Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας της ελληνοτουρκικής παραγωγής Αυγό (Yumurta) του Σεμίχ Καπλάνογλου από τις 27/01 στους κινηματογράφους, ο σκηνοθέτης έστειλε ένα μήνυμα στο ελληνικό κοινό.
Το «Αυγό» είναι η πρώτη μου ταινία από την «Τριλογία του Γιουσούφ». Έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών του Φεστιβάλ των Καννών και έκτοτε έχει κερδίσει πολλά βραβεία σε φεστιβάλ παγκοσμίως. Πλέον, η ταινία έχει πουληθεί σε αρκετές χώρες μεταξύ των οποίων οι Η.Π.Α., ο Καναδάς, η Γαλλία, η Ισπανία, το Ιράν, η Ιαπωνία, η Ρουμανία, η Ταϊβάν, οι χώρες της Βαλτικής, το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία, και λίαν προσφάτως η Ελλάδα.

Όλα αυτά έγιναν πραγματικότητα χάρη στην ελληνοτουρκική συνεργασία. Ήταν μια καλή αρχή, που έδωσε την ώθηση τόσο για την επιτυχία της ταινίας «Γάλα» όσο και για τη Χρυσή Αρκούδα της ταινίας «Μέλι».

Χρησιμοποίησα ένα εκτεταμένο κινηματογραφικό φλας μπακ, προκειμένου να γυρίσω τις ταινίες αυτές με την αντίστροφη χρονική τους πορεία. Πάντως, και οι τρεις ταινίες πραγματοποιήθηκαν στο παρόν, που περιγράφουν.
Ευελπιστώ ότι κατάφερα να διηγηθώ με αυτό τον τρόπο το φορτίο και τον πόνο, που προκαλεί το πέρασμα του χρόνου, στο βαθμό που μπορεί να προσκαλέσει τον κάθε θεατή να θυμηθεί και να σκεφτεί ενδελεχώς τον δικό του, προσωπικό χρόνο. Όλοι μας έχουμε μητέρες και είναι εξαιρετικά πιθανό να μην ξοδέψαμε το χρόνο που θα θέλαμε με αυτές, κάτι που πλέον δεν είμαστε και τόσο ικανοί να κάνουμε.

Είμαι της άποψης ότι ο χρόνος είναι η πρώτη ύλη του κινηματογράφου. Ο χρόνος, το διάστημα, και -επομένως- η προσωπικότητα του Γιουσούφ, του πρωταγωνιστή του «Αυγού», είναι διαμορφωμένα και σχηματισμένα μέσα στα κινηματογραφικά όρια όπως ακριβώς έκαναν δημιουργοί όπως ο Μπρεσόν, ο Ταρκόφσκι, ο Σατγιαζίτ Ρέι και ο Όζου.

Για μένα, η κινηματογράφηση είναι μια εξ ολοκλήρου μεταφυσική και φιλοσοφική ενασχόληση.
Όταν δούλευα το σχέδιο του «Αυγού», πρωτίστως με ενδιέφερε η σχέση μητέρας-γιου. Στην Τουρκία, στην κουλτούρα μας, η σχέση μητέρας-γιου είναι ένας σημαντικός παράγοντας που καθορίζει τη ζωή και τις επιλογές μας. Εξετάζω τη σχέση μητέρας-γιου βάσει του τόπου προέλευσής τους. Θέλησα η αλλαγή στη σχέση αυτή να έχει ως φόντο την επαρχιακή Τουρκία. Στην πραγματικότητα, αυτό που θα απομείνει είναι η ίδια η σχέση και οι αλλαγές που έχει υποστεί.

Με την Inkas Film Productions και τη Λιλέτ Μπόταση είχα συνεργαστεί και το 2004, για τη μεγάλου μήκους ταινία μου «Η πτώση ενός αγγέλου», που είχε συμμετάσχει στο Forum του 55ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Συνεργαστήκαμε, επίσης, και για το «Αυγό», την πρώτη ταινία της «Τριλογίας του Γιουσούφ». Και οι δυο ταινίες υποστηρίχτηκαν από το πρόγραμμα Eurimages, ενώ ο ήχος και το μιξάζ δουλεύτηκαν και ολοκληρώθηκαν στην Αθήνα.

Semih Kaplanoglou
Κωνσταντινούπολη, Ιανουάριος 2011

Ειδήσεις Σήμερα: