Περισσότερο από «ηφαίστειο» και «σφαγείο» (όπως συνήθως ονομάζεται), η πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής μοιάζει —είναι— «φρενοκομείο». Όχι μόνο επειδή, χρόνια και χρόνια τώρα, έχει παραδοθεί στην αφροσύνη του πολέμου, αλλά κι επειδή, μέσα στο χάος της αλληλοσφαγής και της αυτοκαταστροφής, δεν ξέρεις πια ποιοι πολεμάνε ποιους, με ποιους, για ποιους και γιατί.

Τούτες τις τελευταίες μέρες, προπάντων, ο μεσανατολικός λαβύρινθος έφτασε στο ζενίθ της αιματοχυσίας και στο ναδίρ της «λογικής». Οι πάντες πολεμούν κατά πάντων — Ιρακινοί κατά Περσών, και Πέρσες κατά «αντεπαναστατών» Περσών· Ισραηλινοί, Σύροι, Λίβυοι, Ιρανοί κατά Παλαιστινίων, και Παλαιστίνιοι κατά Παλαιστινίων· μουσουλμάνοι κατά χριστιανών, και μουσουλμάνοι κατά μουσουλμάνων, και χριστιανοί κατά χριστιανών· «απελευθερωτές» κατά εισβολέων, και εισβολείς κατά εισβολέων· αντίπαλοι κατά «ειρηνευτών», και «ειρηνοποιοί» κατά «ταραχοποιών»· και —παντού, παντού— ένοπλοι κατά αόπλων, μαχητές κατά αμάχων, φταίχτες κατά άφταιγων.

Οι βιβλικές «προφητείες» αναβιώνουν (για ποσοστή φορά;) σ’ αυτές τις «βιβλικές» χώρες, όπου μανιάζουν πάλι

«πόλεμος εν ρομφαία έξωθεν, λιμός και θάνατος έσωθεν»… «θάνατος και αίμα και έρις και ρομφαία, εισαγωγαί [εισβολές], λιμός και σύντριμμα και μάστιξ».

[…]


«ΤΟ ΒΗΜΑ», 13.11.1983, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»

Αλλά η αφροσύνη της αφροσύνης «λιονταριών» και «αρνιών» είναι ότι δεν βλέπουν για ποιους αλληλοσκοτώνονται, ποιους τελικά εξυπηρετεί ο αλληλοαφανισμός τους. Κι ωστόσο, αυτό δεν αποτελεί κανένα εφτασφράγιστο μυστικό: μια επιτροχάδην ματιά στις εφημερίδες θα έφτανε για να τους χτυπήσει χίλιες καμπάνες.

Ιδού δείγματα τινά, που υποδείχνουν ποιοι θα πάρουν τη «μερίδα του λέοντος» από την εκατόμβη των «αρνιών» — χάριν της ελευθερίας και της ειρήνης, πάντα:

«Ο διοικητής των αμερικανικών δυνάμεων στη Μ. Ανατολή, υποναύαρχος Τζων Άνταμς, δήλωσε ότι, αν η Περσία αποκλείσει τα στενά του Χορμούζ, οι ΗΠΑ είναι έτοιμες ν’ αντιδράσουν και να επέμβουν έγκαιρα και αποτελεσματικά, για να εξασφαλισθεί η ελεύθερη ναυσιπλοΐα στον Περσικό Κόλπο».

Ούτε λόγος! […]

Και επειδή «τρομοκράτες» αποκαλούνται όλοι όσοι δεν υπακούνε στους υπερατλαντικούς (ή υπερσιβηρικούς) «δημοκράτες», κάθε πράξη όποιων ανυπάκουων βαφτίζεται «τρομοκρατική» και δίνει στους δημοκράτες-οπλοκράτες πράσινο φως για αντί-πραξη. Εφ’ ω και:

«Βαθειά ανησυχία συνέχει τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου καθώς οι φήμες για μαζική αμερικανική εισβολή στο Λίβανο εντείνονται, εξαιτίας της πρωτοφανούς συγκέντρωσης ναυτικών και αεροπορικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην περιοχή. Διπλωματικοί κύκλοι θεωρούν ότι η αμερικανική επέμβαση είναι, ίσως, ζήτημα ωρών».

[…]


Ο Μάριος Πλωρίτης

Οπότε, οι πιο καχύποπτοι θα βρουν πάλι αφορμή να κακολογήσουν έτσι:

Αφού το τραγικό «φρενοκομείο» της Μέσης Ανατολής πάει να δώσει λαβή σε εισβολή των «ηγεμόνων», γιατί να μην υποψιαστούμε πως η μεσανατολική κρίση εξωθήθηκε σκόπιμα στη σημερινή παράκρουση απ’ τους «ηγεμόνες» τους ίδιους; Μήπως τους λείπει η όρεξη να βάλουν οριστικό πόδι στην περιοχή και οριστικότερο χέρι στα πετρέλαιά της και στις στρατηγικές θέσεις της; Μήπως τους λείπουν τα μέσα — πολιτικά, πολεμικά, συνωμοτικά και Σία; Μήπως τους λείπει η «ευκαιρία» — αφού τα ίδια τα «πρόβατα» ανατίναξαν μόνα τους την πόρτα της μάντρας τους και του θησαυροφυλάκιού τους; Ή μήπως τους λείπει η πείρα — αποκτημένη από χίλιες και μία νύχτες και μέρες ειρηνοποιών επεμβάσεων σ’ όλα τα καφτά ή χλιαρά σημεία του πλανήτη;

Κακοβουλίες και εξωφρενικότητες όλα αυτά, θα πουν οι αγαθοεργοί «ηγεμόνες» και οι αγαθοί θαυμαστές τους. Αλλά η φιλύποπτη εγρήγορση είναι προτιμότερη απ’ την υπνηλία ή την αβουλία των «αρνιών» κι απ’ την «αφέλεια» ή την αφροσύνη των μικρών «λιονταριών» — που στρώνουν (με τα πτώματά τους) το δρόμο για να περάσουν οι ειρηνοφόροι και θανατηφόροι λέοντες.

Πότε, επιτέλους, θα κατανοήσουν οι «αθώοι» πως απ’ τους αλληλοσπαραγμούς τους —εμφύλιους ή τοπικούς— μονάχα οι άλλοι, οι «μεγάλοι», θερίζουν […];

*Άρθρο (καθ’ όλα επίκαιρο) του Μάριου Πλωρίτη, που έφερε τον τίτλο «Μεσανατολική παράκρουση» και είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Το Βήμα» πριν από τέσσερις και πλέον δεκαετίες, στις 13 Νοεμβρίου 1983.

Στην κεντρική φωτογραφία του παρόντος άρθρου, το σκίτσο που συνόδευε το κείμενο του Πλωρίτη: τερατογονία περιστεριού, διά χειρός του γιουγκοσλάβου Μπόσκο Οντόλοβιτς.

Ειδήσεις Σήμερα: