Όταν ο Τάσος Μπιρσίμ άφησε το μπαρκάρισμα στον Πειραιά και αγκάλιασε τους τηλεοπτικούς δέκτες

Ο Στάμος Μπιρσίμ, γιός του σκηνοθέτη Τάσου Μπιρσίμ ή αλλιώς του μάγου πίσω από τα debate όπως τον αποκαλούσαν οι εφημερίδες της εποχής στα πρωτοσέλιδα τους, έγραψε τις πρώτες πρωινές ώρες: «Καληνύχτα πατέρα. Άντεξες. Θαρραλέα πολέμησες και μέχρι την τελευταία πνοή σου η κάμερά σου σταθερή. Θετική. Φωτεινή. Όπως και η ζωή σου, η καριέρα σου. Η οικογένειά σου. Όλους τους αγκάλιαζες με την πιο μεγάλη προστατευτική αγκαλιά. Να τους καθοδηγήσεις. Να τους αγαπήσεις. Να τους συμβουλέψεις. Ώρα να ξεκουραστείς πατέρα. Αντίο».

Το κινηματογραφικό μικρόβιο

Ο σκηνοθέτης Τάσος Μπιρσίμ, ο οποίος μας κοιτά πια από ψηλά, είχε το μικρόβιο του «κινηματόγραφου», όπως έλεγε η γιαγιά του, με εκείνον να υπογραμμίζει με την φωνή του τον λανθασμένο τονισμό με παιγνιώδη διάθεση σε μια παλαιότερη αυγουστιάτικη συνέντευξη με την Ειρήνη Νικολοπούλου, η οποία πραγματοποιήθηκε στο μέρος όπου σκίρτησε η καρδιά του, τον τόπο του, το Λεωνίδιο.

Ο Μπιρσίμ, καθώς της μιλούσε για την πολυκύμαντη πορεία της ζωής του, κάθονταν στωικά σε μια ξύλινη καρέκλα ενώ πίσω του ξεπρόβαλε η θάλασσα και το φεγγάρι, το οποίο σε τέσσερις ημέρες θα γίνονταν «τέλειο» όπως εκείνος σχολίασε.

Δεν έζησε για πολλά χρόνια στην ιδιαίτερη πατρίδα του. Όπως ο ίδιος εξιστόρησε: «Δεν το έζησα το Λεωνίδιο, την Τσακωνιά όπως λέμε, έφυγα πολύ μικρός και έφυγα γιατί δεν γινόταν να μείνω. Ήμασταν τρία αγόρια. Πήγα στον Πειραιά για να μπαρκάρω στα καράβια, αλλά επειδή από μικρός ήμουν στον κινηματόγραφο, είχα το μικρόβιο και ξεκίνησα να πηγαίνω στην σχολή, ξεκίνησα τα πάντα με αυτή τη δουλειά».

Ο σκηνοθέτης μπορεί να μην μπάρκαρε στον Πειραιά, όμως μπάρκαρε με την κάμερα του σε όλα τα καθοριστικά γεγονότα του τόπου από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και έπειτα. Ο Τάσος Μπιρσίμ, έμεινε στην νεότερη ιστορία της Ελλάδας, ως ο πρωτεργάτης της κάλυψης των σημαντικών συμβάντων του τόπου.

Τελετή του Ευρώ το 2002, εγκαίνια του Αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος το 2001, εγκαίνια της Γέφυρας του Ρίου Αντιρίου το 2004, τελετή Millennium το 2000, σε όλα τα μεγάλα και τα σπουδαία για τους ανθρώπους της χώρας, ο Μπιρσίμ ήταν εκεί.

«Σαν να ήταν στην ταράτσα τους»

Η μαεστρία του έγκειτο στο ότι από πολύ νωρίς είχε καταλάβει ότι οι τηλεοπτικές συγκεντρώσεις είναι πράγματι για την τηλεόραση. Σε μια εποχή όπου στην οθόνη κυριαρχούσαν τα κοντινά και μονότονα πλάνα, ο Μπιρσίμ έβγαζε συνεχώς άσσους από το μανίκι του, είτε αυτοί ήταν τα μακρινά πλάνα ώστε ο θεατής να παίρνει μια ουσιαστική γεύση του γεγονότος, είτε αυτό ήταν ο κόσμος να φωτίζεται δεόντως, ώστε να φανεί το μεγαλείο του και ο παλμός του.

