Φέτος το ελληνικό εμπορικό σινεμά επιστράτευσε διάφορα κόλπα για να μπάσει κόσμο στις αίθουσες (τηλεστάρ, τηλεπερσόνες, σκηνοθέτες και ηθοποιούς εξ Αυστραλίας), αλλά ήταν ο Περάκης που έκανε τη διαφορά, ίσως επειδή ανήκει στην κατηγορία των λίγων που δικαιούνται να κατέχουν τον τίτλο του σκηνοθέτη.
Η δωδέκατη κατά σειρά ταινία του δεν είναι η καλύτερή του. Το σενάριο είναι πρόχειρα στημένο και προσεγγίζει ξώφαλτσα ένα πολύ σοβαρό θέμα (νέοι του σήμερα προσπαθούν να απαλλαγούν από τα βάρη που τους έχουν φορτώσει οι γονείς τους). Όμως, διάολε, πρόκειται για ταινία: Η υπόθεση κυλά αβίαστα, υπάρχει διάχυτο χιούμορ, υπάρχει η σάτιρα, υπάρχει το κοινωνικό σχόλιο και, πάνω από όλα, όλοι οι ηθοποιοί είναι πειστικοί στους ρόλους τους, εκφέροντας με φυσικότητα ένα σύγχρονο λόγο.
Η ελληνική έκδοση κινείται σε… στάνταρτ μονοπάτια. Η αναμορφική εικόνα είναι καθαρή και με ζωντανά χρώματα, και ο τετρακάναλος ήχος αποδίδει μια σχετικά ικανοποιητική ακουστική εντύπωση περιβάλλοντος χώρου.

Ειδήσεις Σήμερα: