Ultimo – Remixed & Remastered – Κριτική

Ο Αstor Piazzolla (1921 – 1992) είναι η σημαντικότερη ίσως φυσιογνωμία του 20ου αιώνα για τη μουσική της Αργεντινής. Συνδυάζοντας στο πλαίσιο μιας φοβερά έντονης δραματουργίας όλα σχεδόν τα λάτιν μουσικά στιλ των πόλεων (τάνγκο, μιλόνγκα, ρούμπα, ραγκ-τάιμ, μπόσα νόβα) δημιούργησε ένα ανανεωτικό προσωπικό μουσικό ιδίωμα, με αναφορές στη jazz και ιδιαίτερο βάρος στην αρμονική δομή, που το ονόμασε «Nuevo Tango» (Νέο Τάνγκο). Tο όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με τους ήχους του μπαντονεόν, είδους ακορντεόν που έλκει την καταγωγή του από τη Γερμανία και μεταφέρθηκε στη Λατινική Αμερική από τους μετανάστες στις αρχές του 20ου αιώνα.
Η συλλογή «Ultimo» αποτελεί κυκλοφορία της Sony Music Ελλάδας και καλύπτει με επάρκεια το έργο του Piazzolla σε τρία CD. Σε όλο το υλικό έχει γίνει νέα ηχητική επεξεργασία (remaster). Το πρώτο άλμπουμ ανθολογεί είκοσι κλασικά κομμάτια από όλο το εύρος της καριέρας του Αργεντινού άσσου («Libertango», «Verano Porteno», «Buenos Aires Hora Zero», «Adios Nonino » κ.ά). Το δεύτερο άλμπουμ φιλοξενεί υλικό ηχογραφημένο ζωντανά, που στο μεγαλύτερο μέρος του προέρχεται από συναυλία του 1970, ενώ το τρίτο είναι συλλογή από remix σε συνθέσεις του, που υπογράφουν εκπρόσωποι της electro σκηνής (4hero, Nickodemus & Osiris, Koop, Zeb, Metier κ.ά).