Στον Άρη Αλεξάνδρου αφιερωμένη η σημερινή αρθρογραφία μας. Το αξίζει, και με το παραπάνω.

Ο συγγραφέας του «Κιβωτίου», ο μεταφραστής του «Γκοβόστη», ο επιστήθιος φίλος του Ρίτσου, ο απομακρυνθείς και απομονωθείς, ο (αυτο)εξορισθείς, ο ολοφάνερα φέρων τα ίχνη των δοκιμασιών και των δύσκολων ετών.

Ό,τι του πρέπει τώρα είναι ο λόγος τού επίσης σπουδαίου Τάκη Σινόπουλου (αποσπάσματα από τις «Σημειώσεις» του), του ομοτέχνου αλλά όχι και ομοϊδεάτη:


Στον παρόντα χρόνο, στον ενεστώτα χρόνο. Όλα παρόντα. Και τα παρελθόντα και τα παρόντα και τ’ απόντα.

Και κάτι μισοφώτιστα που γίνηκαν, μόλις που πρόφτασες να ιδείς, αργότερα παραμορφώθηκαν — τα μισοφαγωμένα ψέματα που ’ρχονται τώρα ξαφνικά μπερδεύουνε γραφή κι αφήγηση· δεν είναι ψέματα, δεν είναι μήτε ψέματα.

Μνημονικά στοιχεία από το παρελθόν μπαίνουν με ορμή φωτίζοντας το σκηνικό και επαληθεύονται με πράγματα και γεγονότα σήμερα. Έτσι το ποίημα περπατάει μέσα στο χρόνο, εκπορεύεται από το χρόνο του, εμπορεύεται, αν θέλεις, το χρόνο — μην παίζεις με τις λέξεις.

Προσχώσεις, επιχωματώσεις, ήττες και παραφορές. Όσοι αλλαξοπιστήσανε από φόβο, όσοι φοβήθηκαν, ένα τομάρι το είχανε, το πούλησαν.

Με το μαχαίρι που παλαίψαμε, να ’χει καρφώσει τώρα το δικό μας το κορμί.


Στη φωτογραφία του παρόντος άρθρου, ο Άρης Αλεξάνδρου το Μάιο του 1978, λίγον καιρό πριν από το μεγάλο ταξίδι (πηγή: «Τα Ποιητικά», εκδόσεις Γκοβόστη).

Ειδήσεις Σήμερα: