Τρεις κορυφαίοι σκηνοθέτες
ξετυλίγουν την πολιτική τους σκέψη,
για να κρατήσουν τη μνήμη ζωντανή
εμπνέοντας τις επόμενες γενιές για περισσότερες διεκδικήσεις
και λιγότερες υποχωρήσεις.

Η τριλογία της αμφισβήτησης στο σελιλόιντ.

Μεγαλειώδη στιγμιότυπα μιας γενιάς που γαλουχείται με τα οράματα ενός κόσμου πιο ελεύθερου, που προβάλλει τις διεκδικήσεις μιας παγκόσμιας επαναστατικής αλήθειας.
Λάβαρο της, η εναντίωση στην αδικία. Και επειδή το δίκαιο αυτού του κόσμου μοιάζει φτιαγμένο από τους ισχυρούς για κείνους μόνο, η αλλαγή θα έρθει από το «περιθώριο», από την ανάγκη όσων ακόνισαν την κριτική τους σκέψη σε φυλακές, εργοστάσια, αμφιθέατρα και αποπνιχτικά οικογενειακά περιβάλλοντα και έμαθαν μέσα από την καταπίεση πρωτοβουλίας και ενστίκτων να οσφραίνονται την αλλαγή και να τη προβάλλουν ως πρόταση ζωής.

18 – 24 Σεπτεμβρίου 2008

Κινηματογράφος AΦΑΙΑ-NEW STAR artcinema

Δημοσθένους 96, Καλλιθέα

Ώρα Έναρξης: 20:00

Τρεις ταινίες με ενιαίο εισιτήριο (7 ευρώ & 5.50 φοιτητικό)

«Να πεθαίνεις στα 30»

Γαλλία – 1982 – Ντοκιμαντέρ – A/M – 97′

Χρυσή Κάμερα Κάννες 1982

Ο Ρομάν Γκουπίλ δεν είναι ο γραφικός εκφραστής ενός αριστερού κινήματος που άνθισε τον Μάη του ’68 στη Γαλλία και σώπασε με την κατάπνιξη των απεργιών και των διαδηλώσεων. Είναι ο ιδεολόγος του παρελθόν και του μέλλοντος που χαρίζει στις γενιές του χτες και του αύριο την εικόνα μιας αιματηρής μαχητικότητας που στήθηκε απέναντι από το προδιαγεγραμμένο αδιέξοδο των συντηρητικών πεποιθήσεων της γαλλικής κυβέρνησης.

Η εικόνα των εξεγερμένων στο δρόμους είναι ασπρόμαυρη τονίζοντας την πολιτική αντίθεση των δυο άκρων, αντικομφορμιστική γιατί υπακούει στην ουτοπία, γλυκόπικρη γιατί μπορεί το μήνυμα της αμφισβήτησης να είναι αισιόδοξο, η αλήθεια όμως της καθημερινής πάλης σημαδεύεται και από θάνατο.

Σκηνοθέτης: Roman Goupil

Σενάριο: Roman Goupil


«Punishment Park»

ΗΠΑ – 1971 – 88 λεπτά – Έγχρωμο

H παράνοια της αμερικανικής νομοθεσίας και η πολιτική βούληση του Νίξον για παραδειγματική τιμωρία εκείνων που εξέφρασαν την αντίθεσή τους στον πόλεμο του Βιετνάμ ανάγκασε ειρηνιστές, ακτιβιστές, φοιτητές, κομμουνιστές, φεμινίστριες, υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να στερηθούν νερό, τροφή και ξεκούραση επί τρεις μέρες και κυνηγημένοι από την Εθνοφρουρά να διασχίσουν την έρημο της Καλιφόρνιας.

Πολυπόθητο τέρμα, η σημαία του αμερικανικού έθνους. Εικόνες ντροπής μιας φιλοπόλεμης πολιτικής πραγματικότητας που δεν άντεξε το διαφορετικό. Ο Βρετανός Peter Watkins φαίνεται να υιοθετεί το σύνθημα «βία στη βία» με τη διαφορά ότι η δική του βίαιη απάντηση δεν είναι τίποτε άλλο από την αλήθεια της δικής τους τιμωρίας.

Σενάριο/Σκηνοθεσία: Peter Watkins

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Joan Churchill

Μουσική: Paul Motian


«Zabriskie Point»

ΗΠΑ – 1970 – Έγχρωμη – 110′

Ο Ιταλός Michelangelo Antonioni πυροδοτεί την κατάρρευση της καπιταλιστικής κοινωνίας μέσα από τον έρωτα. Ένα νεαρό ζευγάρι γνωρίζει τα όρια του εαυτού του και του κόσμου περιπλανώμενο στην έρημο της Καλιφόρνιας. Εκείνη, φοιτήτρια ανθρωπολογίας και γραμματέας επιχειρηματία που έχει αναλάβει να «χτίσει» την Death Valley. Εκείνος, καταζητείται από τις Αρχές για δολοφονία αστυνομικού κατά τη διάρκεια φοιτητικής διαδήλωσης.

Σεξουαλική επανάσταση και δυνάμεις καταστολής στο φόντο μιας αχόρταγα καταναλωτικής κοινωνίας.

Σκηνοθέτης: Michelangelo Antonioni

Σενάριο: Michelangelo Antonioni, Harrison Starr, Clare Peploe


16/9/08

E.Γ.

Ειδήσεις Σήμερα: