Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «Έχω την αίσθηση ότι όταν μιλάμε για μονόλογο έρχεται στο μυαλό μας η εικόνα ενός ηθοποιού που τον έχουν εγκαταλείψει οι άλλοι πάνω στη σκηνή. Στη δική μου περίπτωση ο ηθοποιός, μέσω του λόγου, χτίζει τις ζωές όσων λείπουν. Επαναφέρει διαρκώς όλους τους άλλους στη σκηνή, ενώ δεν ξεχνά ότι συνομιλεί με κάποιους» […]
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «Έχω την αίσθηση ότι όταν μιλάμε για μονόλογο έρχεται στο μυαλό μας η εικόνα ενός ηθοποιού που τον έχουν εγκαταλείψει οι άλλοι πάνω στη σκηνή. Στη δική μου περίπτωση ο ηθοποιός, μέσω του λόγου, χτίζει τις ζωές όσων λείπουν. Επαναφέρει διαρκώς όλους τους άλλους στη σκηνή, ενώ δεν ξεχνά ότι συνομιλεί με κάποιους» (Φ.Μελκιό).
Η Λιάν, η ηρωίδα του έργου, ηθελημένα αποκλεισμένη και απομονωμένη μέσα στο σπίτι της, βιώνει την απώλεια του μαύρου εραστή της που «χάθηκε, ένα βράδυ εκεί που δεν το περίμενε». Και αυτό συμβαίνει ενώ γύρω της, πολύ κοντά της, μαίνεται άλλος ένας παράλογος πόλεμος. Μέσα στην απομόνωση της, η Λιάν ονειρεύεται, παραληρεί, ακροβατεί, αντιδρά, εξεγείρεται, απευθύνεται στον κόσμο, τον αγνοεί, τον παρατηρεί, τον εξερευνά, τον αποποιείται.
Οι άνθρωποι για τη Λιάν αλλάζουν πρόσωπα. Άλλοτε σε έναν από αυτούς αναγνωρίζει τον αγαπημένο της, άλλοτε τους συνανθρώπους της που τους ζητάει απεγνωσμένα βοήθεια, άλλοτε τον ίδιο τον πόλεμο που την κατατρέχει και άλλοτε τα όρια της φυλακής της, τους γυμνούς τοίχους του σπιτιού της.
Η Λιάν ανάμεσα στο μαύρο και το λευκό. Μια τίγρη που κολυμπάει στο ουράνιο τόξο.