Οι πριγκίπισσες του Ντίσνεϊ ως πορνοστάρ και σε αναπηρική καρέκλα

Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Guardian, οι χαρακτήρες του Ντίσνεϊ κόσμου ζουν σε ένα σύμπαν ουτοπικής τελειότητας, πράγμα που «γέννησε» ένα ρεύμα διαμαρτυρίας, ενώ οι ιντερνετικοί καλλιτέχνες ξεσπάθωσαν.

Ως πορνοστάρ, αλλά και ως άτομα με ειδικές ανάγκες αναπαρίστανται οι γυναικείες φιγούρες του Ντίσνεϊ. Aπό πριγκίπισσες μεταμορφώνονται σε χαρακτήρες ενός σατιρικού «παζλ» που ξεβράζει τα απωθητικά στοιχεία της καθημερινότητας.

Ο Ντίσνεϊ περιγράφεται στο δημοσίευμα ως ένας δεινός προπαγανδιστής, που καλλιεργεί έναν επικίνδυνο για την γυναικεία φύση μύθο, ενώ μυεί τα μικρά κορίτσια σε ένα λανθασμένο concept που θέλει τις γυναίκες ανήμπορες, άμυαλες και με όψη μανεκέν.

Τα στερεότυπα που «ακολουθούν» τον φεμινισμό σήμερα οφείλονται κατά ένα μεγάλο ποσοστό στις πριγκίπισσες του Ντίσνεϊ, σύμφωνα με το δημοσίευμα.

Η ιστορία των πριγκιπισσών χρονολογείται από το 1937 όταν η Χιονάτη εμφανίστηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες, ενώ ακολούθησαν η Σιντερέλα (1950), και η Ωραία Κοιμωμένη (1959).

Ο Ουόλτ Ντίσνεϊ επέλεγε να ζωντανεύει παλιούς ευρωπαϊκούς μύθους μέσα από τους ήρωές του, ενώ με έναν μυστήριο τρόπο αποτύπωνε το διαβολικό και την μαγεία.

Το ζήτημα είναι το κατά πόσο επηρεάζονται τα κορίτσια από τις πριγκίπισσες του Ντίσνεϊ και εάν διαφοροποιούνται από αυτές, δεδομένου ότι είναι κομμάτι ενός εμπορευματοποιημένου κόσμου και εμφανίζονται σε εικόνες, παραμύθια, ρούχα και κούκλες.

Ο βαθμός επιρροής από τις φιγούρες αυτές είναι μεγάλος. Όσο και να προσπαθούν οι γονείς να κρατήσουν σε απόσταση τις κόρες τους, θα βρεθεί κάποιος που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο θα τις χαρίσει μια τέτοιου είδους πριγκίπισσα.

Οι πριγκίπισσες του Ντίσνεϊ μπορεί να εντάσσονται σε ένα σεξιστικό πλέγμα, αλλά δεν είναι απόλυτα ομοιογενείς. Μέσα από την Ποκαχόντας, για παράδειγμα, προτάσσεται ένας σωστός τρόπος προσέγγισης της ιστορίας της δυτικής αποικιοκρατίας.

Οι πριγκίπισσες του Ντίσνεϊ δεν ξεφεύγουν, όμως, από το κλασσικό μοντέλο που υποτίθεται ότι πρέπει να θαυμάζουν τα κορίτσια.

«Ο Ντίσνεϊ θα πρέπει να ντρέπεται, αλλά υπάρχει παρηγοριά. Όποιες μεταμορφώσεις και εάν γίνουν στις κούκλες του Ντίσνεϊ δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που μπορεί να κάνει ένα παιδί σε δέκα λεπτά. Είναι απολύτως σουρεαλιστικό», καταλήγει το δημοσίευμα, ενώ ειρωνικά κλείνει το μάτι στην πλήρη αποκαθήλωση.

Ελισάβετ Σταμοπούλου