Αισχύλος, το πνεύμα του δικαίου (Μέρος Ι’)
Ο Πελασγός βρίσκεται μπροστά σε ένα φοβερό δίλημμα, χαρακτηριστικό των τραγωδιών του Αισχύλου
Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026
21o Αθήνα
Literature
Αισχύλος, το πνεύμα του δικαίου (Μέρος Θ’)
Οι «Ικέτιδες» είναι το πρώτο έργο της τριλογίας των «Δαναΐδων», η οποία, παρά τις περί του αντιθέτου παλαιότερες απόψεις, πρέπει να τοποθετηθεί χρονολογικά ύστερα από τη «Θηβαϊκή Τριλογία» (467 π.Χ.)
Αισχύλος, το πνεύμα του δικαίου (Μέρος Η’)
Στο πλαίσιο της αισχύλειας τραγικότητας, η ίδια πράξη, η ίδια ενέργεια σημαίνει αναγκαιότητα, καθήκον, υπηρεσία, αλλά και —ταυτόχρονα— έγκλημα, βαρύτατη ενοχή
Αισχύλος, το πνεύμα του δικαίου (Μέρος Ζ’)
Στους «Επτά επί Θήβας» περιγράφονται η εκστρατεία των αργείων αρχηγών κατά της Θήβας και ο αλληλοσκοτωμός των δύο αδελφών, Eτεοκλή και Πολυνείκη, σε θανάσιμη αναμέτρηση
Αισχύλος, το πνεύμα του δικαίου (Μέρος ΣΤ’)
Οι «Πέρσες», το μοναδικό ιστορικό δράμα του Αισχύλου που έχει διασωθεί, έχει ως θέμα του και πηγή έμπνευσης τη ναυμαχία της Σαλαμίνας και την εκεί περσική καταστροφή
Αισχύλος, το πνεύμα του δικαίου (Μέρος Ε’)
Στην αισχύλεια τραγωδία αναμετρώνται διαρκώς η ανεξέλεγκτη δύναμη του θεού και η καταστροφική αδυναμία του ανθρώπου, η πίεση της αναπότρεπτης μοίρας και η προσωπική βούληση, η μεταφυσική ανάγκη και η ατομική ελευθερία
Αισχύλος, το πνεύμα του δικαίου (Μέρος Δ’)
Εμπνευσμένη από την επική πνοή του Ομήρου, η αισχύλεια τραγωδία αντανακλά το θρησκευτικό και πατριωτικό πνεύμα της εποχής κατά την οποία διεξάγονται οι νικηφόροι αγώνες των Ελλήνων εναντίον των βαρβάρων
Αισχύλος, το πνεύμα του δικαίου (Μέρος Γ’)
Από την πλουσιότατη παραγωγή του Αισχύλου σώθηκαν ολόκληρες μόλις επτά τραγωδίες, ενδεχομένως εκείνες που βρήκαν ασφαλές καταφύγιο στα σχολεία της περιόδου των Αντωνίνων
Αισχύλος, το πνεύμα του δικαίου (Μέρος Β’)
Από το έργο του Αισχύλου ηχεί η βαθιά διέγερση ενός ανθρώπου που είδε την πραγμάτωση του δικαίου, της δικαιοσύνης, μέσα στην πορεία της ιστορίας, στις πλέον συγκλονιστικές εμπειρίες της ζωής του
Αισχύλος, το πνεύμα του δικαίου (Μέρος Α’)
Ο Αισχύλος αποτελεί τέκνο της ακμής της Κλασικής Εποχής, των χρόνων που περικλείονται ανάμεσα σε δύο πολέμους, τους Περσικούς και τον Πελοποννησιακό
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της κωμωδίας (Μέρος Η’)
Τα δράματα του Επίχαρμου αποτελούν δημιουργήματα στα οποία συνυπάρχουν στοιχεία από τη δωρική λαϊκή φάρσα και από τα σύγχρονα πνευματικά κινήματα
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της κωμωδίας (Μέρος Ζ’)
Ο Αριστοτέλης, στην «Ποιητική» του, υποστηρίζει ότι οι σικελιώτες ποιητές Επίχαρμος και Φόρμις επηρέασαν την κωμωδία της Αθήνας και την οδήγησαν σε έργα με σχεδιασμένη πλοκή
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της κωμωδίας (Μέρος ΣΤ’)
Κατά την επικρατούσα αντίληψη στους κόλπους των σύγχρονων ερευνητών, η αθηναϊκή κωμωδία πρέπει να νοηθεί κυρίως ως αττικό δημιούργημα
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της κωμωδίας (Μέρος Ε’)
Η χορωδία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της κωμωδίας, όπως εξάλλου και της τραγωδίας
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της κωμωδίας (Μέρος Δ’)
Οι Έλληνες, όπως και άλλοι λαοί, είχαν έναν τύπο λαϊκής δικαιοσύνης, που ευλόγως θεωρούμε ότι σχετίζεται άμεσα με το σκώμμα της κωμωδίας, την ιαμβική ιδέα και την περιπαικτική διάθεση εν γένει
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της κωμωδίας (Μέρος Γ’)
Πίσω από όλα τα τολμηρά αστεία και το αδιάντροπο φέρσιμο των πανηγυριστών βρίσκεται σε τελική ανάλυση η λατρεία, η αντίληψη για την αποτροπαϊκή δύναμη του άσεμνου
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της κωμωδίας (Μέρος Β’)
Ο Αριστοτέλης αποδίδει ορθώς την ονομασία της κωμωδίας στο τραγούδι μιας θορυβώδους συντροφιάς («κώμος»), που αποτελούσε το έναυσμα για τη συμμετοχή των πιστών του Διονύσου σε ένα αχαλίνωτο κέφι
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της κωμωδίας (Μέρος Α’)
Ο Αριστοτέλης αναφέρει πως οι ρίζες της κωμωδίας πρέπει να αναζητηθούν σε αυτούς που τραγουδούσαν τα φαλλικά τραγούδια
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της τραγωδίας (Μέρος Η’)
Ένας σωζόμενος κατάλογος νικητών σε δραματικούς αγώνες της Αθήνας περιλαμβάνει ονόματα προδρόμων του Αισχύλου, όπως εκείνα του Χοιρίλου, του Φρυνίχου και του Πρατίνα
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της τραγωδίας (Μέρος Ζ’)
Πρώτος ο Θέσπης, στην 61η Ολυμπιάδα (536/535-533/532 π.Χ.), ανέβασε τραγωδία στα Μεγάλα Διονύσια
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της τραγωδίας (Μέρος ΣΤ’)
Η σύνδεση του λατρευτικού άσματος για τους ήρωες με τη λατρεία του Διονύσου αποτέλεσε καθοριστικό στοιχείο για το περιεχόμενο της εξελιγμένης τραγωδίας
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της τραγωδίας (Μέρος Ε’)
Τα διονυσιακά στοιχεία στην τραγωδία είναι πολλά, αλλά ένα τουλάχιστον στοιχείο δεν είναι τις πιο πολλές φορές διονυσιακό, κι αυτό είναι το υλικό της
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της τραγωδίας (Μέρος Δ’)
Η σημαντικότερη διαπίστωση όσον αφορά την πρώιμη ιστορία της τραγωδίας είναι ότι ο Αρίων παρουσίασε διθυράμβους με λογοτεχνική μορφή χρησιμοποιώντας Σατύρους
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της τραγωδίας (Μέρος Γ’)
Το λεξικό «Σούδα» ονομάζει τον Αρίονα «ευρετήν του τραγικού τρόπου»
Οι απαρχές του δράματος – Η γένεση της τραγωδίας (Μέρος Β’)
Κατά τον Αριστοτέλη, η αφετηρία για την ανάπτυξη του διαλογικού-δραματικού στοιχείου βρίσκεται στον πρωτοτραγουδιστή του διθυράμβου, που στέκεται αντίκρυ του χορού
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442