Δεν είν’ η πρώτη σας φορά που μας πουλήσατε. Το ’χετε ξανακάνει, χρόνια πριν, σ’ άλλους αιώνες, όταν μας ξεπουλούσατε στους Πέρσες. Και όμως ζήσαμε. Κι αντέξαμε σκλαβιές και κούρσα, τα φέραμε δεξά με την αναβροχιά και την ακρίδα. Είμαστε Έλληνες. Δεν καρτερούμε τίποτα, τώρα μας ρίξατε στους Τούρκους το αίμα πότισε πλούσο τη γη κι αλυσοδέσανε βαριά τον Πενταδάχτυλο. Είμαστε Έλληνες. Δεν καρτερούμε τίποτα, τίποτα απ’ την Αθήνα. Είμαστε Έλληνες, Έλληνες του πικρού καιρού και της Απελπισίας.
*Από την ποιητική συλλογή του Μιχάλη Πασιαρδή Ο δρόμος της ποίησης Β’ (1976).
Το κατά Πασιαρδή ξεπούλημα στους Πέρσες σχετίζεται με την Ανταλκίδειο ειρήνη, γνωστή και ως Ειρήνη του Βασιλέως (387/386 π.Χ.), σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες αναγνώριζαν την περσική κυριαρχία στην Κύπρο.
Όσο για τα πάνδεινα που πέρασαν και υπέμειναν καρτερικά οι Έλληνες της Κύπρου (η σκλαβιά και ο ζυγός της δουλείας, οι κουρσάρικες επιδρομές, οι περίοδοι ανομβρίας και ξηρασίας, οι καταστροφές στις σοδειές από τα σμήνη των ακρίδων), αυτά δεν είναι άλλα από τις συμφορές και τις θεομηνίες που επέπρωτο να πλήξουν τη Μεγαλόνησο στο διάβα των αιώνων (εξιστορούνται στο περίφημο Χρονικόν του Μαχαιρά κ.α.).
Ο Μιχάλης Πασιαρδής
Ο βραβευμένος κύπριος λογοτέχνης Μιχάλης Πασιαρδής (Τσέρι Λευκωσίας 1941 – Λευκωσία 2021), ένας από τους πλέον καταξιωμένους εκπροσώπους της λεγόμενης Γενιάς της Ανεξαρτησίας, καταπιάστηκε κυρίως με την ποίηση και τη συγγραφή θεατρικών έργων, ενώ εργάστηκε ως παραγωγός προγραμμάτων στο Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου (ΡΙΚ) επί σειράν δεκαετιών.
Με οδηγό του την πολύμορφη και ζωντανή παράδοση, τις αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου αξίες, ο Πασιαρδής εξέφρασε με το όλο έργο του τα συλλογικά οράματα, αλλά και τις διαψεύσεις των ελπίδων και των ονείρων του κυπριακού ελληνισμού.
Στις 15 Ιουλίου 1974, αποφράδα για τον ελληνισμό ημέρα, η χουντική κυβέρνηση των Αθηνών ανέτρεψε με πραξικόπημα τον τότε Προέδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ’.
Το εν λόγω πραξικόπημα έδωσε ως γνωστόν στην Τουρκία το πρόσχημα που εκείνη αναζητούσε διακαώς, ώστε να πραγματοποιήσει, ύστερα από πέντε μόλις ημέρες, την ολέθρια εισβολή της στη Μεγαλόνησο («Αττίλας Ι», 20-22 Ιουλίου 1974).