«Αυτό που ήθελα εγώ να δώσω με τους συνεργάτες ήταν να το δουν από την εικόνα την δική μας, από την εικόνα την δική μου, σαν να ήταν στην ταράτσα τους και νόμιζω πως το πετύχαμε» συνήθιζε να απαντά όταν οι δημοσιογράφοι τον ρωτούσαν για την σκηνοθετική του σκοπιά όσον αφορά το πέρασμα των γεγονότων από τον κόσμο στην τηλεοπτική οθόνη.

Οι επαγγελματικές στάσεις του Μπιρσίμ ήταν πολλές τόσο στην ιδιωτική όσο και στην δημόσια τηλεόραση. Αξιοσημείωτες δε, είναι εκείνες στην ΕΡΤ όπου διετέλεσε και διευθυντής τηλεόρασης την δεκαετία του ’80 αλλά και στον τηλεοπτικό σταθμό MEGA όπου και αγκυροβόλησε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι, αξίζει να ανφερθούμε στο γεγονός ότι ο Τάσος Μπιρσίμ «εκτελούσε χρέη» αποκλειστικού σκηνοθέτη της σημαντικότερης πολιτικής προσωπικότητας του ΠΑΣΟΚ από την Μεταπολίτευση μέχρι και σήμερα, του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος συγκέντρωσε πλάι του τις προοδευτικές φωνές της εποχής, κατάφερε να απευθύνεται σε λαοθάλασσες στις πολιτικές του ομιλίες. Ο Τάσος Μπιρσίμ, ήταν λοιπόν υπεύθυνος να μεταδώσει το πνεύμα και την δύναμη του σοσιαλιστικού σεισμού απευθείας στις οθόνες των τηλεθεατών. Όπως είχε αποκαλύψει μάλιστα ο ίδιος ο σκηνοθέτης, οι δυο τους μοιράζονταν πέντε κώδικες για να μπορούν να συνεννοούνται για τα πλάνα, χωρίς όμως να τους αντιλαμβάνεται κανείς εξωτερικός παρατηρητής.

«Για αυτό δεν φάνηκε ποτέ στα πλάνα μου ή να σκουπίζεται ή να βήχει ή να πίνει νερό. Όταν ήθελε να είμαι πάνω του, συνέχεια το πλάνο να τον δείχνει, γιατί θα έδινε είδηση και θα μίλαγε, είχαμε [τον κώδικα] και ήμουν στο κοντινό του πλάνο και έδειχνα και τα πλανάκια μου εγώ, του κόσμου» είχε αναφέρει πέρι «incognito συνεννόησης» ο Μπιρσίμ.

«Το παλικάρι» και το ιστορικό νεύμα

Στην ιστορία είχε μείνει μια προεκλογική εκστρατεία του Ανδρεά Παπανδρέου στην Πάτρα για τις εκλογές του 1993, κατά την οποία μια ομάδα υποστηρικτών του προέδρου του ΠΑΣΟΚ πραγματοποιούσε προσυγκέντρωση κρατώντας σημαίες έξω από την πόλη.

Ο Μπιρσίμ, ο οποίος φυσικά ευθύνονταν για αυτή την εικόνα, γοργά – γοργά εφοδιάστηκε πλήρως και όταν ο Παπανδρέου κατέφθασε με την πολυτελή Mercedes του, μαύρου χρώματος, άρχισε να καταγράφει το ζητωκραύγασμα του κόσμου καθώς ο πρόεδρος επιχειρούσε να χαιρετήσει το «λαό» του με τον χαρακτηριστικό, αέρινο τρόπο του.

Από το πλήθος ακούστηκε κάποιος να φωνάζει τον Παπανδρέου «Παλίκαρε» κάτι που φυσικά ο Μπιρσίμ, δεν θέλησε να κοπεί στο μοντάζ. Η αμεσότητα άλλωστε, ήταν πάντοτε το ζητούμενο για εκείνον.

Αρκεί να θυμηθούμε την αποτύπωση του διασημότερου νεύματος στην ελληνική επικράτεια. Όταν στις 22 Οκτωβρίου του 1998, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου κατέφθασε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού από το Χέρφιλντ της Αγγλίας, πλήθος κόσμου είχε συγκεντρωθεί για να τον υποδεχθεί. Αφού χαιρέτισε και έστειλε φιλιά, έκανε ένα νεύμα προς τη Δήμητρα Λιάνη επισημοποιώντας και στην δημόσια σφαίρα την σχέση τους.

*Φωτογραφίες: Τasosbirsim