Κανένας τεμπέλης δεν κέρδισε ποτέ βραβείο παραγωγικότητας και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υποτιμούμε την αξία της εργασίας. Αλλά στις σημερινές κοινωνίες της γνώσης, όπου επιθυμούμε να ενταχθεί και η Ελλάδα, η παραγωγικότητα αυξάνεται με πολλούς άλλους τρόπους:

Πειθαρχία. Ξεκινάει μια εργασία και όλοι οι εμπλεκόμενοι εκτελούν πιστά τις εντολές των ανωτέρων τους για την επιτυχή περαίωση του έργου. Το έχετε δει πολλές φορές αυτό στη χώρα μας;

Συνέπεια. Όσοι ανέλαβαν κάποια δουλειά δεσμεύονται για αυτήν και φροντίζουν για την ολοκλήρωσή της. Πόσο συχνό είναι αυτό στην Ελλάδα;

Ξεκάθαρες Αρμοδιότητες. Όποιος ανέθεσε κάθε εργασία δίνει σαφείς και ακριβείς οδηγίες σχετικά με τα βήματα, τις διαδικασίες και τους τρόπους υλοποίησής της. Ούτε μισόλογα, ούτε φλου εξουσίες ούτε βρείτε τα μόνοι σας και αφήστε με ήσυχο. Εδώ όμως δυστυχώς τέτοιες πρακτικές δεν ευδοκιμούν.

Αξιοκρατία. Οι προϊστάμενοι είναι άνθρωποι που έδειξαν την αξία τους μέσα από επιτυχημένη εργασία στο παρελθόν και γι’ αυτό κερδίζουν τον σεβασμό των υφισταμένων τους. Το έχετε δει πολλές φορές αυτό;

Αποτελεσματική Δικαιοσύνη. Οι συγκρούσεις, οι διαφωνίες και οι αντιπαραθέσεις επιλύονται γρήγορα με ξεκάθαρους κανόνες και οι τελικές αποφάσεις γίνονται αποδεκτές και εφαρμόζονται. Ας μη σχολιάσω καλύτερα για τη δική μας περίπτωση.

Σταθερό Κανονιστικό Πλαίσιο. Οι νόμοι και οι κανόνες αλλάζουν σπάνια και έτσι οι άνθρωποι ξέρουν ποιες μεθόδους μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να επιτύχουν το σκοπό τους και δεν αναλώνονται σε ένα αέναο κυνήγι γραφειοκρατίας. Δεν θυμίζει και πολύ Ελλάδα αυτό.

Βοήθεια από τη δημόσια διοίκηση. Το δημόσιο υπάρχει για να υπηρετεί τον πολίτη και την επιχειρηματική δραστηριότητα και όχι να τους ταλαιπωρεί, περιορίζοντας την ελευθερία δράσης τους, απορροφώντας πόρους σε ανούσιες διαδικασίες και καθυστερώντας τις κινήσεις των παραγωγικών ανθρώπων. Όμορφο όνειρο αυτό για κάθε συμπατριώτη μας.

Εκπαιδευτικό σύστημα. Δουλειά του είναι να δίνει γνώσεις και όσο αυτό είναι δυνατό να χτίζει χαρακτήρα και ηθική στους αυριανούς πολίτες. Στην Ελλάδα το 2002 ένας στους 5 δεκαπεντάχρονους ήταν λειτουργικά αναλφάβητος. Με άλλα λόγια δεν μπορούσε να διαβάσει και να καταλάβει απλά κείμενα όπως οι οδηγίες χρήσης ενός φαρμάκου. Στοιχηματίζω πως σήμερα το ποσοστό αυτό είναι μεγαλύτερο.

Ποιότητα ζωής. Ποιος μπορεί να παράγει αποτελεσματικά σε μια χώρα όπου του βγαίνει η ψυχή για να πάει στη δουλειά του, να βγάλει μια άδεια ή ακόμη και να πληρώσει τους φόρους του;

Συνεργασία. Οι μοναχικοί επιτυχημένοι άνθρωποι αποτελούσαν πάντοτε σε όλες τις κοινωνίες σπάνιο φαινόμενο. Χωρίς αρμονική συνεργασία κανένα έργο δεν μπορεί να γίνει παραγωγικά.

Διαβάζοντας τα προηγούμενα τρομάζω ακόμη και εγώ που τα έγραψα. Πώς είναι δυνατόν να επιτύχουμε ένα ευρωπαϊκό επίπεδο ζωής όταν μας λείπουν όλα τα παραπάνω;

Ακόμη κι αν δεχθώ τη λιγάκι ρατσιστική άποψη πως είμαστε πολύ εξυπνότεροι από τους άλλους λαούς, αρκεί αυτό για να καλύψει όλες τις αδυναμίες της κοινωνίας μας; Μήπως πρέπει να παρατήσουμε την κλάψα και τη γκρίνια για τους κακούς ξένους και να κοιτάξουμε πρώτα να συμμαζέψουμε τα του οίκου μας;

Γιώργος Επιτήδειος

Ειδήσεις Σήμερα: