Οι εγκληματικές πράξεις κατά των ζώων ολοένα και αυξάνονται – Γιατί;

Υπάρχουν άνθρωποι που «παλεύουν» για την ευζωία και τα δικαιώματα των ζώων.
Όπως υπάρχουν και εκείνοι, οι οποίοι χωρίς κανέναν δισταγμό, αφαιρούν τη ζωή τους ή τους φέρονται με τον πιο βάναυσο τρόπο.
Άνθρωποι που τα ζώα δεν υπάρχουν στο οπτικό τους πεδίο ή που τα βλέπουν, αλλά αδιαφορούν.

«Ζούμε σε μια εποχή όπου η βία κατά ανθρώπων, ζώων και άγριας ζωής αυξάνεται διαρκώς. Και δυστυχώς, φαίνεται πως η πορεία αυτή δεν πρόκειται να αναστραφεί εύκολα τα επόμενα χρόνια», ισχυρίζεται η πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Νέμεσις και νομικός, Νατάσα Μπομπολάκη.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό της εποχής μας, που ενισχύθηκε μέσα από συγκεκριμένες πολιτικές και κοινωνικές πρακτικές, συνεχίζει, είναι ο ωχαδερφισμός. Μια στάση ζωής που χαρακτηρίζεται από αδιαφορία, παθητικότητα και αποφυγή ευθυνών. Βλέπουμε ανθρώπους να γίνονται μάρτυρες εγκληματικών πράξεων και να επιλέγουν τη σιωπή. Να αρνούνται να ενημερώσουν τις αρχές, να καλύπτουν τον δράστη ή τους δράστες, θεωρώντας ότι «δεν είναι δική τους δουλειά».

Η συγκάλυψη, η σιωπή και η ομερτά για εγκληματικές πράξεις κατά των ζώων

Έχει επικρατήσει η λογική, διαπιστώνει η κύρια Μπομπολάκη, του «να είμαστε εμείς καλά κι ας καίγεται ο κόσμος δίπλα μας».
Αυτή η συγκάλυψη, αυτή η σιωπή, αυτή η ιδιότυπη ομερτά, έχει φτάσει στο απεχθές σημείο να θεωρείται «ρουφιανιά» η καταγγελία μιας αποτρόπαιης πράξης. Αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για πράξη κοινωνικής ευθύνης, ωριμότητας και πολιτισμού.

Όταν οι ποινές δεν εκτίονται στην πράξη και τα υπέρογκα πρόστιμα παραμένουν ανείσπρακτα, χάνεται ο παιδευτικός και παραδειγματικός τους χαρακτήρας

Δυστυχώς, η κοινωνία εξακολουθεί να εμφανίζει βαθιά εχθρικά συναισθήματα απέναντι στα ζώα

Ακούμε, συχνά τη φράση, λέει η πρόεδρος, «εγώ ρουφιάνος δεν γίνομαι», ακόμη κι όταν πρόκειται για τη συγκάλυψη μιας βάναυσης κακοποίησης ή μιας δολοφονίας ζώου.

Όμως, η έννοια του «ρουφιάνου», αφορά αυτόν που προδίδει μια εμπιστοσύνη και όχι εκείνον που συμβάλλει στην αποκάλυψη ενός εγκλήματος.

Το είδαμε ξεκάθαρα στις υποθέσεις των τριών αρκούδων που δολοφονήθηκαν, αλλά και στην περίπτωση της Σίσσυ στη Γαστούνη. Καθώς υπήρξαν αντιδράσεις ακόμη και για τις επικηρύξεις.

Παρ’ όλα αυτά, επισημαίνει η κυρία Μπομπολάκη, υπάρχουν στιγμές που τα γεγονότα συγκρούονται τόσο έντονα με το κοινό περί δικαίου αίσθημα, ώστε ο κόσμος ξεσπά.
Όπως συνέβη με τη Σίσσυ, με τον Ραλφ στα Χανιά, με τη θανάτωση δεκάδων γατών από τη Ζιζέλ, το Πιτ Μπουλ που δρούσε κατόπιν εντολών του ιδιοκτήτη του, και σε πολλές ακόμη υποθέσεις.

Η ατιμωρησία ή η ανεπαρκής τιμωρία των δραστών κακοποίησης και θανάτωσης ζώων εντείνει αυτή τη συσσωρευμένη οργή. Όταν η κοινωνία αντιλαμβάνεται ότι η δικαιοσύνη δεν αποδίδεται, όπως θα έπρεπε, το αίσθημα αδικίας διογκώνεται και, όταν βρει πρόσφορο έδαφος, εκφράζεται με έντονο τρόπο.

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Νέμεσις και οι δικαστικές υποθέσεις – Οι οικονομικές δυσκολίες

Σύμφωνα με την κυρία Μπομπολάκη, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Νέμεσις χειρίζεται μεγάλο αριθμό δικαστικών υποθέσεων που αφορούν εγκλήματα κατά των ζώων.

Το οικονομικό κόστος μέχρι την τελεσιδικία μιας υπόθεσης είναι τεράστιο και αδύνατον να καλυφθεί αποκλειστικά από τις δικές μας δυνάμεις.

Όσα ακούγονται περί κρατικών χρηματοδοτήσεων ή προνομιακής μεταχείρισης, αποτελούν κακόβουλα και ανυπόστατα σχόλια.

Τα έξοδα καλύπτονται από τους ίδιους τους εθελοντές και τους υποστηρικτές μας.

Παράλληλα, οι συνεχείς αναβολές, οι ατελείωτες ώρες αναμονής στα δικαστήρια και η γενικότερη ταλαιπωρία των διαδικασιών αποτελούν σοβαρούς ανασταλτικούς παράγοντες. Παράγοντες που δεν μας επιτρέπουν να παρευρισκόμαστε σε κάθε υπόθεση που θα θέλαμε.

Στην υπόθεση της σκυλίτσας στη Γαστούνη έχουν ήδη δηλώσει παράσταση δύο φιλοζωικοί φορείς. Και θεωρούμε ότι, όταν η υπόθεση φτάσει στο ακροατήριο, η κατηγορία θα υποστηριχθεί πλήρως.

Τι ορίζει ο νόμος γι’ αυτές τις περιπτώσεις – Ποιες οι κυρώσεις και κατά πόσο εφαρμόζονται

Όσον αφορά στο νομικό πλαίσιο, ενημερώνει η κυρία Μπομπολάκη, οι διοικητικές και ποινικές κυρώσεις που προβλέπονται στη χώρα μας είναι ιδιαίτερα αυστηρές. Τόσο για πλημμεληματικές όσο και για κακουργηματικές πράξεις.

Ωστόσο, η προσωπική άποψη της προέδρου είναι ότι η αυστηρότητα μιας ποινής δεν αρκεί από μόνη της. Όταν οι ποινές δεν εκτίονται στην πράξη και τα υπέρογκα πρόστιμα παραμένουν ανείσπρακτα, χάνεται ο παιδευτικός και παραδειγματικός τους χαρακτήρας.

Σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, δίνει την πληροφορία, οι ποινές φυλάκισης είναι μικρότερες, αλλά εκτίονται.

Τα πρόστιμα είναι χαμηλότερα, αλλά καταβάλλονται. Εκεί βρίσκεται η ουσία της αποτρεπτικής λειτουργίας του νόμου.

Η στάση της κοινωνίας και η λύση για την προστασία των ζώων

«Δυστυχώς, τα αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στα ζώα εξακολουθούν να είναι εχθρικά. Καθημερινά διαπιστώνουμε πόσο βαθιά ριζωμένη παραμένει η απαξίωση, η απέχθεια και πολλές φορές το μίσος απέναντί τους», τονίζει η κυρία Μπομπολάκη.

Πρόκειται για μια κατάσταση, υπογραμμίζει, που απαιτεί ριζικές αλλαγές.

Εδώ και 25 χρόνια, προσωπικά, και ακόμη περισσότερα χρόνια πολλοί άλλοι εθελοντές, παρακολουθούμε ένα πρόβλημα που όχι μόνο δεν επιλύεται, αλλά συχνά επιδεινώνεται.

Η πολιτική του «βήμα-βήμα» που ακολουθεί διαχρονικά η Πολιτεία, ισχυρίζεται η κυρία Μπομπολάκη, δεν αποτελεί λύση. Είναι μετάθεση ευθυνών, είναι αποφυγή σύγκρουσης με κατεστημένα συμφέροντα, είναι έλλειψη πολιτικής βούλησης και φιλοζωικής παιδείας από μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού της χώρας.

Η πρόεδρος υποστηρίζει ότι το μοντέλο που εφαρμόζεται επί δεκαετίες έχει αποτύχει.

Η Ευρώπη μάς δείχνει ξεκάθαρα ότι οι λύσεις βρίσκονται σε ένα τρίπτυχο: παιδεία, ενημέρωση, αποτελεσματικοί νόμοι, έλεγχος εφαρμογής της νομοθεσίας. Τίποτα από αυτά δεν υπάρχει παρά αποσπασματικές, επιδερμικές παρεμβάσεις. Χωρίς αυτά, οι νόμοι παραμένουν γράμμα κενό και τα ζώα συνεχίζουν να μένουν απροστάτευτα.

Η διαρκής επίκληση της λογικής «βήμα-βήμα» δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έκφραση μιας πολιτικής που δεν τολμά να προχωρήσει στις βαθιές και αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Είναι μια πολιτική που διατηρεί την κοινωνία σε αναμονή και αδράνεια.

Η πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Νέμεσις για το Περιβάλλον, τα Ζώα και το αντί – κυνήγι και νομικός, Νατάσα Μπομπολάκη

Καταληκτική φράση της κυρίας Μπομπολάκη είναι: «Με τους σημερινούς ρυθμούς, ίσως το 3026 να μπορούμε να μιλάμε για κάποια πραγματικά ορατή αλλαγή».