Ξαφνικά Καλοκαίρι – Κριτική

Ήταν μεγάλη απογοήτευση που οι Poll, από τα πιο δημοφιλή ελληνικά ποπ σχήματα, αποδείχθηκαν άκρως συντηρητικοί (σε μια εποχή ελεύθερου έρωτα και αναβρασμού στο φοιτητικό χώρο τραγουδούσαν για τόπους όπου «η μάνα είναι παρθένα πριν το πρώτο παιδί»).
Μεγαλύτερη απογοήτευση εντούτοις ήταν η αποχή του Σταύρου Λογαρίδη από τα μουσικά δρώμενα. Μετά το επιτυχημένο ροκ σχήμα Ακρίτας και μερικά πολύ καλά στο είδος τους άλμπουμ, ο ταλαντούχος μουσικός χάθηκε από το προσκήνιο. Έκανε αισθητή την παρουσία του χρόνια μετά, με αραιές εμφανίσεις στη δισκογραφία.
Στη νέα του δουλειά επιχειρεί να γεφυρώσει το 1970 με το σήμερα.
Με όχημα τον χαριτωμένο «Tipo Melancholico», που παίζεται σε όλα τα ραδιόφωνα, λέει δέκα ερωτικές ροκ μπαλάντες (τυπικό δείγμα το κομμάτι «Σ΄ άλλα φεγγάρια»), οι περισσότερες από τις οποίες θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί τέσσερις δεκαετίες πριν.
Η επανεκτέλεση του «Ψάχνω να βρω τον φίλο μου» και η ηλεκτρική προσέγγιση στο «Πίνω και μεθώ» του Σπύρου Περιστέρη συμπληρώνουν ένα άλμπουμ που θυμίζει τις παλιές καλές εποχές, χωρίς απαραίτητα να σε κάνει να τις νοσταλγείς.