Χτυποκάρδια στο Γραφείο

Άνοιξη 1958. Η Rose Pamphyle (Deborah Francois) είναι είκοσι ενός, ζει σ‘ένα χωρίο με τον γκρινιάρη, χήρο πατέρα της και είναι αρραβωνιασμένη με τον γιο ενός μηχανικού. Η μόνη της προοπτική δείχνει να είναι η ήσυχη, ανιαρή ζωή της νοικοκυράς. Όμως η νεαρή Rose έχει διαφορετικές προσδοκίες. Καταφθάνει στη Lisieux της Νορμανδίας, όπου περνάει από συνέντευξη για μια θέση γραμματέως και τα πάει μάλλον άσχημα. Παρόλα αυτά η εκπληκτική ταχύτητα με την οποία δακτυλογραφεί δίνει στον χαρισματικό Louis Echard (Romain Duris), το υποψήφιο αφεντικό της, την ιδέα να την προπονήσει για μεγάλους διαγωνισμούς δακτυλογράφησης. Η Rose θα φτάσει μέχρι τη Νέα Υόρκη για να διεκδικήσει τον τίτλο της πιο γρήγορης δακτυλογράφου στον κόσμο. Αλλά η αγάπη για τους διαγωνισμούς αρχίζει να βάζει εμπόδια στην ίδια την αγάπη…

Trivia

• Η πρωταγωνίστρια Déborah François χρειάστηκε να εξασκηθεί στη δακτυλογράφηση για δυο με τρεις ώρες καθημερινά κατά την προετοιμασία του γυρίσματος αλλά και κατά τη διάρκεια. Η προπόνηση της ήταν τόσο εντατική που παραλίγο να τραυματιστεί.
• Το soundtrack περιέχει πολλά παλιά γαλλικά κομμάτια των Jacqueline Boyer, Jack Aryand και Les Chausettes Noires, των οποίων ο frontman, EddyMitchell, κάνει μια μικρή εμφάνιση στην ταινία υποδυόμενος τον δεσποτικό πατέρα του Louis.
• Το στυλ των ρούχων έπαιξε σημαντικό ρόλο για την αναπαράσταση της εποχής. Η διαφοροποίηση των δύο γυναικείων χαρακτήρων, της Rose και της Marie, προκύπτει κατευθείαν από το ντύσιμο τους. Έτσι, η Marie φοράει παντελόνια και χαμηλά παπούτσια, καθώς είναι παντρεμένη με Αμερικάνο και είναι πιο μοντέρνα και πρωτοποριακή από την επαρχιώτισσα, συγκρατημένη Rose.
• Το ροζ φόρεμα της πρωταγωνίστριας που βλέπουμε στην τελευταία σκηνή είναι αναφορά στο αντίστοιχο ροζ φόρεμα που φοράει η Marily Monroe στο How to Marry a Millionaire. Η συγκεκριμένη απόχρωση στο Populaire προήλθε από ένα περιοδικό της εποχής και ταιριάζει με το χρώμα της Jady γραφομηχανής.
• Η ταινία κόστισε 15 εκατομμύρια ευρώ και είναι από τα πιο ακριβά κινηματογραφικά σκηνοθετικά ντεμπούτα στη Γαλλία.
• Ο σκηνοθέτης είχε πολύ συγκεκριμένη εικόνα για το πώς έπρεπε να κινούνται, να κάθονται και να συμπεριφέρονται οι ηθοποιοί μπροστά στο φακό. Για παράδειγμα, ζήτησε από την Bérénice Bejo να κάτσει σταυροπόδι ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που καθόταν μια γυναίκα της εποχής σε μια φωτογραφία. Το περιστατικό αφορά τη σκηνή που η Marie κάνει μαθήματα πιάνου στη Rose, όπου μέχρι και τα ρούχα της είναι ίδια με αυτά της γυναίκας στη φωτογραφία.