Ο αιγαιόγλαρος (Larus audouinii) συγκρινόμενος με τον κοινό γλάρο, τον ασημόγλαρο (Larus cachinnans), παρουσιάζει τα παρακάτω χαρακτηριστικά:

Ράμφος Πόδια Πέταγμα Σώμα
Αιγαιόγλαρος Βαθύ κόκκινο με κίτρινη άκρη Κίτρινα Ανάλαφρο Λευκό, με στενές γκρίζες φτερούγες
Ασημόγλαρος Κίτρινο Σκουροπράσινα Συγκριτικά πιο βαρύ


Το φώλιασμα
Οι αιγαιόγλαροι, όπως και τα περισσότερα θαλασσοπούλια, συγκεντρώνονται σε αποικίες, κυρίως γιατί:

  • Τα αβγά και οι νεοσσοί προστατεύονται καλύτερα. Σε περίπτωση επίθεσης από κάποιο αρπακτικό, ένα πουλί σημαίνει το συναγερμό και τα υπόλοιπα καταδιώκουν τον εισβολέα.
  • Τα μέρη που είναι κατάλληλα για φώλιασμα είναι περιορισμένα.
  • Τα πουλιά της αποικίας επωφελούνται από την ομαδική αναζήτηση τροφής.

    Η διατροφή


    Ο αιγαιόγλαρος είναι ικανότατος ψαράς. Τρέφεται με μικρά αφρόψαρα, τα οποία πιάνει με μία
    πολύ επιδέξια τεχνική, πετώντας αργά και χαμηλά στο
    ύψος της επιφάνειας της θάλασσας και βυθίζοντας, μερικές
    φορές, για λίγο στο νερό τις άκρες από τις φτερούγες του.

    Η αναπαραγωγική περίοδος
    Ξεκινά στις αρχές Απριλίου. Ο γλάρος ζευγαρώνει και φτιάχνει πρόχειρες φωλιές στο έδαφος. Γεννά δύο, τρία αβγά τέλη Απριλίου με αρχές Μαΐου, τα οποία επωάζονται για τέσσερις εβδομάδες.

    Τα νεαρά άτομα
    Οι νεοσσοί έχουν καφέ-γκρι χρώμα. Παραμένουν στη
    φωλιά και γύρω στα τέλη Ιουνίου αρχίζουν να πετούν.
    Αποκτούν το πτέρωμα του ενηλίκου μέσα σε τέσσερα χρόνια.
    Στα τέλη Ιουλίου εγκαταλείπουν οριστικά τη φωλιά.
    Διασκορπίζονται και, όσον αφορά στα άτομα της ανατολικής Μεσογείου, δεν είναι γνωστός ο χώρος διαχείμασής τους.

    • Ειδήσεις Σήμερα: