Στη θέα του φαγητού, ο εγκέφαλος λέει στο συκώτι να ετοιμάζεται

Με το που θα καθίσετε στο στρωμένο τραπέζι, το στόμα θα αρχίσει να παραγάγει σάλιο και το στομάχι θα εκκρίνει πεπτικά οξέα για να χωνέψει το επικείμενο τσιμπούσι. Όπως φαίνεται, όμως, η αντίδραση του οργανισμού στη θέα του φαγητού επεκτείνεται μέχρι στο συκώτι.

Μελέτη που δημοσιεύεται στο περιοδικό Science αποκαλύπτει πως, όταν βλέπουμε ή μυρίζουμε φαγητό, ο εγκέφαλος ενημερώνει το ήπαρ να αρχίσει να ετοιμάζεται για τον μεταβολισμό των τροφών και να αυξήσει αναλόγως την ευαισθησία στην ινσουλίνη.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε πειραματόζωα, θα μπορούσε όμως να ανοίξει νέες προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση του διαβήτη τύπου 2, λένε οι ερευνητές του Ινστιτούτου Έρευνας Μεταβολισμού «Μαξ Πλανκ» στη Γερμανία.

Η ομάδα εξέτασε πεινασμένα ποντίκια που μπορούσαν να δουν και να μυρίσουν λαχταριστές λιχουδιές χωρίς να μπορούν να τις φάνε. Μέσα σε λίγα λεπτά μετά το δελεαστικό ερέθισμα, τα μιτοχόνδρια του ήπατος, τα λεγόμενα «ενεργειακά εργοστάσια» των κυττάρων, αρχίζουν να εμφανίζουν προσαρμογές που συνδέονται με την πρόσληψη τροφής.

Το σήμα, υποδεικνύουν τα πειράματα, στέλνεται στο συκώτι από μια άγνωστη ως τώρα ομάδα νευρώνων στον υποθάλαμο, μια περιοχή του εγκεφάλου που συμμετέχει στη ρύθμιση του ενδοκρινικού συστήματος. Βρίσκεται περίπου στο κέντρο του εγκεφάλου και στον άνθρωπο έχει μέγεθος αμυγδάλου.

Όταν το σήμα φτάσει στο συκώτι, προκαλεί την προσθήκη ενός φωσφορικού ιόντος σε μια πρωτεΐνη των μιτοχονδρίων. Η προσθήκη φωσφορικών ιόντων, ή φωσφορυλίωση, είναι ένας σημαντικός μηχανισμός ρύθμισης της λειτουργίας διαφόρων πρωτεϊνών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η φωσφορυλίωση των μιτοχονδρίων μειώνει την παραγωγή γλυκόζης στο ήπαρ, ενόψει της άφιξης της γλυκόζης των τροφίμων.

Τα ευρήματα επιβεβαιώθηκαν με τεχνητή διέγερση των εξειδικευμένων κυττάρων του υποθαλάμου, οπότε τα μιτοχόνδρια του ήπατος βρέθηκαν να αντιδρούν ακόμα και χωρίς τη θέα ή τη χορήγηση φαγητού.

Η μελέτη αποκαλύπτει μια άγνωστη μέχρι σήμερα σύνδεση ανάμεσα στα αισθητικά ερεθίσματα της τροφής, τη λειτουργία των μιτοχονδρίων και την ευαισθησία της ινσουλίνης, αναφέρουν οι ερευνητές.

Η κατανόηση αυτών των μηχανισμών, επισημαίνουν, έχει σημασία για την αντιμετώπιση της υπεργλυκαιμίας στον διαβήτη τύπου 2, μια πάθηση στην οποία η ευαισθησία του οργανισμού στη γλυκόζη είναι παθολογικά χαμηλή.