Πόσο μου άρεσε τα παλιομοδίτικο «Ζήτω η Ελλάδα» που είπε ο Κώστας Κουφός; Πόσο μου άρεσε όταν μετά τη νίκη επί της Σερβίας όλοι οι διεθνείς πήγαν να αγκαλιάσουν τον τραυματία Νίκο Ζήση; Πόσο μου άρεσε το μυστικό στο αυτί του παλιού Μπουρούση και του νέου Μαυροειδή;

Μπορώ να θυμηθώ πάρα πολλά από τις προηγούμενες 18 ημέρες που στο 99% είναι θετικά και μόλις 1% αρνητικά, που ήδη τα έχω ξεχάσει.

Η εθνική ομάδα μπάσκετ έκανε κατά τη γνώμη μου την πιο ειλικρινή προσπάθεια των τελευταίων ετών.

Αυτό δεν θες άλλωστε από την ομάδα σου; Πέρα από κάθε βεντετισμό του αστέρα ή την ευφάνταστη προσπάθεια του θέλει η ομάδα σου να παλεύει για το καλύτερο.

Η ομάδα του Ζούρου με έκανε να ταυτιστώ μαζί της. Να θέλω ότι και εκείνη. Δηλαδή να προσπαθώ έως το τέλος, με πίστη και κόντρα στους καλοθελητές.

Γιατί αυτό έκαναν οι διεθνείς. Πήγαν από την αρχή στην Λιθουανία με στόχο και παρά το γεγονός ότι μπορούσαν να στηριχτούν στην δικαιολογία των απουσιών δεν το έκαναν.

Τρανή απόδειξη η εμφάνιση με τη Λιθουανία. Προσέφεραν θέαμα και πάλεψαν ακόμα και στις δύο τελευταίες άμυνες για μία θέση που απλά ύστερα από χρόνια θα γράφουμε εμείς στα αφιερώματά μας.

Το επόμενο ραντεβού είναι ύστερα από 10 περίπου μήνες. Ελπίζω και εύχομαι να μην αλλάξει με τίποτα η διάθεση, η αγωνιστικότητα, η υπομονή, η πίστη και η επιμονή αυτής της ομάδας, που είναι υπεράνω προσώπων…

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Ειδήσεις Σήμερα: