Στις νύχτες να μπαίνεις γυμνός

Κι ύστερα οι λύκοι αλυχτούν πως κάτι ξέχασες. Κάτω απ’ τους πόνους και τους φόβους που τους γέννησαν, πίσω από λέξεις, λόγους, ορθές γωνίες, ματώνουν και τα νύχια τους γραπώνονται στα σπλάχνα σου. Ξεχάστηκες, μα να ξεχάσεις δεν μπορείς.

Τώρα ήρθε η ώρα να γδυθείς στο σκοτάδι και να φιλιώσεις μαζί τους. Κι αν δεν μπορείς, θα έρθει ο Έρωτας. Σκότωσέ τον.

Θα θυμηθείς τι σημαίνει να σκοτώνεις τον εαυτό σου για να επιβιώσεις. Σε κάθε ανάσταση, χρειάζεται ένας θάνατος.

Ξεφυλλίστε το βιβλίο

Παρουσίαση της συγγραφέα

Όπου κι αν γεννήθηκα, όπου κι αν πήγα, το μόνο που είδα και κράτησα ήμουν εγώ. Κι ακόμα δεν απάντησα αν αυτό το Εγώ αλλάζει ή επανέρχεται στο πρώτο σπέρμα του.
Ήταν 3 Σεπτέμβρη του 1967, αλλά δεν το θυμάμαι.
Ήταν στη Θεσσαλονίκη, και ξέρω μόνο πως κι αυτό από σύμπτωση συνέβη.
Σαν ήμουνα μικρή, έγραφα ποιήματα.
Για όλα τα πράγματα που ’χαν ωραίες λέξεις. Κανείς δεν πίστευε πως ήταν δικά μου. Τα παράτησα. Θα ’ρχόταν κάποτε η ώρα να μη με νοιάζει πια.
Και ύστερα μεγάλωσα και πάλι έγραφα. Για όλα τα αισθήματα που ’χαν ωραίες λέξεις. Με πήρανε τα αισθήματα κι είπα «καλύτερα απ’ τις λέξεις».
Όμως αυτές ήτανε πάντα εκεί με ανοιχτό το στόμα. «Είναι καλύτερα να τα ταΐζεις σ’ εμάς». Και τα αισθήματα πονούσανε λιγότερο σαν τις άφηνα να τα καταβροχθίζουν.