Literature

Όταν οι Δαναΐδες ζητούν να μάθουν ποιο είναι το σωστό, οι θεραπαινίδες απαντούν ως εξής: να συμμορφώνεται κανείς με τη θέληση των θεών

Ο Πελασγός βρίσκεται μπροστά σε ένα φοβερό δίλημμα, χαρακτηριστικό των τραγωδιών του Αισχύλου

Οι «Ικέτιδες» είναι το πρώτο έργο της τριλογίας των «Δαναΐδων», η οποία, παρά τις περί του αντιθέτου παλαιότερες απόψεις, πρέπει να τοποθετηθεί χρονολογικά ύστερα από τη «Θηβαϊκή Τριλογία» (467 π.Χ.)

Στο πλαίσιο της αισχύλειας τραγικότητας, η ίδια πράξη, η ίδια ενέργεια σημαίνει αναγκαιότητα, καθήκον, υπηρεσία, αλλά και —ταυτόχρονα— έγκλημα, βαρύτατη ενοχή

Στους «Επτά επί Θήβας» περιγράφονται η εκστρατεία των αργείων αρχηγών κατά της Θήβας και ο αλληλοσκοτωμός των δύο αδελφών, Eτεοκλή και Πολυνείκη, σε θανάσιμη αναμέτρηση

Οι «Πέρσες», το μοναδικό ιστορικό δράμα του Αισχύλου που έχει διασωθεί, έχει ως θέμα του και πηγή έμπνευσης τη ναυμαχία της Σαλαμίνας και την εκεί περσική καταστροφή

Στην αισχύλεια τραγωδία αναμετρώνται διαρκώς η ανεξέλεγκτη δύναμη του θεού και η καταστροφική αδυναμία του ανθρώπου, η πίεση της αναπότρεπτης μοίρας και η προσωπική βούληση, η μεταφυσική ανάγκη και η ατομική ελευθερία

Εμπνευσμένη από την επική πνοή του Ομήρου, η αισχύλεια τραγωδία αντανακλά το θρησκευτικό και πατριωτικό πνεύμα της εποχής κατά την οποία διεξάγονται οι νικηφόροι αγώνες των Ελλήνων εναντίον των βαρβάρων

Από την πλουσιότατη παραγωγή του Αισχύλου σώθηκαν ολόκληρες μόλις επτά τραγωδίες, ενδεχομένως εκείνες που βρήκαν ασφαλές καταφύγιο στα σχολεία της περιόδου των Αντωνίνων

Από το έργο του Αισχύλου ηχεί η βαθιά διέγερση ενός ανθρώπου που είδε την πραγμάτωση του δικαίου, της δικαιοσύνης, μέσα στην πορεία της ιστορίας, στις πλέον συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής του

Ο Αισχύλος αποτελεί τέκνο της ακμής της Κλασικής Εποχής, των χρόνων που περικλείονται ανάμεσα σε δύο πολέμους, τους Περσικούς και τον Πελοποννησιακό

Τα δράματα του Επίχαρμου αποτελούν δημιουργήματα στα οποία συνυπάρχουν στοιχεία από τη δωρική λαϊκή φάρσα και από τα σύγχρονα πνευματικά κινήματα

Ο Αριστοτέλης, στην «Ποιητική» του, υποστηρίζει ότι οι σικελιώτες ποιητές Επίχαρμος και Φόρμις επηρέασαν την κωμωδία της Αθήνας και την οδήγησαν σε έργα με σχεδιασμένη πλοκή

Κατά την επικρατούσα αντίληψη στους κόλπους των σύγχρονων ερευνητών, η αθηναϊκή κωμωδία πρέπει να νοηθεί κυρίως ως αττικό δημιούργημα

Η χορωδία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της κωμωδίας, όπως εξάλλου και της τραγωδίας

Οι Έλληνες, όπως και άλλοι λαοί, είχαν έναν τύπο λαϊκής δικαιοσύνης, που ευλόγως θεωρούμε ότι σχετίζεται άμεσα με το σκώμμα της κωμωδίας, την ιαμβική ιδέα και την περιπαικτική διάθεση εν γένει

Πίσω από όλα τα τολμηρά αστεία και το αδιάντροπο φέρσιμο των πανηγυριστών βρίσκεται σε τελική ανάλυση η λατρεία, η αντίληψη για την αποτροπαϊκή δύναμη του άσεμνου

Ο Αριστοτέλης αποδίδει ορθώς την ονομασία της κωμωδίας στο τραγούδι μιας θορυβώδους συντροφιάς («κώμος»), που αποτελούσε το έναυσμα για τη συμμετοχή των πιστών του Διονύσου σε ένα αχαλίνωτο κέφι

Ο Αριστοτέλης αναφέρει πως οι ρίζες της κωμωδίας πρέπει να αναζητηθούν σε αυτούς που τραγουδούσαν τα φαλλικά τραγούδια

Ένας σωζόμενος κατάλογος νικητών σε δραματικούς αγώνες της Αθήνας περιλαμβάνει ονόματα προδρόμων του Αισχύλου, όπως εκείνα του Χοιρίλου, του Φρυνίχου και του Πρατίνα