Αμαρτία εξομολογημένη δεν είναι αμαρτία, λέει ο σοφός και ενίοτε… πονηρός λαός. Οφείλω, λοιπόν, να ομολογήσω ότι, προτού γράψω αυτό το κείμενο, διάβασα όλες σχεδόν τις συνεντεύξεις που έδωσε η Ελένη Βιτάλη, με την ευκαιρία του νέου της δίσκου. Έψαχνα ένα στοιχείο, ένα σημάδι, έναν «οδηγό» για να προσεγγίσω μια δουλειά που εμφανίζεται έπειτα από δεκαεπτά χρόνια ουσιαστικής σιωπής. Θα μπορούσε να είναι μια άγνωστη λεπτομέρεια από την καλλιτεχνική της πορεία, ένα γεγονός, ένα «κουτσομπολιό»· κάτι, τέλος πάντων, που η ίδια θα έλεγε δημόσια πρώτη φορά. Μάταιος κόπος. Ανοιχτό βιβλίο η ζωή της και μέσα από το ίδιο ανοιχτό βιβλίο μίλησε ξανά.
Είπε για τα παιδικά της χρόνια, όταν δώδεκα ετών άρχισε να τραγουδάει σε πανηγύρια. Είπε για τα σκυλάδικα, για την πρώτη δισκογραφική εμφάνιση στα 19 της χρόνια, για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, για την εποχή που ήταν μεγάλη φίρμα και έκανε τα αναπόφευκτα βεντετιλίκια, αλλά και για τα δύσκολα χρόνια, όταν ο εθισμός σε χάπια την οδήγησε σε επικίνδυνες ατραπούς. Σχετικά με το «Επτά… και να Προσέχεις» ήταν μάλλον φειδωλή στα λόγια. Αναφέρθηκε στον τίτλο του άλμπουμ (προέκυψε από μια συνομιλία με τον παραγωγό Γιώργο Μακράκη), καθώς και στο γεγονός ότι το υλικό αυτού του CD -δώδεκα track σε δικούς της στίχους και μουσική- συγκεντρώθηκε με τα χρόνια. Βγήκε από μέσα της… «αδικαιολόγητα», χωρίς συγκεκριμένο λόγο.
Όσοι έχουν δει την Ελένη Βιτάλη στη σκηνή έχουν γευτεί το μεγαλείο της φωνής και της καλλιτεχνικής της υπόστασης. Είναι μια τραγουδίστρια που ανήκει στην πρώτη γραμμή ερμηνευτριών· μια γυναίκα που τη χαρακτηρίζει το πάθος γι’ αυτό που κάνει· μια γυναίκα με εύθραυστο βλέμμα, ικανή όμως να σε παρασύρει (και να παρασυρθεί και η ίδια) στον παράδεισο και στην κόλαση της βραδιάς. Ο συγκεκριμένος δίσκος συνδυάζει έναν τέτοιο παράδεισο με την ανάλογη… κόλαση. Δεν είναι σπουδαίος ως σύνολο. Έχει όμως στιχάκια που άλλοτε σφάζουν και άλλοτε λυτρώνουν, ένα εισαγωγικό σημείωμα που μπήγεται στην καρδιά σου, καθώς και τρία τέσσερα εξαιρετικά τραγούδια.
Στα λόγια που έχει γράψει, η Βιτάλη ξεδιπλώνει ξανά έναν πλούσιο εσωτερικό κόσμο στον οποίο χωράνε χαραμάδες με φως, ένα παιδί που κάνει βόλτα στη ζωή με το ποδήλατό του, μια θλιμμένη Περσεφόνη των αγρών, μια αρκούδα εκπαιδευμένη να κάνει κόλπα και χίλιες άλλες εικόνες. Στη μουσική δεν έχει καταφέρει να κρατήσει ισορροπίες. Ο δίσκος μοιάζει φορτωμένος με κομμάτια λαϊκά και κάποια παραδοσιακού ύφους, αφήνοντας ελάχιστο χώρο για τις όμορφες, τρυφερές μπαλάντες («Χαραμάδα», «Ανάμνηση»). Σε γενικές γραμμές, ωστόσο, και με δεδομένο το άνυδρο τοπίο της πρόσφατης ελληνικής δισκογραφίας, το «Επτά…» είναι μια μικρή όαση. Ένα συννεφάκι που έρχεται ξαφνικά και δροσίζει με τις σταγόνες του το ξερό χώμα.
Την ενορχήστρωση υπογράφουν ο Γιάννης Σπάθας και ο Μανώλης Ανδρουλιδάκης, ενώ σεγόντο στα «Καράβια» και στην «Αγκαλιά μου…» κάνει ο Γιώργος Νταλάρας.

Ειδήσεις Σήμερα: