Φάρα Φόσετ: 17 χρόνια χωρίς τον Άγγελο που μας έμαθε να κοιτάμε ψηλά – Το όπλο, η κακοποίηση, η μάχη

«Σε όλη τη διαδρομή της ζωής μου, διατήρησα μια ισχυρή πίστη στη δύναμη του ανθρώπινου πνεύματος να ξεπερνά τις αντιξοότητες» είπε η Φάρα Φόσετ, τον Οκτώβριο του 2006. Τότε που το poster girl της αμερικανικής αθωότητας με την πλούσια κόμη επέλεξε να συστηθεί ξανά στον κόσμο -όχι πια ως λαμπερό αρχέτυπο αλλά ως μια γυναίκα απόλυτα συμβιβασμένη με τη θνητότητα, έτοιμη να δώσει την πιο άγρια μάχη της ζωής της.

Σήμερα συμπληρώνονται 17 χρόνια από το πρωινό της 25ης Ιουνίου 2009, όταν μία από τις πλέον επιδραστικές ξανθιές της ποπ κουλτούρας άφησε την τελευταία της πνοή στα 62 της χρόνια. Η απουσία της, αντί να ξεθωριάζει με τον χρόνο, αποκαθιστά το εκτόπισμα της, αυτό που εύλογα της άξιζε από την πρώτη στιγμή.

Είναι απολύτως αδύνατον να υπερτιμήσει κανείς την πολιτισμική ισχύ αυτής της γυναίκας έγραφαν οι Los Angeles Times στο In Memoriam μετά την απώλεια της.

«Η Φάρα Φόσετ δεν ήταν απλώς μια ακόμη όμορφη ηθοποιός που βρέθηκε στο σωστό timing στο σωστό studio. Πριν εμφανιστεί η πριγκίπισσα Νταϊάνα για να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του κοινού με το είδωλό του, η Φάρα ήταν η πρώτη αυθεντική, παγκόσμια σταρ με φωτογένεια που κέρδιζε με την αύρα καλωσύνης· ένα πλάσμα τόσο εξωπραγματικά ελκυστικό, που την ίδια στιγμή εξέπεμπε μια σχεδόν αρχετυπική οικειότητα. Ένιωθες, απλά, ότι ήταν ένα προσιτό κορίτσι, μια γυναίκα χωρίς διάθεση για έχθρες. Γελούσε και ήθελε να γελούν και οι άλλοι γύρω της, με ειλικρίνεια» έγραψε η Μαίρη ΜακΝαμάρα.

«Η Φάρα είχε κουράγιο, είχε δύναμη και είχε πίστη», είπε την ημέρα του θανάτου της η συμπρωταγωνίστριά της στους Αγγέλους του Τσάρλι, Τζάκλιν Σμιθ. «Και τώρα έχει γαλήνη καθώς βρίσκεται ανάμεσα σε αληθινούς αγγέλους»

Αυτό είναι ένα tribute στο κορίτσι με το lip gloss και τη χαίτη.

Ξεκίνημα με μοτίβο κλασικού, χολιγουντιανού παραμυθιού. Η Φόσετ, μια Τεξανή γέννημα-θρέμα ανακαλύφθηκε τυχαία από ένα κυνηγό ταλέντων. Ήταν σπουδάστρια στο Όστιν, αλλά ήταν πασπαλισμένη με λάμψη. Η Φόσετ μαζεύει τις βαλίτσες της για το Λος Άντζελες το 1968 και ξεκινά να δουλεύει ως μοντέλο αμέσως.

Η ίδια δεν είχε σκοπό να γίνει άλλη μία στάρλετ στη σειρά παραγωγής των στούντιο. Χωρίς καν να το επιδιώξει συνειδητά, άρχισε να ιδρύει, μόνη της, ολόκληρες βιομηχανίες. Ας αφήσουμε στην άκρη τις ελαφρώς soft-porn διαφημίσεις της για τη Wella Balsam. Η Φάρα Φόσετ πέτυχε ένα μοναδικό ποπ ορόσημο (ναι, υπάρχουν τέτοια) καθιερώνοντας μια επανάσταση από τρίχες.

Η Φόσετ έδωσε στα εκατομμύρια των γυναικών μια εναλλακτική απέναντι στο αυστηρό, γεωμετρικό καρέ που είχε επιβάλει τότε η ολυμπιονίκης του καλλιτεχνικού πατινάζ Ντόροθι Χάμιλ.

