Επιλέγει να προσεγγίζει τα έργα του με εναλλακτική ματιά αφήνοντας ένα πρωτοποριακό αποτύπωμα. Ο λόγος για τον βραβευμένο σκηνοθέτη, Έκτορα Λυγίζο, που γνώρισε μεγάλη επιτυχία μέσα από την ταινία «Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού», αλλά και συζητήθηκε για την ιδιαίτερη σκηνοθεσία του στις «Βάκχες». Δυναμικά συνέχισε με την πιο πρόσφατη δουλειά του το «Room Service», που ανέβηκε πριν από μερικές εβδομάδες στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και για την οποία μιλά στο in.gr .

O Έκτορας Λυγίζος αποκαλύπτει πως η επόμενη παράστασή του θα είναι μάλλον αρχαία τραγωδία, ενώ λέει πως όλα τα έργα έχουν πολιτικές προεκτάσεις. Αναφερόμενος στο «Room Service» επισημαίνει πως δεν είχε σκοπό να πρωτοτυπήσει, ενώ εξηγεί το συνεχές ανοιγόκλειμα των πορτών. Παράλληλα, μιλά για την τέχνη εν μέσω κρίσης, για το ένα τον ιντριγκάρει περισσότερο το θέατρο από τον κινηματογράφο, ενώ λέει «έχω πιεστεί όπως όλοι μας τα τελευταία χρόνια σε βαθμό απελπισίας».

Στο Room Service είδαμε την κρίση να αντιμετωπίζεται με ειρωνεία και σουρεαλισμό. Πιστεύετε πως η καλύτερη άμυνα απέναντι στο οικονομικό αυτό αδιέξοδο είναι ο αυτοσαρκασμός και το χιούμορ; Εσείς ποια «όπλα» επιλέγετε;

Το χιούμορ σίγουρα βοηθάει. Αλλά δεν χωράει παντού. Στο Room Service υπήρχε ανάγκη λόγω είδους να βρεθεί το χιούμορ και ο σουρεαλισμός της παράστασης, κι αυτό προσπαθήσαμε. Φαντάζομαι πως υπάρχουν και πολύ άλλοι τρόποι. Πιο άμεσοι, πιο επιθετικοί. Πιο προκλητικοί.

Γιατί επιλέξατε ως βασικούς άξονες την απελπισία και τη φτώχεια τόσο στο Room Service όσο και στο «Το αγόρι τρώει το φαγητό του πουλιού»;

Μάλλον τυχαία. Ή τέλος πάντων δεν ήταν απολύτως συνειδητές αποφάσεις. Προφανώς, όπως όλοι μας, έχω αγωνία για την επιβίωσή μου. Κι έχω πιεστεί, όπως όλοι μας, πολύ τα τελευταία χρόνια, σε βαθμό απελπισίας.

Ποιες οι δύο βασικότερες ομοιότητες της οικονομικής κρίσης που απεικονίζεται στο Room Service με το σήμερα;

Δουλεύοντας το Room Service, δε σκέφτηκα ποτέ τους παραλληλισμούς της αμερικάνικης κρίσης του ’30 με τη σημερινή. Θέλω να πω, δεν τις ανέλυσα. Δεν προσπάθησα να τις αναδείξω παραπάνω.

Πιστεύετε πως η τέχνη μπορεί να ορθώσει ανάστημα στην κρίση ή διαβρώνεται και αυτή;

Στην κρίση όλοι οι θεσμοί επηρεάζονται. Προφανώς και η τέχνη. Ένα κομμάτι της διαβρώνεται, ένα κομμάτι της αντιστέκεται. Κι ένα άλλο αντικατοπτρίζει την εποχή.

Τα έργα σας θα λέγατε πως έχουν πολιτικές προεκτάσεις;

Όλα τα έργα έχουν. Είτε το θέλουμε είτε όχι. Μαρτυρούν τη στάση μας απέναντι στη ζωή και στους άλλους.

Πολύ εντυπωσιακό το σκηνικό στο Room Service. Τόσο αφαιρετικό, αλλά συνάμα δυνατό. Το συνεχές ανοιγόκλειμα των πορτών είχε κάποιον ιδιαίτερο συμβολισμό;

Συμβολισμό δε νομίζω. Ήταν ένας τρόπος να τονιστεί ακόμα πιο πολύ η εισβολή όλων αυτών των προσώπων στο δωμάτιο. Το πώς ο έξω κόσμος έρχεται να επηρεάσει τον κόσμο του έργου. Επίσης, ήταν ένα θεατρικό εργαλείο που θεωρήσαμε ότι θα βοηθήσει το ρυθμό της παράστασης.

Παρατηρήσαμε ακόμη και την εξής εναλλακτική: την παρουσίαση του ημίγυμνου αντρικού σώματος και όχι του γυναικείου που αναπαρίσταται συνήθως. Θα λέγατε πως η εν λόγω επιλογή συνιστά πρωτοπορία;

Όχι, δεν είχα πρόθεση να πρωτοτυπήσω. Ήταν κάτι που προέκυψε από το ίδιο το έργο, από τη σκηνοθεσία και τους αυτοσχεδιασμούς.

«Στη ζωή και στο θέατρο δεν μπορείς να χαλαρώνεις» έχετε πει σε προηγούμενη συνέντευξή σας. Πιστεύετε πως οι Έλληνες αντιμετωπίζουν νωχελικά την κρίση;

Δεν ξέρω τι εννοούσα ακριβώς. Μάλλον ότι δεν μπορείς να χαλαρώσεις τελείως – σε βαθμό που δεν θα κάνεις καμία προσπάθεια και θα αφήσεις τα πράγματα απλώς να συμβούν από μόνα τους. Αλλά πιστεύω πως όλα χρειάζονται. Και η χαλάρωση και η ένταση. Όπως και όλες οι ενδιάμεσες βαθμίδες. Τώρα σε σχέση με τη νωχελικότητα ή μη, πάλι δεν μπορώ να έχω μια τόσο γενική εικόνα. Νομίζω πως όλοι παλεύουμε με τον τρόπο μας να επιβιώσουμε. Υλικά, συναισθηματικά και ψυχικά.

Θεωρείτε πως το θέατρο και ο κινηματογράφος βρίσκονται σε τέλμα; Πώς πρέπει να προσεγγίζονται;

Δεν ξέρω αν μπορώ να έχω μια τόσο γενική εικόνα. Πάντα ήταν δύσκολο να κάνεις θέατρο ή σινεμά, προφανώς τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ακόμα πιο δύσκολο. Αλλά δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλήσουμε για τέλμα. Ανάγκη υπάρχει ακόμα, τόσο από την μεριά των δημιουργών όσο και από τη μεριά του κοινού. Αυτό δε νομίζω πως θα εκλείψει ποτέ. Τώρα ως προς την προσέγγιση, πάλι δεν ξέρω. Ο καθένας παλεύει να βρει τη δική του γλώσσα, τον δικό του τρόπο να παράγει τέχνη. Κι αυτός νομίζω είναι ο πιο πρόσφορος τρόπος. Ο τρόπος του καθενός.

Ο κινηματογράφος ή το θέατρο σας ιντριγκάρουν περισσότερο; Μια που έχετε ασχοληθεί και με τα δύο αυτά είδη ποιο πιστεύετε ότι έχει περισσότερο μέλλον;

Νομίζω με ιντριγκάρουν το ίδιο, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Σ’ αυτή τη φάση το θέατρο θέλω να είναι η μόνιμη απασχόλησή μου, ενώ με το σινεμά θέλω να ασχολούμαι πιο περιστασιακά. Δεν ξέρω πού είναι το μέλλον μου, ελπίζω και στα δυο. Είναι πάντως δύο γλώσσες που ακόμα τις εξερευνώ, που ακόμα προσπαθώ να τις μάθω όσο καλύτερα μπορώ, για να νιώθω όλο και πιο άνετα και ελεύθερα χρησιμοποιώντας τες.

Βλέπετε κάποια νέα τάση στο θέατρο;

Όχι. Λόγω, όμως, της κρίσης ο κόσμος ξαναασχολείται με το θέατρο. Υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία. Ο καθένας δημιουργεί με τον δικό του τρόπο.

Ποιες παραστάσεις θα χαρακτηρίζατε κακές;

Κακές είναι οι παραστάσεις στις οποίες δεν καταφέρνει κανείς να μιλήσει με τη δική του θεατρική γλώσσα.

Ποια τα επόμενα σχέδιά σας;

Μάλλον η επόμενη παράστασή μου θα είναι αρχαία τραγωδία.

Συνέντευξη: Ελισάβετ Σταμοπούλου

Ειδήσεις Σήμερα: