρίπλεϊ του Κάμερον δεν επιλέγει να λειτουργήσει με μητρικό ένστικτο για να εξιλεωθεί. Όταν η Weyland-Yutani βλέπει την επιζήσασα της σφαγής, την ορφανή πιτσιρίκα Νιουτ ως μια ασήμαντη παράπλευρη απώλεια η Ρίπλεϊ επενδύει πάνω της το σύνολο της ανθρώπινης ενσυναίσθησής της

Η Ρίπλεϊ του Κάμερον δεν επιλέγει να λειτουργήσει με μητρικό ένστικτο για να εξιλεωθεί. Η δυναμική της σχέσης της με τη Νιουτ λειτουργεί ως η απόλυτη απάντηση στο πατριαρχικό και εταιρικό μοντέλο εξουσίας. Εκεί που η Weyland-Yutani και ο Μπερκ βλέπουν τη Νιουτ ως ένα ασήμαντο παράπλευρο θύμα, η Ρίπλεϊ επενδύει πάνω της το σύνολο της ανθρώπινης ενσυναίσθησής της.

Καταρρίπτει το κλισέ του σκληροτράχηλου μοναχικού λύκου που απορρίπτει το παιδί ως μια ακόμη απώλεια και ορίζει την ασφάλεια της ορφανής Νιου ως αυτοσκοπό της αποστολής της.

Όπως σημειώνει ο Τζέσι Χάσεντζερ, η Ρίπλεϊ παραμένει οικουμενικά αποδεκτή επειδή η δύναμη και η τρωτότητά της συνυπάρχουν οργανικά. Δεν χρειάζεται να υιοθετήσει μια τοξική ανδρική συμπεριφορά για να επιβληθεί στους άνδρες στρατιώτες· κερδίζει τον σεβασμό τους επειδή είναι η μόνη που διαθέτει την τεχνογνωσία και την ψυχική ακεραιότητα να αντιμετωπίσει τα τέρατα.

Σπουδαία Γουίβερ

Ναι, η σκηνοθετική μαεστρία του Κάμερον πίσω από την κάμερα είναι αναμφισβήτητη, το καστ είναι αξιαγάπητο με έναν τρόπο που ίσως δεν ήταν το πιο σκυθρωπό πλήρωμα του πρώτου Alien, και οι σκηνές δράσης είναι εντυπωσιακές. Όμως η Γουίβερ σηκώνει στις πλάτες της έναν χαρακτήρα αβάσταχτο, σχεδόν καταραμένο.

Δεν είναι μόνο η ηρωίδα δράσης που φωνάζει τη θρυλική ατάκα στη βασίλισσα των εξωγήινων· η Γουίβερ παίζει πολλά πράγματα ταυτόχρονα: την αποφασιστική αρχηγό, τη φιγούρα της Κασσάνδρας που είναι καταδικασμένη να προειδοποιεί για την καταστροφή και να την παρακολουθεί να εξελίσσεται, το ξένο σώμα μέσα σε μια διμοιρία στρατιωτών, την απόλυτη επιζήσασα και τη θετή μητέρα.

Σε όλη τη διάρκεια, η Γουίβερ διατηρεί τη χαρακτηριστική της σταθερότητα. Μπορεί να μεταδώσει ένα σοκαριστικό συναισθηματικό εύρος χωρίς τα συνηθισμένα εργαλεία της υπερβολικής υποκριτικής.

Η αυθεντία και η τρωτότητα δεν χάνονται ποτέ από την ερμηνεία της. Δεν είναι καθόλου περίεργο που κέρδισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου. Παραμένει βέβαια ένα αξιοσημείωτο γεγονός, γιατί κάτι τέτοιο απλά δεν συμβαίνει συχνά για ταινίες επιστημονικής φαντασίας και δράσης.

Μητέρα εναντίον Μητέρας

Η γέννηση του franchise του Alien το 1979 ρίζωσε βαθιά στις έννοιες του σεξουαλικού τρόμου και της σωματικής παραβίασης. Όταν ο σεναριογράφος Νταν Ο’ Μπάνον ήρθε σε επαφή με το σκοτεινό και έντονα σεξουαλικό εικαστικό στιλ του Χανς Ρούντολφ Γκίγκερ, βρήκε την ιδανική έμπνευση για να αποτυπώσει έναν πρωτόγνωρο εφιάλτη.

Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Ρίντλεϊ Σκοτ, το πλάσμα σχεδιάστηκε με ξεκάθαρα φαλλικά χαρακτηριστικά, ενώ ο τρόπος αναπαραγωγής του —μέσω του facehugger που εισβάλλει βίαια στον ανθρώπινο λαιμό— παρέπεμπε ευθέως σε μια αποτρόπαια σεξουαλική πράξη, ένα βιασμό.

Η επιλογή να πέσει θύμα αυτής της εισβολής ένας άνδρας, ο Κέιν, και να υποστεί μια βίαιη, αφύσικη «εγκυμοσύνη» που κατέληξε στο σπαρακτικό σκάσιμο του στήθους του, ήταν μια ρηξικέλευθη ανατροπή.  Με αυτόν τον τρόπο, η ταινία ξέφυγε από το κοινότοπο και συχνά σεξιστικό μοτίβο του κινηματογράφου τρόμου που ήθελε τις γυναίκες σε ρόλο μόνιμου θύματος, μετατρέποντας την απειλή σε έναν οικουμενικό βιολογικό φόβο που αφορούσε εξίσου κάθε άνθρωπο.

Μέσα σε αυτό το εχθρικό περιβάλλον, η ανάδειξη της Έλεν Ρίπλεϊ ως της απόλυτης επιζήσασας δεν ήταν δεδομένη από την αρχή, καθώς όλοι οι ρόλοι είχαν γραφτεί χωρίς προκαθορισμένο φύλο. Η επιλογή της  Γουίβερ, ωστόσο, αποδείχθηκε ο καταλύτης για τη διαχρονική ισχύ του έργου.  Η Ρίπλεϊ καταφέρνει να επιβιώσει στο κλειστοφοβικό περιβάλλον του Νοστρόμο όχι με ωμή σωματική βία, αλλά επιστρατεύοντας την οξυδέρκεια και την πειθαρχία της.

Στη συγκλονιστική σκηνή της φωλιάς, αναπτύσσεται μια στιγμή βουβής, σχεδόν απόκοσμης κατανόησης ανάμεσά τους, καθώς η Ρίπλεϊ απειλεί με το φλογοβόλο τα αυγά της Βασίλισσας προκειμένου να εξασφαλίσει την υποχώρηση της. Πρόκειται για μια επικοινωνία που βασίζεται αποκλειστικά στο κοινό τους, μητρικό, ένστικτο

Όταν ο Τζέιμς Κάμερον ανέλαβε τα ηνία με το Aliens το 1986, μετέτρεψε την επιβίωση σε έναν ολοκληρωμένο πόλεμο, μετατοπίζοντας το θεματικό κέντρο βάρος από τον σεξουαλικό τρόμο στη δύναμη της μητρότητας.

Η Ρίπλεϊ ξυπνά μετά από δεκαετίες για να ανακαλύψει ότι η κόρη της πέθανε από γηρατειά στη Γη, μια καθοριστική αποκάλυψη που προσδίδει τραγικό βάθος στο κίνητρό της. Η επιστροφή της στον πλανήτη LV-426 είναι μια διαδικασία διαχείρισης του προσωπικού της τραύματος, η οποία αποκτά σάρκα και οστά όταν συναντά τη Νιουτ, το μοναδικό ορφανό κορίτσι που επέζησε από τη σφαγή της αποικίας.

Η δημιουργία αυτού του ισχυρού δεσμού ανάμεσα στη Ρίπλεϊ και τη Νιουτ επαναπροσδιορίζει τον ρόλο της ηρωίδας. Η Ρίπλεϊ χτίζει μια υποκατάστατη οικογενειακή δομή μέσα στην κόλαση, έχοντας στο πλευρό της τον δεκανέα Χικς, ο οποίος λειτουργεί ως μια πατρική φιγούρα. Αυτή η ανάγκη για προστασία και φροντίδα έρχεται σε πλήρη αντιδιαστολή τόσο με την ψυχρή απληστία της Εταιρείας όσο και με τον μάταιο, επιδεικτικό μιλιταρισμό των υπόλοιπων πεζοναυτών, οι οποίοι γρήγορα λυγίζουν μπροστά στην απειλή.

Η μητρική αγάπη της Ρίπλεϊ δεν την εγκλωβίζει σε έναν παθητικό ρόλο, αλλά αντίθετα γίνεται το καύσιμο που την ωθεί να εξοπλιστεί με βαριά όπλα και να κατέβει μόνη της στη φωλιά των τεράτων για να σώσει το παιδί.

Η κορύφωση του φιλμ στήνει μια εμβληματική αναμέτρηση ανάμεσα σε δύο αντίπαλες μητέρες. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η Βασίλισσα των Ξενομόρφων, η οποία εκπροσωπεί τον τυφλό, αποκρουστικό και ανεξέλεγκτο βιολογικό μηχανισμό της αναπαραγωγής. Από την άλλη πλευρά στέκεται η Ρίπλεϊ, η οποία ενσαρκώνει τις συνειδητές ανθρώπινες αξίες της αγάπης και της αυτοθυσίας.

Στη συγκλονιστική σκηνή της φωλιάς, αναπτύσσεται μια στιγμή βουβής, σχεδόν απόκοσμης κατανόησης ανάμεσά τους, καθώς η Ρίπλεϊ απειλεί με το φλογοβόλο τα αυγά της Βασίλισσας προκειμένου να εξασφαλίσει την υποχώρηση της. Πρόκειται για μια επικοινωνία που βασίζεται αποκλειστικά στο κοινό τους, μητρικό, ένστικτο.

Η τελική σωματική μάχη με τη χρήση του Power Loader σφραγίζει τη νίκη της ανθρώπινης θέλησης, αποδεικνύοντας ότι η αληθινή δύναμη της Ρίπλεϊ κρυβόταν πάντα στην ικανότητά της να αγαπά και να προστατεύει, προσφέροντας στο κοινό ένα από τα πιο αυθεντικά και επιδραστικά πρότυπα γυναικείας ισχύος στην ιστορία της μεγάλης οθόνης.

Η Ρίπλεϊ είναι φεμινισμός

Στο σύγχρονο πολιτισμικό τοπίο, η Έλεν Ρίπλεϊ έχει πέσει θύμα μιας ειρωνικής ιδιοποίησης. Συχνά, κύκλοι που αντιτίθενται στη συμπεριληπτικότητα του σύγχρονου κινηματογράφου χρησιμοποιούν τη Ρίπλεϊ ως απόδειξη ότι υποστηρίζουν τις ισχυρές γυναίκες, προκειμένου να επιτεθούν σε σύγχρονες ηρωίδες με το επιχείρημα ότι οι τελευταίες είναι υπερβολικά woke. Πρόκειται για μια θεμελιώδη παρερμηνεία.

Το Aliens του 1986 ήταν, με τα σημερινά κριτήρια, μια απολύτως προοδευτική και ριζοσπαστική ταινία. Η Ρίπλεϊ είναι η αδιαμφισβήτητη αρχηγός, χωρίς ποτέ να αντικειμενοποιείται σεξουαλικά από την κάμερα του Κάμερον.

Παράλληλα, ο χαρακτήρας της Βάσκεζ εισήγαγε μια ρευστή και δυναμική προσέγγιση γύρω από το φύλο και τη σεξουαλικότητα που προηγούνταν κατά δεκαετίες της εποχής της.

Το γεγονός ότι το Aliens εργαλειοποιείται σήμερα από συντηρητικούς κύκλους ή το κίνημα των MAGA οφείλεται αποκλειστικά στην απαράμιλλη αισθητική του ποιότητα: είναι τόσο καλογραμμένο, τόσο σφιχτό, τόσο γεμάτο από παλμό, έχει καρδιά. Μπροστά σε αυτό το κατίρθωμα όλοι οφείλουν να αποδεχτούν την ταινία ως «αδιαφιλονίκητα, πραγματικά, πολύ, πολύ καλή».

Kανένας μόνος

Σε αντίθεση με τις προσπάθειες ακαδημαϊκών να ανακαλύψουν κρυπτογραφημένα μαρξιστικά μηνύματα, η δύναμη του Aliens έγκειται στο ότι δεν κρύβει τις προθέσεις του.

Δεν είναι, και δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να γίνει, ένα στρατευμένο πολιτικό κινηματογραφικό δοκίμιο. Είναι, και αυτό ήθελε από πάντα να καταφέρει ο Κάμερον, ένα λαϊκό χολιγουντιανό αριστούργημα που στέκεται ξεκάθαρα στο πλευρό των ανθρώπων του μόχθου.

Όπως είχε επισημάνει ο Ρίτσαρντ Σίκελ στο περιοδικό Time το 1986, ο Κάμερον πέτυχε να αποκαταστήσει το είδος των ταινιών δράσης με μια σπάνια ενήλικη ευαισθησία. Με το Aliens απέδειξε ότι αυτά τα φιλμ μπορούν να φέρουν ένα βαθύ ηθικό και κοινωνικό μήνυμα.

Η Έλεν Ρίπλεϊ παραμένει επίκαιρη επειδή ενσαρκώνει την έννοια της συλλογικής αλληλεγγύης. Παρά την εσωτερική φωνή του ενστίκτου της που την καλεί να προστατεύσει μόνο τον εαυτό της, επιλέγει να επιστρέψει στην κόλαση

Η Έλεν Ρίπλεϊ παραμένει επίκαιρη επειδή ενσαρκώνει την έννοια της συλλογικής αλληλεγγύης. Παρά την εσωτερική φωνή του ενστίκτου της που την καλεί να προστατεύσει μόνο τον εαυτό της, επιλέγει να επιστρέψει στην κόλαση.

Ενώνει μια διαλυμένη ομάδα τραυματισμένων στρατιωτών και ένα απροστάτευτο παιδί, ορθώνοντας το ανάστημά της απέναντι σε έναν εταιρικό Μολώχ που αντιμετωπίζει την ανθρωπότητα ως πρώτη ύλη για την κρεατομηχανή του κέρδους.

Στην ιστορία της πολιτισμικής κριτικής, η Έλεν Ρίπλεϊ δεν είναι απλώς ένα είδωλο του φανταστικού· είναι μια αυθεντική ηρωίδα της εργατικής τάξης που θα παλέψει για τους δικούς της ανθρώπους φέρνοντας θύελλα σε ό,τι μπει μπροστά της.