Απέναντι σε αυτό η Φόσετ -τα μαλλιά της Φόσετ-, έκανε κάθε γυναίκα στις ΗΠΑ να αγοράσει πιστολάκι, ηλεκτρικό ψαλίδι και να κάθεται μπροστά από τον καθρέφτη διεκδικώντας την απελευθέρωση στην εικόνα.

Μετά τη Φόσετ ήθελαν όλες το αέρινο, ανεπιτήδευτο, λιονταρίσιο γύρισμα των μαλλιών προς τα πίσω. Ένα look που έγινε συνώνυμο της δεκαετίας του ‘7ο

Η Φόσετ βγήκε αλώβητη από επικριτικές φωνές του πουριτανισμού, έκανε μια περίφημη (και περήφανη) εμφάνιση στο Late Show With David Letterman και με ένα χαμόγελο που έσβηνε τραύματα (ο καταδικασμένος γάμο της με τον The Six Million Dollar Man Λι Μέιτζορς) η Φόσετ είχε μια μόνιμη, ατσαλάνια αποφασιστικότητα να αποδείξει ότι μπορούσε να παίξει ενάντια στην εικόνα της και να αψηφήσει τις προσδοκίες -το έκανε με τις ταινίες που ακολούθησαν μετά -ταινίες που την ανέδειξαν σε πρότυπο για κάθε ηθοποιό που είχε μπει σε καλούπια, για κάθε σταρ του οποίου το ταλέντο είχε αμφισβητηθεί.

Αλλά, το πιο σημαντικό με όρους ποπ κουλτούρας έγινε μια όμορφη με όπλο. Μόνο μετά την εμφάνιση της Φόσετ στους Άγγελους του Τσάρλι -μέσα σε μια σεζόν βοήθησε τη σειρά να γίνει μια εμβληματική και επιδραστική επιτυχία στη βιομηχανία της τηλεόρασης- οι γυναίκες μπορούσαν να πολεμούν το έγκλημα χωρίς να θυσιάζουν τη θηλυκότητα τους στο πεδίο της μάχης.

Πριν από την Τζιλ Μονρόε, τον χαρακτήρα που υποδύθηκε η Φόσετ μόλις για μια σεζόν αλλά σημάδεψε όλη τη σειρά, και την παρέα της, υπήρχε μόνο η Πέπερ Άντερσον της Αστυνομικίνας. Ο θρυλικός χαρακτήρας που υποδύθηκε η ηθοποιός Άντζι Ντίκινσον στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά προβλήθηκε από το 1974 έως το 1978, θεωρείται ορόσημο στα τηλεοπτικά χρονικά ως η πρώτη αστυνομική σειρά που επικεντρώθηκε σε γυναίκα πρωταγωνίστρια. Έσπασε στερεότυπα, έφερε στην Ντίκινσον αρκετές υποψηφιότητες για Emmy και Χρυσές Σφαίρες, όμως ήταν πολύ πιο σκληρή από τη Φόσετ και τους άλλους, γεμάτους ζωή, Αγγέλους που φτερούγισαν στη μικρή οθόνη.

«Παρακολούθησα τη μυθολογία της Φόσετ να ξετυλίγεται παράλληλα με το ακμάζον, στη συνέχεια φθίνον, αμερικανικό γυναικείο κίνημα, μη καταλαβαίνοντας ακριβώς τι έβλεπα μέχρι να περάσουν πολλά χρόνια» σχολιάζει η ΜακΝαμάρα στους LAT.

Μόνο μετά την εμφάνιση της Φόσετ στους Άγγελους του Τσάρλι -μέσα σε μια σεζόν βοήθησε τη σειρά να γίνει μια εμβληματική και επιδραστική επιτυχία στη βιομηχανία της τηλεόρασης- οι γυναίκες μπορούσαν να πολεμούν το έγκλημα χωρίς να θυσιάζουν τη θηλυκότητα τους στο πεδίο της μάχης

«Η Φόσετ σίγουρα φαινόταν μια απίθανη προσθήκη σε οποιαδήποτε συζήτηση για τον φεμινισμό. Ήταν, άλλωστε, η τελευταία από τις κλασικές pin-up girls. Ήταν ένα όμορφο κορίτσι με μαγιό, υπέροχα μαλλιά και ένα υπέροχο χαμόγελο. Δεν φορούσε καν μπικίνι στις αφίσες των προϊόντων που διαφήμιζε. Όταν έκανε το ντεμπούτο της στο Charlie’s Angels, γρήγορα έγινε σαφές ότι δεν ήταν σπουδαία ηθοποιός, αλλά αυτό δεν είχε σημασία. Η ιδέα μιας ομάδας αστυνομικών, που είχαν βαρεθεί να είναι υποβιβασμένες σε δουλειές γραφείου, να εργάζονται ως ντετέκτιβ για μια φωνή, ήταν πολύ καλή για να είναι αληθινή. Ήταν σαν τα κορίτσια του Μποντ να είχαν αποφασίσει να διεκδικήσουν το δικό τους μύθο» προσθέτει.

Για αναλυτές της τηλεόρασης οι Άγγελοι -με αυτά τα χαμόγελα με περίγραμμα lip gloss που έσβηναν στη στιγμή καθώς αντιμετώπιζαν δολοφόνους- ήταν οι τέλειες μεταβατικές φεμινίστριες. Όμορφα κορίτσια που δεν έπαιρναν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά, αλλά που μαζί μπορούσαν ακόμα να αντιμετωπίσουν τους κακούς. Αυτή ήταν η γυναικεία ενδυνάμωση με την οποία οι μάζες μπορούσαν να ταυτιστούν -και το έκαναν με την τηλεθέαση να επιβεβαιώνει τη μαζική υποδοχή του εγχειρήματος.

Ναι, οι Άγγελοι του Τσάρλι ήταν κιτς, αλλά μέσα σε αυτό το περιτύλιγμα είναι, επιτέλους, διακριτή η επανάσταση.

Οι Άγγελοι ήταν ενωμένες ως μια γροθιά, δεν χρειαζόταν απαραίτητα να μισούν όλους τους άντρες (μόνο τους κακούς), ήταν πολύ εντάξει να συμμετέχουν σε ένα περίεργο χαρέμι επικίνδυνης εργασίας, αλλά σίγουρα έπρεπε να μπορούν να τρέξουν, να ιδρώσουν και να κρατήσουν την γοητεία τους ανέπαφη -ειδικά όταν έδειχναν πως ξέρουν και καράτε.

Όταν ο γάμος της με τον Άνθρωπο των Έξι Εκατομμυρίων Δολαρίων, Λι Μέιτζορς, κατέρρευσε κάτω από το βάρος της δημοσιότητας, και η μετέπειτα θυελλώδης, άγρια σχέση της με τον Ράιαν Ο’ Νιλ άρχισε να τροφοδοτεί καθημερινά τα σκανδαλοθηρικά έντυπα, η Φάρα Φόσετ κινδύνευσε σοβαρά να γίνει η καρικατούρα του εαυτού της

Όταν ο γάμος της με τον Άνθρωπο των Έξι Εκατομμυρίων Δολαρίων, Λι Μέιτζορς, κατέρρευσε κάτω από το βάρος της δημοσιότητας, και η μετέπειτα θυελλώδης, άγρια σχέση της με τον Ράιαν Ο’ Νιλ άρχισε να τροφοδοτεί καθημερινά τα σκανδαλοθηρικά έντυπα, η Φάρα Φόσετ κινδύνευσε σοβαρά να γίνει η καρικατούρα του εαυτού της. Οι παρωδίες για τα μαλλιά της έδιναν και έπαιρναν, και η περίεργη εμφάνισή της στην εκπομπή του Ντέιβιντ Λέτερμαν άφηνε περίεργα υπονοούμενα.

Μπροστά στον κίνδυνο να γίνει θύμα και βορά στον έλεος των κυνηγών του λαμπερού δράματος, η Φόσετ έκανε αυτό που έχει γίνει πλέον ο Κανόνας 1 στον Οδηγό Όμορφων Κοριτσιών για μια Καριέρα στην Υποκριτική.

Πήρε έναν ρόλο στον οποίο φαινόταν απλά απαίσια και χόρεψε επάνω στις στάχτες των στερεότυπων που της φόρτωσαν.

Το The Burning Bed, βασισμένο στην αληθινή ιστορία της Φρανσίν Χιουζ, σόκαρε όταν προβλήθηκε στο NBC ένα Σάββατο βράδυ. Μέχρι τότε η έμφυλη βία δεν ήταν κάτι που άγγιζες στο τηλεοπτικό μενού -μέχρι που την σέρβιρε σε όλους το αγαπημένο κορίτσι τους, η Φόσετ.

Η Φόσετ έγινε ξενιστής και όχημα για να φέρει στην prime time την έμφυλη βία, την κακοποίηση και το τραύμα. Σε ρόλους που τσάκιζε την εικόνα της, χόρεψε επάνω στις στάχτες των στερεότυπων που της φόρτωσαν

Η ερμηνεία της Φόσετ επιβεβαίωσε πως ήταν πολλα περισσότερα από μια χαμογελαστή καλλονή. Ως Φρανσίν Χιούζ, τη γυναίκα που έζησε 13 χρόνια φρικτής ενδοοικογενειακής κακοποίησης από τον πρώην σύζυγό της, Μίκι Χιούζ, ο οποίος τη χτυπούσε, την απειλούσε, κατέστρεφε τα πράγματά της και τρομοκρατούσε τα παιδιά τους, κάνοντάς την να πιστεύει ότι αν έφευγε, θα έχανε τη ζωή της η Φόσετ έδειξε στα καθιστικά των νοικοκυραίων πως τα μυστικά πρέπει να αποκαλυφθούν.

Στις 9 Μαρτίου 1977, στο Ντάνσβιλ του Μίσιγκαν, μετά από άλλη μια βάναυση ημέρα που περιλάμβανε ξυλοδαρμό και σεξουαλική κακοποίηση, η Φρανσίν έφτασε στο όριο της αντοχής της· ενώ ο Μίκι κοιμόταν μεθυσμένος, πήρε την αδύνατη απόφαση να τερματίσει τον κύκλο της βίας, έβαλε φωτιά στο κρεβάτι του, απομάκρυνε τα παιδιά της σε ασφαλές μέρος και οδήγησε μέχρι το αστυνομικό τμήμα για να ομολογήσει.

Στη δίκη που ακολούθησε, η Φρανσίν κρίθηκε αθώα λόγω προσωρινής παραφροσύνης, σε μια από τις πρώτες δικαστικές υποθέσεις όπου το «σύνδρομο της κακοποιημένης γυναίκας» αναγνωρίστηκε ως νομική υπεράσπιση, με την ίδια την εισαγγελία να παραδέχεται τη σοβαρότητα της κατάστασής της.

«Αν το να βλέπεις την ταινία ως παιδί ήταν σπαρακτικό, το να μαθαίνεις την πραγματική ιστορία ως ενήλικας είναι ακόμη πιο οδυνηρό, καθώς βλέποντας το αληθινό πρόσωπο της Φρανσίν και κατανοώντας τι υπέμεινε, όλα αποκτούν τη σωστή τους διάσταση« γράφει στο Reddit μια γυναίκα που θυμάται το τραύμα να βλέπει τη Φόσετ να καίει τον κακοποιητή της για την ελευθερία. Και μετά να αναζητήσει την αληθινή ιστορία πίσω από την ταινία για να μάθει πως η Φρανσίν κατάφερε τελικά να ξαναχτίσει τη ζωή της.

Παντρεύτηκε ξανά, έγινε νοσοκόμα προσφέροντας φροντίδα σε άλλους ανθρώπους και έζησε ήρεμα μέχρι τον θάνατό της το 2017.

Η Φόσετ έφερε στους ώμους της μια αφύπνιση και μια κραυγή. Έφερε στην οθόνη μια ιστορία αληθινού εγκλήματος, επιβίωσης, τραύματος και κάθαρσης. Όταν η τηλεόραση επέμενε να μη θέλει να δει και, πάνω απ’ όλα, να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη των πραγματικών ανθρώπων που κρύβονται πίσω από τους τίτλους των ειδήσεων η Φόσετ την ανάγκασε να αναθεωρήσει θυσιάζοντας (με προθυμία) το χαρακτηριστικό, ανέμελο προφίλ της.

Το The Burning Bed της χάρισε μια υποψηφιότητα για Emmy και της έδωσε την ευκαιρία να επανέλθει στο θέμα της έμφυλης βίας με τις Ακρότητες (Extremities). Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Γουίλιαμ Μαστοσιμόνε, οι Ακρότητες βρίσκουν τη Φόσετ στο ρόλο μια γυναίκας που μετά το βιασμό της, ορκίζεται εκδίκηση και από θύμα γίνεται τιμωρός. Ήταν μια ακόμη ιστορία για την έμφυλη βία, πιο ακραία αλλά σίγουρα σημείο των καιρών που είχαν αλλάξει.

Φέρνοντας την ιστορία (τόσο στο θέατρο όσο και στο σινεμά) μιας γυναίκας, θύμα απόπειρας βιασμού που καταφέρνει να παγιδεύσει τον θύτη της και να τον υποβάλει σε μια ψυχολογική και σωματική τρομοκρατία σε καιρούς που η αμερικανική κοινωνία άλλαζε -οι γυναίκες ήταν θυμωμένες και οι άντρες έπρεπε να μάθουν να ακούν- η Φόσετ χρησιμοποίησε την ίδια της την ομορφιά ως «δούρειο ίππο» – έκανε το κοινό να δεχτεί μια σκληρή, σχεδόν βίαιη ιστορία γυναικείας αντεπίθεσης, ακριβώς επειδή την ιστορία αυτή την αφηγούνταν το αγαπημένο κορίτσι της Αμερικής.

Πολλές γυναίκες αρθρογράφοι επιμένουν πως η Φόσετ δεν ήταν φεμινίστρια. Η ίδια δεν αναφέρθηκε ποτέ σε αυτό. Σίγουρα όμως, στη μάλλον σύντομη καριέρα της, επέμεινε να αλλάξει τα στεγανά με τον οποίο οι γυναίκες απαθανατίζονταν και στην ποπ κουλτούρα που διαμορφώνει συνειδήσεις

Ανέτρεψε τις προσδοκίες, κέρδισε άλλες δύο υποψηφιότητες για Emmy (για τα Small Sacrifices και The Guardian) και απέδειξε ότι το ταλέντο της ήταν κρυμμένο πίσω από τα λευκά, άσπιλα δόντια της.

Πολλές γυναίκες αρθρογράφοι επιμένουν πως η Φόσετ δεν ήταν φεμινίστρια. Η ίδια δεν αναφέρθηκε ποτέ σε αυτό, εμφανίστηκε στο Playboy δύο φορές, κάτι που δεν ήταν μέρος του τυπικού φεμινιστικού βιογραφικού της -αν και η δεύτερη φορά ήταν όταν έκλεισε τα 50, κάτι που θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι ήταν μια μετα-φεμινιστική δήλωση.

Σίγουρα πάντως, στη μάλλον σύντομη καριέρα της, έφερε πολλές σημαντικές αλλαγές στον τρόπο που αντιμετωπίζονταν οι γυναίκες, στην τηλεόραση και στην ποπ κουλτούρα που διαμορφώνει συνειδήσεις. Κάτι που σίγουρα δεν θα περίμενε κανείς από το κορίτσι με τα χρυσά μαλλιά και το τέλειο χαμόγελο.

Το κορίτσι εκείνου του poster.

Όταν διαγνώστηκε με καρκίνο του πρωκτού το 2006, το Χόλιγουντ πάγωσε. Ήταν μια ασθένεια που κουβαλούσε ένα άδικο κοινωνικό στίγμα, μια πάθηση για την οποία οι stars της πρώτης γραμμής συνήθως σιωπούσαν. Όχι όμως η Φάρα.

Για τους επόμενους μήνες, η μάχη φάνηκε να κερδίζεται. Τον Φεβρουάριο του 2007, ακριβώς στα 60ά της γενέθλια, οι γιατροί την ανακήρυξαν ελεύθερη καρκίνου. Η χαρά όμως κράτησε μόλις τρεις μήνες. Τον Μάιο της ίδιας χρονιάς, σε μια εξέταση ρουτίνας, ανακαλύφθηκε ότι ο καρκίνος είχε επιστρέψει, κάνοντας επιθετική μετάσταση στο συκώτι της.

Αντί να κλειστεί σε μια ιδιωτική κλινική μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, η Φάρα πήρε μια ριζοσπαστική απόφαση. Μαζί με την πολύ στενή της φίλη, Αλάνα Στιούαρτ, άρχισε να καταγράφει με μια ερασιτεχνική κάμερα κάθε στιγμή της θεραπείας της. Ταξίδεψε μέχρι τη Γερμανία για να δοκιμάσει πρωτοποριακές, εναλλακτικές μεθόδους σε συνδυασμό με χημειοθεραπείες, δείχνοντας στην οθόνη το σώμα της να εξασθενεί, τα μαλλιά της να χάνονται, αλλά το βλέμμα της να παραμένει πεισματικά ζωντανό.

Το υλικό μονταρίστηκε για να προβληθεί ως ντοκιμαντέρ. Το σπαρακτικό Farrah’s Story, στο οποίο η ίδια είχε και τον ρόλο του executive producer, προβλήθηκε τον Μάιο του 2009, συγκεντρώνοντας εκατομμύρια τηλεθεατές και μια υποψηφιότητα για Emmy. Ήταν η τελευταία της κατάθεση ψυχής, λίγες εβδομάδες πριν από το τέλος.

Όταν διαγνώστηκε με καρκίνο του πρωκτού το 2006, το Χόλιγουντ πάγωσε. Ήταν μια ασθένεια που κουβαλούσε ένα άδικο κοινωνικό στίγμα, μια πάθηση για την οποία οι stars της πρώτης γραμμής συνήθως σιωπούσαν. Όχι όμως η Φάρα

Το πρωί της 25ης Ιουνίου 2009, στις 9:28 π.μ., η Φάρα Φόσετ άφησε την τελευταία της πνοή στο St. John’s Health Center στη Σάντα Μόνικα. Δίπλα της βρίσκονταν οι άνθρωποι που την αγαπησαν βαθιά: ο σύντροφος της ζωής της Ράιαν Ο’ Νιλ, η Αλάνα Στιούαρτ, η στενή της φίλη Μέλα Μέρφι και ο γιατρός της, Λόρενς Πίρο.

«Έφυγε. Τώρα ανήκει στους αιώνες», δήλωσε συντετριμμένος ο Ράιαν Ο’ Νιλ στο περιοδικό People. «Ήταν μέσα και έξω από τις αισθήσεις της όλη τη νύχτα. Της μιλούσα, της έλεγα πόσο πολύ, μα πόσο πολύ την αγαπώ. Τώρα είναι με τη μητέρα της, την αδερφή της και τον Θεό της».

Λίγες ώρες πριν σβήσει οριστικά, η Φάρα Φόσετ ψέλλισε τις τελευταίες της λέξεις. Δεν ήταν λόγια για τη δόξα, τα φώτα, ή την καριέρα που άλλαξε την τηλεόραση. Ήταν ένα όνομα, επαναλαμβανόμενο με έναν σχεδόν απεγνωσμένο ψίθυρο: «Ρέντμοντ».

Η τελευταία της έννοια, η τελευταία της αγωνία, ήταν ο γιος της, Ρέντμοντ Ο’ Νιλ. Η φίλη της, Μέλα Μέρφι, έσκυψε πάνω της και της υποσχέθηκε: «Θα τον προσέχω εγώ. Μην ανησυχείς, μπορείς να φύγεις τώρα». Μόνο τότε ηρέμησε.

«Η Φάρα είχε κουράγιο, είχε δύναμη και είχε πίστη», είπε την ημέρα του θανάτου της η συμπρωταγωνίστριά της στους Αγγέλους, Τζάκλιν Σμιθ. «Και τώρα έχει γαλήνη καθώς βρίσκεται ανάμεσα σε αληθινούς αγγέλους».

«Θα μου λείπει κάθε μέρα. Όταν σκέφτομαι τη Φάρα, θα θυμάμαι την καλοσύνη της, το κοφτερό, στεγνό της χιούμορ και, φυσικά, το υπέροχο χαμόγελό της» είπε η άλλη σύντροφος της στη σειρά, η Κέιτ Τζάκσον. «Είχε ένα εξαιρετικό ταλέντο, πολύ μεγαλύτερο από τις περισσότερες πρωταγωνίστριες του κινηματογράφου που έχω δει» είπε ο σπουδαίος Ρόμπερτ Ντιβάλ, που είχε δουλέψει μαζί της στο The Apostle.

Η Φάρα Φόσετ απέδειξε κάτι που θα έπρεπε να κάνει τη ζωή όλων μας λίγο πιο εύκολη: δεν χρειάζεται να έχεις πίσω σου μια τεράστια, ατέλειωτη φιλμογραφία, ούτε εκατοντάδες ρόλους για να αφήσεις ένα ανεξίτηλο, βαθύ αποτύπωμα στον κόσμο. Χρειάζεται απλώς να έχεις εκτόπισμα, αλήθεια και τη γενναιότητα να τσαλακώνεσαι όταν όλοι σε θέλουν τέλειο.

Δεκαεφτά χρόνια μετά το θάνατό της, η Φάρα Φόσετ αξίζει να μνημονεύεται ως εκείνο το ηλιόλουστο, γεμάτο αυτοπεποίθηση κορίτσι των 70s. Mε τη χρυσή χαίτη της να ανεμίζει όσο επιβεβαιώνει πως, ακόμα και στο εφήμερο τσίρκο του Χόλιγουντ, μπορείς να παραμείνεις όμορφος, αξιοπρεπής και απόλυτα ειλικρινής μέχρι τέλους.