ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

Αυτόπτης μάρτυρας

Γιάννης Ρίτσος: Στα γάντια τουλάχιστον δεν μπαίνουν χειροπέδες

Ο χλιαρός αέρας μιας πανάρχαιης υπομονής

Η δυσεξήγητη ήττα

Τάσος Λειβαδίτης: Πασχίζοντας για το ασύλληπτο και το ανέκφραστο

Πορεία από το γενικό στο ατομικό, από την επανάσταση στην απελπισία

Μια διαχρονική θεώρηση

Γεώργιος Βιζυηνός: Ο μεγάλος αδικημένος (;)

Η κανονική μοίρα όσων θητεύουν στα γράμματά μας

Το γεράκι ζει στις ερημιές

Μάνος Ελευθερίου: Γιατί αγαπώ τον Γκάτσο

Οι μικρές, άγιες καθημερινές κινήσεις

Νόστος ασυντέλεστος

Μανόλης Αναγνωστάκης: Ένας ποιητής της πολιτικής κι ένας πολιτικός της ποίησης

Πολιτική και ποιητική ηθική

Όταν έγινε ιστορία δική μας

Κωστής Παλαμάς: Ένα κομμάτι από τον εαυτό μας κλαίμε

Ανυπέρβλητη η δημιουργία του, ασύγκριτος ο χαμός μας

Το γεγονός που φεύγει σε μνήμη

Νίκος Καββαδίας: Ο τελευταίος μιας σπάνιας οικογένειας

Ματιά αγαθή, παιδική κι ανεξίκακη

Ανέλπιδος αγώνας

Μενέλαος Λουντέμης: Ζήτημα αξιοπρέπειας και προσωπικής ευαισθησίας

Η κωμωδία του Δημοσίου κινδύνου

Κοινωνική κριτική

Γιάννης Κοντός: Χαρτιά σημαδεμένα

Η ποίηση δείχνει όλα τα μαχαίρια της για να σώσει ό,τι μπορεί από τον άνθρωπο

Το αιώνιο παρόν

Γιάννης Σκαρίμπας: Φωνή χουμάτινη και παράχορδη

Θάθελα κάτι για την ποίηση νάλεγα

Η «στάση του αναγνώστη»

Γιώργος Σεφέρης: «Η κούνια μου ακουμπούσε στη βιβλιοθήκη»

Ο Σεφέρης τιμούσε και αγαπούσε τα βιβλία

Δύο «φίλοι»

Ναπολέων Λαπαθιώτης: «Ο καυγαδάκος μας»

Έχει γράψη στίχους λαμπρούς

Ένας θαυματοποιός

Νικόλαος Κάλας: Πρόσωπο περίπου ασύλληπτο

«Θα ’θελα να φτιάξω έναν ουρανό...»

Τέλος θριαμβικό, φωτοβόλο

Κώστας Βάρναλης: Εθνοπαιδευτική πηγή των γενεών

Συγκάθεδρος του Σολωμού, του Παλαμά, του Μακρυγιάννη και του Γληνού

Ο σεβάσμιος πρεσβύτης

Γεώργιος Δροσίνης: Άξιος ενός καλού μνημοσύνου

Ο εκλεκτός και σεμνός λόγιος

Έκφραση βάθους

Γιώργης Παυλόπουλος: Χωρίς ψιμύθια

Τα αδυσώπητα κελεύσματα της μνήμης

0 + 0 = 0

Μιχάλης Κατσαρός: Έζησα σαν Ντενίσοβιτς μια μέρα

Ποιητής το επάγγελμα στίχων

Η μάγισσα

Λευτέρης Παπαδόπουλος: Τα δικά του Σταφύλια της Οργής

Μπορούσε να κάνει θαύματα...

Ύστατη προσπάθεια

Τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;

Έμεινα μόνος τρέμοντας μήπως με δει κανένας που κάποτε του μίλησα για ιδανικά…

Έκστασις

Ναπολέων Λαπαθιώτης: Αληθινός ποιητής

Κραυγή πόνου και διαμαρτυρίας για την ανθρώπινη σκληρότητα

Μικροπράγματα

Τάσος Λειβαδίτης: Πού έκανα το λάθος;

Προσπάθησα να τα προβλέψω όλα

Χρέος ανεξόφλητο

Γιώργος Σεφέρης: Γλώσσα βιωμένη

Ο Σεφέρης μιλά με συγκεκριμένες λέξεις για συγκεκριμένα πράγματα μέσα από τη λειτουργία της συγκεκριμένης του εμπειρίας

Χρώματα και αποχρώσεις

Νίκος Εγγονόπουλος: Πάντοτε ο άνθρωπος βασανιζόταν

«Κάθε πέρυσι και τα λησμονούμε»

Θαύμα

Σωτήρης Σκίπης: Η Μοίρα των Αργοναυτών, η Μοίρα των Ανθρώπων

Θα ’ν’ το ταξίδι μας γεμάτο από ξαφνιάσματα

Σεμνή συνέπεια

Ω, αυτό το «ή»

Αμφίθυμο χαμόγελο μιας αμετάδοτης και αμέτοχης σοφίας