Το Δεκέμβριο του 1915, σε μια φτωχική περιοχή του Παρισιού, γεννιέται η Εντίθ Τζοβάνα Γκασιόν. Κόρη ενός ακροβάτη και μιας αλκοολικής, περιστασιακής τραγουδίστριας και πόρνης, περνά δύσκολα παιδικά χρόνια στους δρόμους και σε οίκους ανοχής. Έφηβη πλέον, συναναστρέφεται ανθρώπους του υποκόσμου. Αρνείται να εκπορνευτεί και προσπαθεί να βγάλει χρήματα για τον «αγαπητικό» της, τραγουδώντας εδώ και εκεί. Στην κακόφημη πλατεία Πιγκάλ την ανακαλύπτει το 1935 ο Λουί Λεπλέ, ιδιοκτήτης κλαμπ, και τη συστήνει στο κοινό ως «Σπουργιτάκι» (La mome piaf). Ένα χρόνο μετά ο Λεπλέ δολοφονείται. Κινδυνεύοντας να πέσει στην αφάνεια, η Γκασιόν ζητά τη βοήθεια του συνθέτη και επιχειρηματία Ρεϊμόν Ασό, ο οποίος της μαθαίνει ορθοφωνία και τεχνικές ερμηνείας. Ταυτόχρονα, της αλλάζει το όνομα σε Εντίθ Πιάφ. Το 1937 αρχίζει να ανατέλλει το άστρο μιας καλλιτέχνιδος που έγινε σύμβολο ενός ολόκληρου έθνους· μιας γυναίκας που τραγούδησε μοναδικά την τραγική της ύπαρξη, μέχρι τον πρόωρο θάνατό της, το 1963. Αυτή τη ζωή, τη διόλου σαν τριαντάφυλλο, μεταφέρει στην οθόνη ο σκηνοθέτης της περιπέτειας «Πορφυρά Ποτάμια 2».
Χωρίς να κρύβει τη σκοτεινή πλευρά της ηρωίδας (αλητεία, αλκοόλ, εθισμός σε ενέσιμα φάρμακα), πιάνει το νήμα από το 1918 και το ακολουθεί μέχρι την τελευταία νύχτα. Η αφήγηση δεν είναι γραμμική. Ανοίγοντας διαρκώς παράθυρα στο χρόνο, ο Νταχάν στέκει στα γεγονότα που σημάδεψαν και διαμόρφωσαν την υπόσταση της Πιάφ. Δημιουργεί έτσι ένα ολοκληρωμένο φιλμικό πορτρέτο. Ένα έργο συγκινητικό, με ευρωπαϊκή φινέτσα, που αναπαριστά κατά τρόπο εξαιρετικό τρεις διαφορετικές εποχές. Όσο για την πρωταγωνίστρια, η Κοτιγιάρ είναι απόλυτη κυρίαρχος του παιχνιδιού. Υποδύεται τη θρυλική τραγουδίστρια κατά τρόπο υποδειγματικό, αποδίδοντας το εκρηκτικό ταμπεραμέντο της Πιάφ, αλλά και το εύθραυστο πλάσμα που έκρυβε μέσα της, μέσα από την κορυφαία ερμηνευτικά σκηνή του φλερτ με τον Μαρσέλ, σε νεοϋορκέζικο εστιατόριο.
Η ελληνική έκδοση καλείται να τα βγάλει πέρα με ένα ιδιαίτερα δύσκολο σε μεταφορά έργο. Τα πλάνα με τα πνιγμένα στον καπνό καμπαρέ, με τη θολή ατμόσφαιρα των βροχερών δρόμων, με τα χαμηλά φώτα και με το θεοσκότεινο πορνείο δοκιμάζουν τις δυνατότητες ποιοτικής ψηφιοποίησης του στούντιο που αναλαμβάνει το pre-mastering. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε μια καλή αναμορφική εικόνα, πεντακάθαρη, λαμπερή στις ημερήσιες λήψεις, ζωντανή στις σκηνές του πρωτοχρονιάτικου πάρτι, συμπαγή στα σκοτάδια, αλλά κάπως «πλακέ», χωρίς δηλαδή έντονη αίσθηση βάθους.
Οι εξακάναλες μπάντες δημιουργούν ένα εντυπωσιακό για το είδος της ταινίας ηχητικό περιβάλλον. Οι ατμόσφαιρες (δρόμοι, αίθουσες κ.ά.) δίνουν ζωντάνια στη δράση και η πολυπληθής ορχήστρα (στις σκηνές των συναυλιών) μοιάζει να χιμάει από τη σκηνή του θεάτρου και να απλώνεται στο χώρο.

Ειδήσεις Σήμερα: