Διαβάζοντας κείμενα όπως η προ ολίγου δημοσιευθείσα επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά—κείμενα με ρωμαλέο λόγο και απαράμιλλη καθαρότητα νοημάτων, που ευτυχώς διασώζονται στο Ιστορικό Αρχείο μας—, πείθομαι ολοένα και περισσότερο ότι η αντοχή στο χρόνο, ο επικαιρικός χαρακτήρας, αποτελεί τη λυδία λίθο της συγγραφικής δραστηριότητας που συμπορεύεται με την καθαυτό δημοσιογραφία, στο πλαίσιο της συμμετοχής των πνευματικών ανθρώπων στο κατά Μαρωνίτη «δημοσιογραφικό παιχνίδι».
Ο Γιανναράς γράφει για την αλήθεια, για το κύρος της αλλά και για τη διαστροφή της.
Γράφει για την αξία της αλήθειας αυτής καθαυτήν και για την αναξιότητα των εκπροσώπων της.
Γράφει για τα κριτήρια της ακατάπαυστης κριτικής που ασκούμε επί παντός του επιστητού, για την πιθανή πνευματική νηπιότητα των κριτηρίων μας αυτών.
Γράφει για τους «καθαρούς» που διαδέχονται τους «φαύλους» δίχως τίποτα στην πραγματικότητα να αλλάζει, για την ατελέσφορη αντικατάσταση ενός αποτυχημένου σχήματος αντικειμενοποιημένης αλήθειας από ένα άλλο, «σωστότερο» σχήμα, με πιο εντυπωσιακές απλώς επιφάσεις αντικειμενικότητας και κύρους.
Και μολονότι γράφει πριν από μισόν και πλέον αιώνα, το 1973, έχει κανείς την αίσθηση ότι γράφει (και) για το σήμερα, (και) για το τώρα.
Η προσέγγιση της τραγωδίας των Τεμπών —και των πολλαπλών πολιτικοκοινωνικών προεκτάσεών της— μέσα από το προεκτεθέν πρίσμα του Γιανναρά είναι όχι μόνο προδήλως εφικτή αλλά και αναμφίβολα ουσιαστική.
Σύμφωνα με την ψυχολογία, το να λέει κάποιος παθολογικά ψέματα δεν θεωρείται ξεχωριστή ψυχική διαταραχή. Πρόκειται περισσότερο για ένα μοτίβο συμπεριφοράς
Σε παγκόσμια πρώτη από τον καλλιτεχνικό οργανισμό Altera Pars το «Lost & Found» της Nalini Vidoolah Mootoosamy, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου, συνεχίζει την πορεία του και μετά το Πάσχα.
Η παράσταση «Η Ευτυχία της Αργιθέας» επιχειρεί να δώσει φωνή σε όσες ζωές έμειναν στο περιθώριο της Ιστορίας, χωρίς εξιδανίκευση και χωρίς διδακτισμό — μόνο με παρουσία.
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας