Το αγόρι που ανεβαίνει στο λεωφορείο επιχειρεί να επικυρώσει το ηλεκτρονικό εισιτήριό του. Ο ηλικιωμένος κύριος που κάθεται απέναντι (θα μπορούσε να είναι παππούς του) το σταματάει με μια κίνηση του χεριού του και του χαμογελάει: «Βρε παιδάκι μου, μην ξοδεύεσαι, αφού δεν κάνουν έλεγχο. Όταν αρχίσουν πάλι οι έλεγχοι τότε θα τα χτυπάμε. Τώρα δεν πληρώνει κανένας». Το παιδί βάζει το (μη επικυρωμένο) εισιτήριο στην τσέπη του και προχωράει στο διάδρομο.

Κάπως έτσι, με το χαμόγελο στο στόμα και με ένα συνωμοτικό κλείσιμο του ματιού, εξακολουθούμε να διαπαιδαγωγούμε τους τσαμπατζήδες του μέλλοντος. Τους πολίτες που ποτέ δεν θα καταλάβουν κάτι πολύ απλό: Πως αν δεν πληρώνουν δεν θα έχουν. Εν προκειμένω δεν θα έχουν καινούρια, κλιματιζόμενα και καθαρά λεωφορεία, δεν θα έχουν τακτικά δρομολόγια, δεν θα έχουν αξιοπρεπείς δημόσιες συγκοινωνίες.

Όχι πως έχουν τώρα. Τα προβλήματα είναι γνωστά, τα βιώνουμε ήδη όσοι χρησιμοποιούμε τις δημόσιες συγκοινωνίες: Ο στόλος είναι γερασμένος, πολλά λεωφορεία είναι προβληματικά ή χαλασμένα, τα δρομολόγιά τους έχουν αραιώσει με αποτέλεσμα να περιμένουμε ώρα στις στάσεις. Μέσα σε αυτό το απερίγραπτο χάλι, πολλοί (οι περισσότεροι;) από εμάς, εκμεταλλευόμενοι το μπάχαλο της μετάβασης στη νέα εποχή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου μετακινούνται εδώ και μήνες τσάμπα. Αγνοώντας πως αυτό το τσάμπα που τόσο τους βολεύει τώρα, θα το βρουν μπροστά τους και πιθανώς θα το διπλοπληρώσουν (μέσα από τη φορολογία). Τότε θα διαμαρτύρονται για την έξτρα ταλαιπωρία. Γιατί; Ως γνωστόν ό,τι πληρώνεις (εν προκειμένω ό,τι δεν πληρώνεις) παίρνεις.

Ειδήσεις Σήμερα: